Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS

Quaestio IX: An Praelatus Regularis possit dispensare cum suo subdito, Quis, et in quibus

An Praelatus Regularis possit dispensare cum suo subdito, Quis, et in quibus.

HANC in Praelatis potestatem existere supponit potius, quam probet Seraphicus Doctor, exposit. in Eccl. fol. 314. col. 2. Ratio est, quia Praelati Religiosi in Ordinibus exemptis, succedunt Episcopis; unde dicuntur habere potestatem, quasi Episcopalem; ut supra visum est, quaest. 2. Episcopi autem in multis dispensare possunt cum suis subditis: Ergo.

PRAETEREA exigit urgens necessitas Fratrum, ut cum ipsis aliquando in nonnullis dispensetur; durum autem esset ad Pontificem semper recurrere, vel ad alios ab ipso delegatos; cum interim possit publica, vel privata alicuius salus periclitari.

TANDEM Ius commune concedit Maioribus Praelatis, habentibus ordinariam iurisdictionem ut possint prospicere subditorum saluti per omnia; quod fieri nequit nisi habeant dispensandi potestatem; cuius actus spectat ad iurisdictionem ordinariam in Episcopis, vel in habentibus potestatem quasi Episcopalem.

RESTAT igitur videndum in quibus possint dispensare; Certum enim est non concedi Regularibus Praelatis dispensandi in omnibus potestatem; cum nec Episcopi eam habeant; sunt enim plura Summo Pontifici reservata; quae vero non reservantur, sed iure communi relinquuntur dispositioni Episcoporum, indubitatum est, ea etiam Praelatis Regularium relinqui pro sibi subditis.

QUARE solum dubitari potest de quaruot, in quibus valeat dispensatio Regularis, ut notat Suarez, tomo 4. de Relig. lib. 2. cap. 120. Haec sunt Vota, Irregularitates, praecepta Ecclesiae, et Regulae observantia.

QUOAD Vota, si sunt Religioni essentialia, in eis solus Papa dispensare potest, ut diximus supra: de votis cum D. Bonavent. in 4. dist. 38. art. 2. quaest. Si vero facta sunt in ipsa Religione, potest ea Praelatus irritare potestate dominativa, vel commutare; aut dispensare potestate Iurisdictionis, ut docet Suarez supra.

QUOAD Irregularitates, sicut ordinarie a Summo Pontifice ponuntur, ita et tolluntur; cum tamen nonnullae sint in iure communi, in quas potestatem habent Episcopi, dicendum in easdem posse Praelatos Regulares, quoad suos subditos. Dixi in iure communi, quia si aliquo speciali irregularitatum aliquarum dispensatio Episcopis conceditur, Regularibus probabiliter negatur apud Suarez n. 11. Quare arbitratur, irregularitates e crimine occulto contractas, quarum dispensatio in Concil. Trid. sess. 14. Episcopis datur, aliis Praelatis dispensandas non dari; affertque in specialis huius concessionis fidem, declarationem quamdam sacrae Congreg. his verbis: In hoc decreto (Scilicet Tridentini) non comprehenduntur inferiores, habentes iurisdictionem ordinariam, et quasi Episcopalem, sed tantum Episcopi, privative quo ad omnes alios.

QUAM OB REM absonum non arbitratur Suarez, num. 12. ut Religiosi, licet exempti, ad Episcopos recurrant pro absolutione talium irregularitatum, cum ab his per suos nequeant absolvi; quia actus dispensationis factus est a Concilio proprius Episcopi; quare non implicat, eos habere in hoc casu iurisdictionem, licet eam non habeant in aliis, sicut possunt Religiosi Indulgentiae Episcopalis participes esse, quia est in favorem, sicut et casus ille, de quo loquimur.

Quod si potestas in hac irregularitate dispensandi sit privilegio, vel delegatione concessa ipsis Praelatis Regularibus, poterunt prohibere subditos, ne ad alios pro absolutione recurrant; cum habeat Praelatus potestatem, ut nullus se intromittat ad suos subditos in his, quae ipse potest praestare; alias enim Regularis observantia, et pax facile perturbaretur; ut habet Suarez, cit. cap. 12. num. 15. Non desunt tamen, qui opinantur quicquid Praelatis Episcopalibus conceditur ad bonum regimen animarum, id ipsum ob rationis, et oneris paritatem, Regularibus non denegari, ut notat Suarez, et merito concedit, num. 24. Secus autem erit, si propter maiorem authoritatem, vel gravitatem, Episcopis conciliandam, ipsis tales concessiones fiant; nam cum inter saeculares rudes frequenter versentur, qui fidei Mysteria, aut Religionis orthodoxae Maiestatem parum venerantur; necesse aliquando habent specialia indulta obtinere, quibus authoritatem suam, maiori splendore, et augustiori veneratione suffultam, populo obtendant.

Idem esto iudicium de dispensatione in praeceptis Ecclesiae, ac in supra dictis. Communis enim Regula est: Quidquid Episcopis iure communi conceditur in animarum salutem, id Praelatis, Episcopalem quasi potestatem obtinentibus, non negari. Nam cum in observatione ieiunii, in auditione Missae die festo, in recitatione officii, et similibus praeceptis Ecclesiasticis frequenter occurrentibus, et non raro dispensatione indigentibus, non possit facile haberi recursus ad Summum Pontificem, nec ad ipsos etiam Episcopos, etiamsi Religio non esset exempta; moralis bene gubernandi necessitas exigit, ut penes Praelatos Ordinum, ad nutum haberi solitos, cum in conventibus suis iugiter resideant, haec potestas relinquatur.

Quae autem speciali iure Episcopis indulgentur, magis ad Ordinis functionem, quam ad iurisdictionis exercitium spectantia, Regularibus Praelatis non censentur permissa; ad quid enim serviret tale indultum? nisi forte dicti Praelati tales essent, ut Ordines minores conferre possent ex privilegio.

Hinc proponit dubium Suarez, an illa specialis Concessio, facta Episcopis a Concilio Trid. sess. 11. et 13. de promovendo ordinato ad altiorem ordinem ante annum, a quo priorem susceperit, sit etiam facta Ordinariis Regularibus, ita ut dimissoriis suis litteris valeant suos Religiosos ante annum a suscepto ordine mittere ad Episcopum, ut novos ordines recipiant, refertque declarationem Cardinalium in dictam, sess. 23. habitam apud Marzillam, lib. 3. tit. 13. cap. 9. his verbis: non potest Episcopus, ad quem dimissus est ordinatus, hoc iudicium ferre: Ergo spectat ad Episcopum, a quo dimittitur; talis autem est quicumque Ordinarius, ut patet ex alia particula eiusdem declarationis Cardinalium, in cap. 13. his terminis apud Suarez, num. 22. ob eminentiam Doctrinae, et bonum testimonium, et de consensu ordinarii, Summus Pontifex concedit, ut breviori temmpore, etc. quare cum nomine Ordinarii veniat Generalis, seu Provincialis; ad hos spectabit dimissorias litteras ordinandis concedere, non autem ad ordinantem Episcopum.

Confirmatur quia concilium illam promotionem ante finitum annum concedit ob necessitatem, vel utilitatem Ecclesiae, in qua Ordinandus militat; sed huius utilitatis, vel necessitatis iudicium stat penes Ordinandi Praelatum; ergo etiam stat penes ipsum dare dictas litteras.

Concludit tamen Suarez, his non obstantibus, cum tota rei executio pendeat ab Episcopo ordinante, qui potestates dimissorias refutare, licet ipsarum, validitas ab Ordinario magis pendeat; et revera usus obtinuit, ut utroque, Ordinario scilicet et Ordinante, concurrente, illa praefata promotio effectum sortiatur; ille quidem sufficientis litteraturae, et vitae probatis testimonium dat, simulque necessitatem, et utilitatem Ecclesiae intimat; hic autem, id acceptans, in interstitiis dispensare solet simplici voluntatis suae declaratione, quam ut plurimum saltem in Gallia praestat per suum Vicarium, ordinandorum examini praesidentem.

Denique quoad Regularem Observantiam: Multa sunt, quae ad ipsam conducunt. Quaedam generice, et essentialiter; quaedam specifice; et quaedam etiam contingenter: Generice, et essentialiter ad Regularem observantiam conducunt tria vota substantialia, in omni Religione emissa, sine quibus ipsa Religio stare nequit, ut dictum est supra, ubi de statu Religioso: In his autem nulli infra Summum Pontificem dispensare conceditur, ut iam supra proprie initium huius quaestionis assertum est; patetque e Concilio Trident. sess. 25. de Regul. cap. 1. VII. et ex communi omnium Ordinum Consuetudine; nusquam enim adhuc visum est, Religionum Praelatos hanc sibi potestatem usurpasse, et merito, cum sit in omnimodam ruinam.

Specifice ad statum, seu observantiam Regularem faciunt, ultra tria vota, omnibus Religiosis communia, quaedam vota particularia, quae sunt velut differentiae specificae talis Religionis, ut in Iesuitis obedire Summo Pontifici, in suscipiendis missionibus: in Minimis non vesci carnibus, etc.

In his etiam non posse Praelatum Regularem dispensare, certum est; licet possit in aliquo eventu declarare cessationem obligationis in uno, aut altero actu.

Potest primo, quia vota illa componunt Ordinem specialem Regularis observantiae intra talem statum; quem nullus Praelatus potest immutare, eo praecipue, quod dependeat a statutis in Capitulis Generalibus, quae sunt supra particulares Praefectos, non potentes in lege superioris dispensare; adde talia statuta, a Summo Pontifice approbata, in leges ab ipso conditas transire.

Dixi licet possit in aliquo eventu, etc. ubi enim subditi scrupulis divexantur dubii, num sibi liceat, occurrente aliqua speciali causa, aliquid agere contra talia vota; potest intervenire authoritas superioris ad amovendos scrupulos, declarando licet per modum concessionis, ipsos posse in tali casu operari, ut constat ex indulto Pii II. dato fratribus Minoribus apud Suarez, num. 46. his verbis: Praelati possint annuere, seu dispensare cum subditis debilibus, et infirmis, quae non sunt contraria Regulae.

Ubi adverte, quae in genere, vel pro tota Religione substantialia sunt, cessare pro particularibus in eodem genere obligationis unde licet in nostra Regula pro universo ordine statutum sit, ut nudis pedibus, solum Sandaliis induti, incedamus; tamen ipsa Regula declarat, aliquibus in particulari propter eorum necessitatem eam obligationem non incumbere; unde subdit Pontifex, postquam, dixerat, cum subditis debilibus, etc. quae non sunt contra Regulam, nimirum quia ipsa indulget infirmis, ut quae ad eorum solatium necessaria sunt, insumere possint.

Nec obstat, Pontificem uti voce, dispensare, quia hoc non est ius relaxare, sed declarare iuxta probabiliorem opinionem, quam docet S. Bonavent. in 4. dist. 38. art. 2. quaest. 3. et quam nos hic sustinuimus, tract. de voto, disp. 1. quaest. 29. ubi etiam ostendimus hoc ius dispensandi convenire Praelatis habentibus potestatem quasi Episcopalem: Advertendum tamen est vota subditorum esse duplicis generis; Quaedam enim sunt quae quisque in Religione iam professus emittit maioris devotionis, et pietatis causa, et haec Praelatus potest irritare, commutare, vel dispensare, pro ut ipsi melius videtur; etiamsi cum ipsius licentia sint emissa, ut dominus, disp. cit. de voto, supra; non enim emissione voti eximitur voluntas subditi a potestate Praelati, cui voti dispensatio magis ad Religiosi salutem conducere videri possit, quam ipsius observatio.

¶ QUAEDAM etiam vota omittuntur a subditis, quae ex Religionis statuto ad talem statum pertinent, ut supra innuimus. Et haec quidem pro tota Religione dispensare non est Praelati regularis, sed Summi Pontificis, ut probatum est: pro uno tamen, aut altero casu secus fieri potest, ut dictum est.

NEQUE dices: Ad quid ergo tot Pontificum indulta, etiam pro uno, aut altero casu Praelatis concedentia facultatem dispensandi, ut in singulis Religionibus experientia constat?

RESPONDET enim Suarez, cap. 12. num. 26. iure quidem hanc facultatem praelationi esse annexam; cum tamen possit ipse Praelatus scrupulis angi, utrum ea sit subditi maior, vel minor necessitas, et utrum talis sit rei, dispensationem exigentis, circumstantia, ut possit concedi, necesse esse ut Supremi Praelati authoritas interveniat ad hanc anxietatem removendam et ad talem rei circumstantiam approbandam, ut facilius, expeditius, et securius dispensetur; nam declaratio iuris, ut ab eius observantia aliquis eximatur, non ob docti viri, multo minus ambientis, iudicium sufficit, sed requiritur authoritativa Praelati, ad id potestatem habentis, definitio, ut ex mente S. Doctoris docui, ubi supra de voto.

¶ ULTIMO loco Quaedam ad observantiam Regularem faciunt iuxta cuiusque Religionis ordinationem, in Capitolis Provincialibus, vel aliis factam, vel laudabili consuetudine introductam; ut cellae ostiolum clavi non obserare, silentium statutis horis observare, alterius cubiculum non intrare, et similia: in his autem proprie non dispensatur, sed petita licentia conceditur; cum enim huiusmodi ordinationes sint tantum vel directivae, vel solum poenales ad arbitrium Superioris, non obligantes, ut plurimum, ad peccatum, nisi per accidens, non requiritur dispensatio, quae est propria iuris obligantis.

¶ DEINDE haec simpliciter non praecipiuntur, sed ut fiant debito modo, eum licentia scilicet Superioris: ergo haec sufficit, tamquam conditio, meriti materiam afficiens; unde licet absque causa, vel saltem ad animi oblectationem, vel ad socii petitionem subditus petat in his licentiam, licite, et valide ea utitur, quod tamen in dispensatione non admittitur: Nec debet Praelatus in his nimis esse severus, saltem si pravam aliquam consuetudinem inde progignendam non suspicetur; alioera enim Praelati austeritas in horum, vel similium licentiis concedendis, efficit, ut furtim contra eas actitandi occasiones arripiantur, pravique mores inde irrepant; unde torto nimis supercilio, aequo rigidiores Praelati eis aditum praecludere frustra saepe moliuntur.

¶ QUOAD Praelatos, qui has dispensationes, vel licentias concedere possunt, utrum scilicet sint Locales, Provinciales, vel Generales, Ius commune nihil determinavit; quod cum de solis Episcopis, vel Abbatibus loquatur, qui abbates licet essent conventuales Praefecti, tamen toti suo ordini singulus praeficiebatur; non possumus de Praelatis Regularibus aliter argumentari, quam iuxta consequentias, ab istorum potestate derivatas; Religiosi enim Praelati, si exempti, in illorum loca quoad subditorum gubernationem successere, ut non semel alibi in hac disputatione tetigi.

¶ CUM tamen singula Religio sibi ordinem inter Praelatos praestituit, ut dixi, quaest. 3. ille ordo, eiusque praxis servanda est; tradit tamen Suarez Regulam generalem huiusce praxis, scilicet, ut quilibet Praelatus in his possit dispensare, quae vel iure, vel ipsius Regula, dispensanda ei conceduntur; eamque tradi docet ab Innoc. in cap. 2. de eo, qui furt. Ord. suscepit, et communiter Doctorum approbatione firmari, ut patet e Sylvestro, et Angelo, V. dispensatio, et aliis, in cap. ut si Clerici, §. de adulteriis in indic.

¶ CUM autem in Regulis, et Constitutionibus Religionum quaedam reservati soleant Ministro Generali, quaedam etiam Provinciali; ea censentur inferioribus Praelatis permissa, quae non inveniuntur eis prohibita, aut superioribus specialiter reservata: Excipe Societatem Iesu e Bulla Greg. XIII. apud Suarez, num. 15. ubi docet, quicquid Praelatis huius Societatis non est specialiter concessum, censeri prohibitum.

¶ DENIQUE quoad personas, quibus dispensatio est impertienda, necesse est, ut sint aliquo iure subditi dispensanti; quare sunt in triplici differentia: Vel enim sunt ipsi Praelati medii, et infimi; vel subditi professi, quorum privilegiis, et exemptioni in multis gaudent Novitii; vel denique sunt saeculares, domestice Regularibus servientes.

¶ PRAELATUM infimum ad proximum superiorem pro dispensatione recurrere in his, quae ipsi sunt prohibita, vel ad supremum Religionis Superiorem, si ei sint specialiter reservata, communis praxis edocet.

¶ IDEM dic de Praelato etiam intermedio respectu supremi; hic autem secum per se ipsum dispensare potest: Hoc enim creditur Pontificis intentum, a quo iurisdictionem obtinet, alias non satis Religioni in suo capite provideretur, ut arguit Suarez, cap. 14. num. 5.

¶ PROFESSI autem subditi sunt propria materia, in quam cadit dispensatio; unde a suis Praelatis, quibus actu sunt subiecti, dispensandi sunt; non enim potest praelatus localis unius conventus dispensare cum subditis alterius; alias non recte esset institutus ordo Praelaturae in districtis locis.

¶ HINC Religiosi illi, qui iuxta particularia sui ordinis Statuta, constitutiones, vel Consuetudines, subduntur Praelatis locorum, per quae transeunt; non ab aliis, quam ab his dispensationes, aut licentias exquirunt. Nam cum hi sint pro eo tempore Praelati illorum, qui apud nos vulgo Forestieri nuncupantur, non possunt simul Praelatis propriae residentiae in actus alicuius executione subiici; alias confusio, et contradictio e diversis utriusque Praelati voluntatibus, seu mandatis nasceretur, ad quam tollendam ostendit Seraphicus Doctor, in 4. dist. 19. art. 3. quaest. 1. fundam. ult. Deum executioni iurisdictionis providisse per singularem unius Praelationem, sic per unum Parochum omnes unius Parochiae, per unum Episcopum omnes unius dioecesis, etc. gubernantur, ut a me ostensum est, tomb 4. de Actib. hum. disp. 17. quaest. 14. ubi etiam ostendi, Guardianum itineris, seu loci, per quem transitur, praecipientem Peregrino fratri, posse obligare, ut pro Conventus sui eleemosynis Missas applicet, licet oppositum prius praeceperit Guardianus residentiae talis Religiosi, nostrae enim Constitutiones nos subdunt, ex itineris causa, Praelatis conventuum, per quos transimus.

¶ QUOD si tamen fieri possit, ut a proprio Praelato dispensatio, eam differendo, petatur, nec tangat eius executio Praelatum loci itineris; ad pacis, et ordinis conservationem, melius expedit, ut differatur.

¶ NEC obstat nuper dictis, quod Sacra Cardinal. Congregatio, de Clericis forensibus declaraverit, eos Praelatis, sub quibus in itinere transeunt, non subiici quoad dispensationem, ut habet Suarez, cap. cit. num. 1. in fine, propter quam authoritatem; idem infert de Religiosis, non videns contrarium specialibus statutis Religionum ob strictiorem disciplinam servari: ubi autem est specialis Constitutio, contra ipsam non militat aliorum exemplum; alias non esset ratio, cur specialis esset.

PORRO dixi supra, Novitios in multis gaudere professorum Privilegiis, et exemptione; quia non in omnibus possunt Praelati erga illos aeque ac erga professos se habere; unde non possunt eis eas dispensationes impertiri, quae perpetuo sunt in effectibus duraturae, sicut dispensare in interstitiis, irregularitatibus, etc. ut ad ordines promoveantur; nisi habeant speciale ad id Privilegium; patet, quia potestas dispensandi cum subditis professis ideo Praelatis prudenter creditur collata, quia quantum ex se est, perpetuo illis subiiciuntur; Novitii autem status mobilis et incertus est, ut bene ostendit Suarez, loco citato.

TANDEM quoad personas, laicas vel saeculares, ministrantes in conventibus Regularium, horum Privilegiis non sunt eximendi a potestate Episcoporum, nisi in eis speciali titulo exprimantur; ut videtur in Indulto Eugenii IV. pro Monachis S. Hieronymi, quod per communicationem ad alios extenditur; ubi localibus Praelatis datur facultas dispensandi cum saecularibus, domestice servientibus, ut possint a ieiunio Ecclesiastico eximi, et carnibus, urgente necessitate, vesci, etc. pro quibus consule Compendia Privilegiorum Societatis, V. dispensatio.

Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS

Proemium I: Prooemium

Disputatio I: DE FIDE

Quaestio I: Quid FIDES significet, et quid sit

Quaestio II: Quodnam sit FIDEI obiectum

Quaestio III: An obiectum FIDEI sit aliquod complexum

Quaestio IV: An FIDEI obiectum possit esse falsum

Quaestio V: An obiectum FIDEI possit esse evidens scientifice

Quaestio VI: An FIDES sit de his, de quibus habetur visio in via

Quaestio VII: An articuli FIDEI sint evidenter credibiles

Quaestio VIII: An credibilia recte per articulos sint disposita

Quaestio IX: Utrum articuli FIDEI, decursu temporum, creverint

Quaestio X: Utrum FIDES creverit quoad lumen

Quaestio XI: An Fides creverit certitudine

Quaestio XII: An Fidei articuli exponendi sint auctoritate aliqua, quae sit infallibilis magistra, et quae sit

Quaestio XIII: Quae sint notae verae Ecclesiae, apud quam stat authoritas exponendi FIDEM

Quaestio XIV: Quidnam sit necessario credendum, necessitate medii

Quaestio XV: Quae sint credenda necessitate praecepti

Quaestio XVI: An teneamur FIDEM confiteri, et quando

Quaestio XVII: An liceat de FIDE disputare, et quando

Quaestio XVIII: An Fides sit in Intellectu

Quaestio XIX: An Fides perficiatur per Charitatem, tanquam per formam

Quaestio XX: An certum sit, FIDEM sine CHARITATE manere

Quaestio XXI: An, et quomodo FIDES sit VIRTUS

Quaestio XXII: An FIDES sit UNA VIRTUS

Quaestio XXIII: An FIDES sit prima Virtutum

Quaestio XXIV: An FIDES sit certior quacumque scientia; vel habitu quocumque intellectivo

Quaestio XXV: An quis certo scire possit, se FIDEM habere

Quaestio XXVI: In quibusnam sit FIDES

Quaestio XXVII: An FIDES sit Donum DEI substantialiter

Quaestio XXVIII: Utrum differentia FIDEI, et aliorum actuum naturalium a supernaturalibus moralibus proveniat semper ex obiecto

Quaestio XXIX: De FIDEI effectibus

Quaestio XXX: De DONO INTELLECTUS

Dubitatio I: An INTELLECTUS sit donum Spiritus Sancti

Dubitatio II: Utrum DONUM INTELLECTUS possit esse simul cum FIDE

Dubitatio III: An DONUM INTELLECTUS consistat in contemplatione Creatoris, et Creaturae

Dubitatio IV: Utrum DONUM INTELLECTUS insit omnibus habentibus gratiam, et an his solis

Dubitatio V: Qua sit necessitas, et utilitas DONI INTELLECTUS

Dubitatio VI: Utrum* **DONO INTELLECTUS** *respondeat sexta beatitudo, scilicet Beati mundo corde, etc.

Dubitatio VII: An* **DONO INTELLECTUS** *respondeat, inter fructus Spiritus Sancti, Fides

Quaestio XXXI: De Dono Scientiae

Dubitatio I: An* **SCIENTIA** *sit donum Spiritus Sancti

Dubitatio II: An scientia sit de rebus Divinis

Dubitatio III: An donum scientiae sit speculativum

Dubitatio IV: An Dono Scientiae respondeat tertia Beatitudo: Beati, qui lugent, etc.

Disputatio II: De Infidelitate

Quaestio I: Quid, et quale peccatum sit INFIDELITAS

Quaestio II: An opera omnia Infidelium sint peccata

Quaestio III: Utrum infideles possint compelli ad FIDEM audiendam

Quaestio IV: An cogi queant Infideles ad FIDEM nostram, sufficienter propositam, amplectendam

Quaestio V: An Infideles non baptizati, cogi queant ad relinquendos errores, vel ritus, rationi naturali contrarios

Quaestio VI: An permittendi sint ritus Infidelium

Quaestio VII: An liceat cum infidelibus pacisci de eorum ritibus tolerandis

Quaestio VIII: An Infideles, non baptizati, possint retinere potestatem supra Fideles, et an possint ea privari

Disputatio III: De Haeresi

Quaestio I: Quid sit HAERESIS

Quaestio II: An dubitans de articulis FIDEI sit haereticus

Quaestio III: An, qui actu opinativo mero assentitur articulo FIDEI, sit haereticus

Quaestio IV: An, et Quae Ignorantia excuset ab Haeresi

Quaestio V: Qua pertinacia ad HAERESIM requiratur

Quaestio VI: An, ut quis censeatur Haereticus, necesse sit, ut fuerit baptizatus, et fidelis

Quaestio VII: Utrum Ecclesia cogere possit haereticos ad FIDEM Catholicam recipiendam

Quaestio VIII: De alio medio, quo utitur Ecclesia contra haereticos prohibendo eorum Libros

Quaestio IX: An teneamur haereticorum conversationem vitare

Quaestio X: Quae excommunicatio haereticis infligatur

Quaestio XI: De aliis Poenis spiritualibus haereticorum

Quaestio XII: De poenis temporalibus Haereticorum

Disputatio IV: De Spe

Quaestio I: Quid sit SPES

Quaestio II: Quodnam sit obiectum materiale SPEI

Quaestio III

Quaestio IV: An SPE certo obiectum exhibeatur, et speretur

Quaestio V: An Spes sit Virtus

Quaestio VI: An SPES sit Virtus Theologica

Quaestio VII: An aliquando SPES sit informis

Quaestio VIII: An SPES oriatur ex meritis

Quaestio IX: An Spes praecedat Charitatem

Quaestio X: Quodnam sit SPEI subiectum proximum

Quaestio XI: Utrum SPES maneat in Beatis

Quaestio XII: An detur praeceptum sperandi in DEUM

Dubitatio VI: Utrum* DONO INTELLECTUS *respondeat sexta beatitudo, scilicet Beati mundo corde, etc.

Dubitatio VII: An* DONO INTELLECTUS *respondeat, inter fructus Spiritus Sancti, Fides

Dubitatio I: An* SCIENTIA *sit donum Spiritus Sancti

Quaestio XVII: An omnia dona gratuita sint CHARITATE diligenda

Quaestio XVIII: An irrationalia ex CHARITATE sint diligenda