Palladium theologicum, Tomus quintus: De virtutibus
Gaudenzio da Brescia (1612–1672)
Reuerendi patris Gaudentij Bontempi, ... Palladium theologicum, seu Tota theologia scholastica in septem tomos distributa. Ad intimam mentem d. Bonauenturae seraphici doctoris ... Tomus quintus, De virtutibus
First published 1676
Bontempi's Palladium theologicum (Lyon 1676) is a complete scholastic theology composed ad mentem D. Bonaventurae, arranged in seven tractatus on the order of the Secunda secundae. This fifth volume, De virtutibus, treats the theological virtues (faith, hope, charity, with their gifts, beatitudes and fruits), the cardinal virtues and their opposite vices, and the states and offices of men (religious and prelates, bishops, princes), including the extensive disputations on contracts, religion, vows, fortitude, temperance and the judicial process. It is a significant example of the Bonaventurian scholastic school and a counterpart to the Thomist manuals of the period.
Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS
Proemium I: Prooemium
Disputatio I: DE FIDE
Quaestio I: Quid FIDES significet, et quid sit
Quaestio II: Quodnam sit FIDEI obiectum
Quaestio III: An obiectum FIDEI sit aliquod complexum
Quaestio IV: An FIDEI obiectum possit esse falsum
Quaestio V: An obiectum FIDEI possit esse evidens scientifice
Quaestio VI: An FIDES sit de his, de quibus habetur visio in via
Quaestio VII: An articuli FIDEI sint evidenter credibiles
Quaestio VIII: An credibilia recte per articulos sint disposita
Quaestio IX: Utrum articuli FIDEI, decursu temporum, creverint
Quaestio X: Utrum FIDES creverit quoad lumen
Quaestio XI: An Fides creverit certitudine
Quaestio XII: An Fidei articuli exponendi sint auctoritate aliqua, quae sit infallibilis magistra, et quae sit
Quaestio XIII: Quae sint notae verae Ecclesiae, apud quam stat authoritas exponendi FIDEM
Quaestio XIV: Quidnam sit necessario credendum, necessitate medii
Quaestio XV: Quae sint credenda necessitate praecepti
Quaestio XVI: An teneamur FIDEM confiteri, et quando
Quaestio XVII: An liceat de FIDE disputare, et quando
Quaestio XVIII: An Fides sit in Intellectu
Quaestio XIX: An Fides perficiatur per Charitatem, tanquam per formam
Quaestio XX: An certum sit, FIDEM sine CHARITATE manere
Quaestio XXI: An, et quomodo FIDES sit VIRTUS
Quaestio XXII: An FIDES sit UNA VIRTUS
Quaestio XXIII: An FIDES sit prima Virtutum
Quaestio XXIV: An FIDES sit certior quacumque scientia; vel habitu quocumque intellectivo
Quaestio XXV: An quis certo scire possit, se FIDEM habere
Quaestio XXVI: In quibusnam sit FIDES
Quaestio XXVII: An FIDES sit Donum DEI substantialiter
Quaestio XXVIII: Utrum differentia FIDEI, et aliorum actuum naturalium a supernaturalibus moralibus proveniat semper ex obiecto
Quaestio XXIX: De FIDEI effectibus
Quaestio XXX: De DONO INTELLECTUS
Dubitatio I: An INTELLECTUS sit donum Spiritus Sancti
Dubitatio II: Utrum DONUM INTELLECTUS possit esse simul cum FIDE
Dubitatio III: An DONUM INTELLECTUS consistat in contemplatione Creatoris, et Creaturae
Dubitatio IV: Utrum DONUM INTELLECTUS insit omnibus habentibus gratiam, et an his solis
Dubitatio V: Qua sit necessitas, et utilitas DONI INTELLECTUS
Dubitatio VI: Utrum* **DONO INTELLECTUS** *respondeat sexta beatitudo, scilicet Beati mundo corde, etc.
Dubitatio VII: An* **DONO INTELLECTUS** *respondeat, inter fructus Spiritus Sancti, Fides
Quaestio XXXI: De Dono Scientiae
Dubitatio I: An* **SCIENTIA** *sit donum Spiritus Sancti
Dubitatio II: An scientia sit de rebus Divinis
Dubitatio III: An donum scientiae sit speculativum
Dubitatio IV: An Dono Scientiae respondeat tertia Beatitudo: Beati, qui lugent, etc.
Disputatio II: De Infidelitate
Quaestio I: Quid, et quale peccatum sit INFIDELITAS
Quaestio II: An opera omnia Infidelium sint peccata
Quaestio III: Utrum infideles possint compelli ad FIDEM audiendam
Quaestio IV: An cogi queant Infideles ad FIDEM nostram, sufficienter propositam, amplectendam
Quaestio V: An Infideles non baptizati, cogi queant ad relinquendos errores, vel ritus, rationi naturali contrarios
Quaestio VI: An permittendi sint ritus Infidelium
Quaestio VII: An liceat cum infidelibus pacisci de eorum ritibus tolerandis
Quaestio VIII: An Infideles, non baptizati, possint retinere potestatem supra Fideles, et an possint ea privari
Disputatio III: De Haeresi
Quaestio I: Quid sit HAERESIS
Quaestio II: An dubitans de articulis FIDEI sit haereticus
Quaestio III: An, qui actu opinativo mero assentitur articulo FIDEI, sit haereticus
Quaestio IV: An, et Quae Ignorantia excuset ab Haeresi
Quaestio V: Qua pertinacia ad HAERESIM requiratur
Quaestio VI: An, ut quis censeatur Haereticus, necesse sit, ut fuerit baptizatus, et fidelis
Quaestio VII: Utrum Ecclesia cogere possit haereticos ad FIDEM Catholicam recipiendam
Quaestio VIII: De alio medio, quo utitur Ecclesia contra haereticos prohibendo eorum Libros
Quaestio IX: An teneamur haereticorum conversationem vitare
Quaestio X: Quae excommunicatio haereticis infligatur
Quaestio XI: De aliis Poenis spiritualibus haereticorum
Quaestio XII: De poenis temporalibus Haereticorum
Disputatio IV: De Spe
Quaestio I: Quid sit SPES
Quaestio II: Quodnam sit obiectum materiale SPEI
Quaestio III
Quaestio IV: An SPE certo obiectum exhibeatur, et speretur
Quaestio V: An Spes sit Virtus
Quaestio VI: An SPES sit Virtus Theologica
Quaestio VII: An aliquando SPES sit informis
Quaestio VIII: An SPES oriatur ex meritis
Quaestio IX: An Spes praecedat Charitatem
Quaestio X: Quodnam sit SPEI subiectum proximum
Quaestio XI: Utrum SPES maneat in Beatis
Quaestio XII: An detur praeceptum sperandi in DEUM
Dubitatio I: UNICA. An urgeret hoc praeceptum, cui revelata esset damnatio certa
Disputatio V: De Dono Timoris
Quaestio I: An TIMOR sit Habitus distinctus a SPE
Quaestio II: Quodnam sit TIMORIS obiectum
Quaestio III: An mundanus Timor semper sit malus
Quaestio IV: An Timor servilis sit honestus, et Donum Dei
Quaestio V: An Timor servilis expellatur, gratia adveniente
Quaestio VI: An Timor Initialis, et Filialis differant specie
Quaestio VII: An crescente Charitate Timor decrescat
Quaestio VIII: An Timor gratuitus maneat in patria
Quaestio IX: An Paupertas Spiritus respondeat DONO TIMORIS
Quaestio X: De Effectibus, et praecepto TIMORIS DEI
Disputatio VI: De Desperatione
Quaestio I: UNICA. Cuius potentiae actus sit DESPERATIO, et quod peccatum
Disputatio VII: De Praesumptione
Quaestio I: Quid sit PRAESUMPTIO, et quale peccatum
Disputatio VIII: De Charitate
Quaestio I: Quid sit CHARITAS
Quaestio II: Quodnam sit Charitatis obiectum
Quaestio III: An Charitas sit proprie Dei amicitia
Quaestio IV: Utrum Charitas sit Habitus creatus
Quaestio V: An Charitas sit una specialis Virtus
Quaestio VI: An Charitas sit una specie specialissima
Quaestio VII: An Charitas sit virtutum praestantissima
Quaestio VIII: An Charitas sit Forma Virtutum
Quaestio IX: An praeter Charitatem infusam detur alia charitas, nostris actibus acquisita
Quaestio X: An Charitas possit esse informis
Quaestio XI: An CHARITAS augeatur, et quomodo
Quaestio XII: An, et quomodo CHARITAS huius vitae sit perfecta
Quaestio XIII: An Charitas corrumpi queat, et quomodo
Quaestio XIV: Quaenam sit subiectum Charitatis proximum
Quaestio XV: An solus Deus ex Charitate diligendus sit; an etiam proximus
Quaestio XVI: An Charitas sit ex Charitate diligenda
Quaestio XVII: An omnia dona gratuita sint C*HARITATE *diligenda
Quaestio XVIII: An irrationalia ex C*HARITATE *sint diligenda
Quaestio XIX: An homo debeat seipsum ex CHARITATE diligere
Quaestio XX: An homo debeat corpus suum ex Charitate diligere
Quaestio XXI: An peccatores sint ex Charitate diligendi
Quaestio XXII: An necesse sit ex CHARITATE diligere inimicos
Quaestio XXIII: An teneamur CHARITATIS effectus in hostes ostendere, et quosnam
Quaestio XXIV: An ex CHARITATE Angeli sint diligendi
Quaestio XXV: An Daemones, et Damnati sint CHARITATE diligendi
Quaestio XXVI: Utrum convenienter quatuor, diligenda ex CHARITATE, enumerentur
Quaestio XXVII: An eodem habitu CHARITATIS diligantur Deus, et Proximus
Quaestio XXVIII: Utrum in CHARITATE sit ordo
Quaestio XXIX: Utrum DEUS sit magis diligendus, quam proximus
Quaestio XXX: Utrum homo debeat ex CHARITATE plus Deum diligere, quam se ipsum
Quaestio XXXI: Utrum Natura magis inclinet ad DEUM amandum, quam nosmetipsos
Quaestio XXXII: An debeat Homo magis se, quam proximum diligere
Quaestio XXXIII: An diligenda sit magis proximi salus aeterna, quam vita nostra
Quaestio XXXIV: Utrum unus proximus sit magis alio diligendus
Quaestio XXXV: Utrum magis debeat diligi Filius, quam Pater
Quaestio XXXVI: Utrum homo debeat ex CHARITATE magis diligere Matrem, quam Patrem
Quaestio XXXVII: Utrum homo debeat magis diligere coniugem, quam parentes, et Filios
Quaestio XXXVIII: An ordo CHARITATIS attendatur penes affectum, et effectum
Quaestio XXXIX: Utrum ordo CHARITATIS maneat in patria
Quaestio XL: Utrum Charitatis sit magis proprium amare, quam amari
Quaestio XLI: Utrum Amor sit idem, ac Benevolentia
Quaestio XLII: An debeat, possitque DEUS in via amari ex toto corde, ex tota anima, ex tota mente, et omnibus viribus
Quaestio XLIII: An Divinae dilectionis sit aliquis modus habendus
Quaestio XLIV: An Charitas debeat in patria dilatari
Quaestio XLV: Utrum sit magis meritorium diligere inimicum, quam amicum
Quaestio XLVI: An homo, in quantulacumque CHARITATE constitutus, teneatur mortem subire pro CHRISTO
Quaestio XLVII: An habentes CHARITATEM perfectam, teneantur ea, quae sunt perfectionis, implere
Quaestio XLVIII: Quomodo, et quando obliget praeceptum dilectionis DEI
Quaestio XLIX: An teneatur homo in primo instanti usus rationis ad DEUM converti
Quaestio L: Quomodo, et quando obliget praeceptum dilectionis proximi
Disputatio IX: De effectibus internis Charitatis, GAUDIO, PACE, et MISERICORDIA
§ I: De Gaudio
Quaestio I: An GAUDIUM sit Effectus Charitatis, et Qui
Quaestio II: Utrum GAUDIUM sit virtus
§ II: De Pace
Quaestio I: UNICA. Quid sit PAX
§ III: De Misericordia
Quaestio I: Quid sit MISERICORDIA
Quaestio II: Quae, et qualis Virtus sit MISERICORDIA
Disputatio X: De effectibus externis Charitatis
§ I: De Beneficentia
Quaestio I: UNICA. Quid sit BENEFICENTIA
§ II: De Eleemosyna
Quaestio I: An dare ELEEMOSYNAM sit actus Charitatis
Quaestio II: Utrum convenienter ELEEMOSYNARUM genera distinguantur
Quaestio III: Utrum ELEEMOSYNA sit in praecepto
Quaestio IV: An praeceptum sit, in communibus necessitatibus largiri pauperibus superflua
Quaestio V: An teneatur quis aliquando facere eleemosynam de necessariis ad statum, extra necessitatem proximi extremam
Quaestio VI: An extreme indigenti debeatur eleemosyna ex iustitia
Quaestio VII: An Eleemosyna fieri debeat ex rebus iuste possessis
§ III: De correctione Fraterna
Quaestio I: An CORRECTIO FRATERNA sit praecepta
Quaestio II: An ordo correptionis fraternae, etiam in Religionibus, sit praeceptus, ut prius correptio fiat secreta
Disputatio XI: De Odio
Quaestio I: Quodnam sit obiectum ODII, et quid ipsum sit
Quaestio II: Quod, et quale peccatum sit odium
Disputatio XII: De Acedia
Quaestio I: Quid sit ACEDIA, et quodnam eius obiectum
Disputatio XIII: De Invidia
Quaestio I: Quid sit INVIDIA, et quodnam eius obiectum
Quaestio II: Quam prava sit INVIDIA
Disputatio XIV: De Discordia, et Contentione
Quaestio I: Quid sit DISCORDIA, et quale peccatum
Quaestio II: Quale, et quantum peccatum sit Contentio
Disputatio XV: De Schismate
Quaestio I: Quale peccatum sit SCHISMA
Quaestio II: Quantum peccatum sit SCHISMA
Quaestio III: Quenam poenae SCHISMATICIS debeantur
Disputatio XVI: DE BELLO
Quaestio I: An bellum aliquod possit esse iustum
Quaestio II: Quae conditiones ad bellum iustum requirantur
Quaestio III: A quibusnam BELLUM geri possit
Disputatio XVII: De Rixa, et Seditione
Quaestio I: Quid RIXA, et quale peccatum
Quaestio II: Quid sit seditio
Disputatio XVIII: De Scandalo
Quaestio I: Quid, et quotuplex sit SCANDALUM
Quaestio II: An SCANDALUM sit speciale peccatum
Quaestio III: Quaenam sint facienda, et quae omittenda ad vitandum scandalum
Quaestio IV: An liceat resoluto in malum grande, suadere minus malum
Disputatio XIX: De Dono Sapientiae
Quaestio I: Quale donum sit SAPIENTIAE
Quaestio II: Quae sit utilitas, et necessitas huius Doni
Quaestio III: Qua ratione DONUM SAPIENTIAE A Deo obtineatur
Quaestio IV: De illuminatione, quam affert Sapientia
Quaestio V: De Sapientiae spiritualibus deliciis
Quaestio VI: Quo pacto stultitia opponatur Sapientiae
Quaestio VII: An septima Beatitudo respondeat dono Sapientiae
Disputatio XX: De Prudentia
Quaestio I: Quid sit PRUDENTIA
Quaestio II: An PRUDENTIA sit virtus
Quaestio III: Quaenam sint PRUDENTIAE munera
Quaestio IV: Quinam sint PRUDENTIAE participes
Quaestio V: Quomodo acquiratur, Prudentia et amittatur
Quaestio VI: De partibus Virtutis PRUDENTIAE
Quaestio VII: Quomodo ex Angelica Hierarchia eruantur quaedam regulae prudentiae, statui Monastico et Politico Applicabiles
§ I: De Prudentia, quam viri votis sollemnibus obstricti, ex primo Angelorum choro sibi vindicent
§ II: De Regimine Praelatorum Ecclesiae, ex Hierarchia Secunda Choro Primo, Dominationibus assimilato
§ III: De Prudentia Iudicum, Virtutibus comparata, ex ordine secundo Hierarchiae secundae
§ IV: De regimine Principum, Potestatibus similium
§ V: De Prudentia singularium ex Hierarchia infima
Quaestio I: An una sit PRUDENTIA pro omnibus Virtutibus moralibus
Disputatio XXI: De Dono Consilii
Quaestio I: Quid sit donum CONSILII; Et quod ipsius Munus
Quaestio II: Qualiter DONUM CONSILII mentem ordinet
Quaestio III: An Donum CONCILII maneat in patria
Quaestio IV: An quinta Beatitudo respondeat Dono Consilii
Disputatio XXII: De vitiis Contrariis Prudentiae
Quaestio I: De PRAECIPITATIONE
Quaestio II: De INCONSIDERATIONE
Quaestio III: De INCONSTANTIA
Quaestio IV: De Negligentia
Quaestio V: De prudentia Carnis
Quaestio VI: De ASTUTIA
Quaestio VII: De DOLO
Quaestio VIII: De FRAUDE
Quaestio IX: De sollicitudine temporalium
Quaestio X: De sollicitudine Futurorum
Quaestio XI: De praeceptis PRUDENTIAE
Disputatio XXIII: De Iustitia
Quaestio I: An Ivs sit obiectum IUSTITIAE
Quaestio II: Quid sit IUSTITIA
Quaestio III: An IUSTITIA sit virtus specialis
Quaestio IV: In quo subiecto IUSTITIA consistat
Quaestio V: An IUSTITIA sit Virtutum moralium praestantissima
Quaestio VI: Quale peccatum sit INIUSTITIA, et quomodo committatur
Quaestio VII: An Iudicium sit IUSTITIAE actus
Quaestio VIII: Qua ratione iustum sit Iudicis publicum Iudicium
Qua ratione iustum sit Iudicis publicum Iudicium.
IN hac re primo certum est, inter Christianos posse esse Iudicia iusta, contra errorem Vualdensium, et Anabaptistarum, ut monet Tannerus disp. 4. quaest. 4. dub. 1.
PROBATUR
PROBATUR late a S. Doct. p. 2. de Eccles. Hier. cap. 2. ubi ostendit S. Doct. Iudices, et Principes esse debere similes Virtutibus supernis, ut recte possint iudicare. Plures affert hac de re Scripturas 1. Reg. 14. ubi de Rege Davide dicitur: Tu autem Domine mi Rex, es sicut Angelus Dei, qui nec benedictione, nec maledictione movetur. Ex quo deducit, Fortem esse debere Iudicem, ut recte iudicet. Ideo Eccles. 7. Noli quaerere fieri Iudex, nisi virtute valeas irrumpere iniquitates, ne forte expavescas faciem potentis. Sap. 6. Audite Reges, et Iudices, qui iudicatis terram, vobis data est Virtus ab Altissimo. Idem habetur Psalm. 2. in novo Testamento: Erudimini, qui iudicatis terram. Ideo Exodi 32. dantur regulae iudicandi fidelibus: Non accipies munera, etc. et Deuter. 16. Non accipies personam, neque munera, quia excaecant, etc. Secundo Paral. 19. Videte quid faciatis; non enim hominum exercetis iudicium, sed Dei. Isa. 1. Iudicate pupillo, subvenite oppresso.
SIC David 1. Reg. 30. iudicavit: Eruit David omnia, quae tulerant Amalecitae, nec defuit quidquam de spoliis: Sed omnia quaecumque rapuerant, retulit, et reduxit: Et 2. Reg. 22. Quem reddet in quadruplum, ubi a propheta sancto vocatur ad iudicandum. Et Salomon 3. Reg. 3. iudicavit, cum esset Sanctus, de illis duabus meretriculis super raptum pueri. Plurima alia e Scripturis affert S. Doct. in Bibliis pauperum cap. 50. etiam pro lege gratiae.
HAEC late prosequitur etiam ad cap. 6. Sap. in ea verba: Data est a Domino potestas vobis, et virtus ab Altissimo, qui interrogabit opera vestra, quoniam cum essetis ministri regni illius non recte iudicastis, nec custodistis legem iustitiae. Ubi affert illud Rom. 13. Non est potestas nisi a Deo, Ioan. 19. Non haberes potestatem adversum me ullam, nisi tibi datum esset desuper. Illud Isa. 1. Pupillo non iudicant, et causa viduae non ingreditur ad eos. Idem lamentatur Hierem. 5.
EASDEM authoritates late prosequitur S. Doct. ad id Ioan. 19. Non haberes potestatem etc. ubi in novo Testamento a Christo, et Apostolo Rom. 13. et a D. Petro, asseritur Iudiciaria potestas.
EADEM prosequitur serm. 22. Hexaëmer. ubi observat, promissum esse Isaiae primo: Restituam iudices tuos, ut fuerunt prius: Post haec vocaberis Civitas iusti, urbs fidelis Sion in iudicio redimetur, etc. Quo fit, ut iudicia erecta in testamento Veteri, non sint destructa in Novo, quoad potestatem.
IDEO et Paulus Caesarem appellavit, Act. 25. et 26. et ideo simul cum Petro hortabatur fideles, ut iudicio Principum starent, Rom. 13. Omnis anima potestatibus subdita sit sublimioribus, etc. Non enim sine causa gladium portat; Dei enim minister est: vindex in iram ei, qui male agit, ut ostendit S. Doctor in 2. dist. 44. art. 3. quaest. 1. et prima Petri, 2. Servi subditi estote dominis, non tantum bonis, sed etiam dyscolis, etc. Ideo prima Corinth. 6. Paulus iudicia laudat.
PROBATUR latius a S. Doct. in Hexaëmer. serm. 16. ex perpetuo usu Ecclesiae iam inde a temporibus Apostolorum; Nam D. Petrus condemnavit Ananiam, et Sapphiram Act. 5. et deinceps sequentibus saeculis fuere semper Ecclesiastica, et saecularia iudicia in Ecclesia, ut ostendit Tract. de Legibus, et p. 1. Tract. 1. Disputationibus Prooemialibus. Haec constant ex veteribus monumentis Conciliorum, historiarum, et Decretorum. Solum fuit constantissime cautum, ut Ecclesiastica iudicia apud Ecclesiasticos fierent, ut constat in Decretis; et saecularia iudicia apud fideles, si possent fieri, ut tradit Apostolus prima Corinth. 6.
PROBATUR tertio a S. Doct. in 2. dist. 44. art. 2. quaest. 1. ad 1. argumento solidissimo D. Petri prima cap. 2. ubi descripto statu sanctae libertatis novi testamenti, concludit: Subiecti igitur estote omni humanae creaturae propter Deum: sive Regi, quasi praecellenti: sive Ducibus, tanquam ab eo missis ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum: quia sic est voluntas Dei. Hinc eruitur ratio, quam magnificat ad quartum argumentum quaest. sequentis, eaque utitur Valentia disp. 5. quaest 4 punct 2. Quod iure naturali est utile, et necessarium ad bonum Reip. non tollitur, sed stabilitur decretis Christianae Religionis; non enim Religio destruit, sed perficit ius naturae. At iudices, et iudicia sunt Christianae Reip. necessaria: Ergo. Minor probatur exemplo omnium nationum, et ex Dei ordinatione Deuter. 16. Iudices, et Magistratus constitues, ut iudicent populum. Deinde patet Minor: Nam si iudices, et iudicia non essent, quibus hominum lites terminarentur, et poenas delictis, et praemia recte exantlatis operibus politicis imponerent, maxima perturbatio, atque subversio videretur. Hac ratione latius utitur p. 2. de Ecclesiastica Hier. cap. 2. ut dicam infra.
NEC adversarii haeretici firmo nituntur fundamento.
OPPONENT enim id Matth. 5. Si quis voluerit tecum in iudicio contendere, et tunicam tollere, da ei et pallium.
RESPONDET S. Doct. ad hunc locum Lucae 6. non prohiberi iudicia; sed contentiones, et rixas, ac libidinem vindictae, ut ait S. August. epist. 5. Igitur in summa tenendum est (ait S. Doct.) quod non prohibetur correptio proximi, seu impeditio mali, vel punitio sceleris, perpetrati ab eo, qui potest, et debet praepedire, cuiusmodi est legis Minister; sed prohibetur, et cohibetur hic ulciscendi libido, et quantum ad manum, et quantum ad signum, et quantum ad animum. Eodem modo ait S. August. intelligendum id, quod ibidem dixit: Et qui te percusserit in una maxilla, praebe illi et alteram, et tamen ipse Ioan. 19. percutientem correxit, nec alteram praebuit maxillam: Similiter et Paulus Actorum 23. in maxilla ictus, respondit: Percutiet te Deus paries dealbate, et tamen animo patientissimus uterque fuit, ut observat S. Doct. loc. cit. ad locum Ioan. ex D. August. tract. 113. et epist. 5. quem vide. Sic respondet Valentia disp. 3. quaest. 16. punct. 1. col. 742. et disp. 5. quaest. 4. p. 2. et Tannerus loco citato.
OPPONUNT secundo id Matth. 7. Nolite iudicare, ut non iudicemini.
RESPONDET S. Doct. p. 1. Concil. sect. 10. ex D. August. lib. 2. de serm. Domini in monte, cap. 28. non prohiberi omne iudicium; sed temere assertum sine firma ratione. Idem censet D. Hilar. Can. 5. in Matth.
RESPONDET S. Doct. de septem Itineribus aeternitatis, Itinere primo, dist. 4. ex D. Hieronymo, doceri ordinem correctionis, ut primo nos ipsos iudicantes emendemus, eiicientes trabem de oculo nostro, antequam festucam in alterius aranea meditemur.
QUOD vero non damnet omne iudicium, habetur Ioan. 12. Nolite iudicare secundum faciem, sed iustum iudicium iudicate, ut observat ibi D. Bonavent.
OBIICIUNT etiam id prima Cor. 6. Frater cum fratre iudicio contendit: et hoc apud infideles? Iam quidem omnino delictum est in vobis, quod iudicia habetis inter vos.
RESPONDETUR, non damnari iudicium, ut dixi supra, imo institui; sed reprehendi indebitum. Quatuor autem conditiones ponunt Doctores, ut iudicium sit iustum, sic D. Thomas 2.2. quaest. 60. art. 1. et 6. D. Bonav. in 2. dist. 44. locis citatis, et lib. 1. Pharetra, cap. 45.
P R I M A est legitima authoritas, qualem habent Iudices ordinarii, aut Delegati, aut etiam Arbitri, qui iure gentium eam habent potestatem in eos, qui se illis ultro remittunt. Et talis esset etiam ille, qui speciali Dei iudicio, fungeretur eo munere, sicuti Phinees Numer. 25. occidit Madianitam, virumque Hebraeum, ut advertit S. Doct. in Bibliis pauperum, cap. 51.
Ex defectu huius conditionis dicitur Iudicium iniquum per usurpationem, ut ait D. Thom. art. 6. D. Bonau. 2. dist. 44. art. 2. quaest. 1.
F I E R I tamen potest, ut iudicium, alioqui iustum alicuius Tyranni, qui revera careat legitima potestate, obliget, si nimirum in pacifica possessione sit. Nam alias consistere pacificus Reipublicae status non posset, nisi dominanti in iis, quae iuste statuit, pareatur: Ita Valentia punct. 2. qui ait, ita sensisse ferri Victoriam, eaque est sententia D. Bonau. loc. cit. in corpore, et ad 2. ubi docet, Tyrannum, tametsi absque legitima potestate dominetur; atque adeo inique decernat ratione usurpationis, tamen esse audiendum, si iuste decernat, in vindictam malefactorum; laudem vero bonorum, ut dicitur prima Petri 2. atque adeo eius decreta esse iusta, eisque se subiicere esse iustum.
S E C V N D A conditio est, ut Iudicium sit conforme regulae Iustitiae, nempe, ut id, quod decernitur, iustum sit, etiamsi iudex non operetur ex virtute Iustitiae; sed vel politicae regulae, ne privetur, qualis erat Iudex ille Luc. 16. qui iustum sancivit tandem pro Vidua ex timore supplicii; ut observat Valentia post D. Bonau. ad eum locum. Ex defectu huius conditionis, dicitur Iudicium iniquum, neque in conscientia cogit, ut tradunt Innocentius, et Panormitanus in cap. Plerique, extra de immunitate Ecclesiae, Sylvest. verbo Sententia, quaest. 11. Sotus lib. 3. de Iustitia, quaest. 4. art. 2.
¶ T E R T I A conditio est debitus ordo iudicialis, citatio, audientia Rei, defensiones, etc.
Q V A R T A conditio, ut iudicet ex affectu Iustitiae. Ita omnes Interpretes D. Thomae quaest. 60. art. 2. Suarez 3. p. Tom. 5. disp. 4. sect. 7. Tannerus loco citato.
Adverte tamen, hanc conditionem non reddere iudicium invalidum, ut monent allegati. Ordo vero deficiens in essentialibus ipsum reddet nullum. Sed de hoc erit subdisputatio.
Q V I N T A conditio additur conformitas eius cum regulis Prudentiae. Ad hoc autem duas habere debet conditiones: altera, ut debita consideratione decernat; altera, ut non sit ex affectu pravo odii, vel alio affectu, seu munerum, etc.
¶ O P O R T E T etiam asserere, Iudicem non illico amittere potestatem, quia in mortali peccato iacet, contra Vuiclephum, cuius error damnatur in Concilio Constant. sess. 8.
P R O B A T V R late a S. Doct. in 2. dist. 44. ubi Petrus prima cap. 2. praecipit, obedire Dominis, etiam discolis. Iob 34. Regnare facit Hypocritam. Osee 13. Dabo eis Regem in furore meo. Ioan. 19. Non haberes potestatem, nisi tibi datum esset desuper. Horum exempla refert S. Doct. in Bibliis, cap. 102. Sic enim de Nabuchodonosore dicitur Danielis 4. Potestas tua in terminos universae terrae. Idem asseritur cap. 5. et Ieroboam 3. Reg. dedit Dominus regnum Israël, aliisque pravis, ut observat S. Doct. loco citato. Et Matth. 22. Reddite, quae sunt Caesaris, Caesari. Erat autem Tiberius impius, quod eleganter discurrit S. Doct. in serm. 5. Dom. 22. post Pentecosten.
R A T I O etiam est D. Bonavent. qua utitur Valentia, quia fundamentum iurisdictionis non est gratia Dei, sed voluntas eius in ordine ad gubernationem politicam, et saepe etiam ad poenam populorum, ut disserit in 2. dist. 44. art. 2.
E S T autem controversum: An iudicium iudicis reddatur mortaliter malum, eo quod feratur a iudice in peccato mortali constituto, et quidem temporibus S. Bonavent. plerique Theologi id tenebant, saltem de Iudicibus Ecclesiasticis, Alens. 3. p. quaest. 40. membr. 3. D. Thom. 4. dist. 19. quaest. 2. art. 2. Videtur suspicari D. Bonavent. in ea verba, Ioan. 8. Qui sine peccato est, mittat in eam lapidem, ubi periculum ait talibus iudicibus, magis vero in peccato publico degentibus, quia scandalizant populos, quos arguere debent, et a malo avocare.
E A M secuti sunt Paludanus 4. dist. 19. quaestione 3. artic. 3. Sylvester verbo, correctio fraterna, quaestione 16.
O P P O S I T A tamen sententia est communis: Ita D. Thom. hic, art. 2. ad 3. ubi priorem sententiam deseruit. Ita Caietanus, Sotus lib. 3. de Iustitia, quaest. 4. art. 2. Navar. in Comment. super Rubricam, de Iud. num. 42. Valentia disp. 5. quaest. 4. punct. 2. et est D. Bonau. loco citato.
A S S E R O cum D. Bonavent. esse aliquod in eo casu peccatum, non tamen statuo illud semper esse mortale, sed periculosum, ne in mortale ducat.
P R O B A T V R primo a S. Bonavent. loc. cit. ex illo Christi effato, Qui sine peccato est vestrum, mittat in eam lapidem, quem locum sic explicat Anselmus ibi, S. August. tract. 33. qui aiunt, eos indignos iudicandi mulierem afferi a Christo. Cum igitur tales iudices indigni sint, sequitur aliquo modo eos peccare, ut fatetur, ultro respondens, Valentia.
P R O B A T V R secundo a D. Bonau. lib. 1. Pharetrae, cap. 45. ex multis Patribus.
D. G R E G O R I V S homil. 26. in Evang. Durum est, ut qui nescit tenere moderamina vitae suae, iudex fiat vitae alienae, En periculum, cui se exponit homo depravatus, dum se iudicem vitae alienae ponit.
D. I S I D O R V S de summo bono, cap. 55. sent. 1. Neminem stultorum, vel improborum oportet iudicem esse: Nam stultus per ignaviam, improbus per improbitatem corrumpit, quam didicit, veritatem.
D. A V G V S T. epistol. 174. Iniquum est, ut quisque iudicare de alio velit, et iudicari de seipso nolit.
D. A M B R O S I V S in 2. Apol. David, cap. 2. Unusquisque de alio iudicaturus, de seipso prius iudicet, nec minora in alio errata condemnet, cum ipse graviora commiserit.
N E Q V E satisfacit Valentia dicens, Patres solum significare, id esse illicitum, si fine humilitate fiat. Profecto enim laxis fibris id iniquum, et periculosum ex se clamant. An vero sit mortale semper, non asserit S. Doctor.
Q V O D vero opponit fundamentum Valentia, magnum esse discrimen inter usum potestatis, ordinis, et iurisdictionis, ut hic non sit adeo gravis, sicut conficere Sacramenta indigne; fateor; sed non negabit, etiam illud esse malum.
D I S C V R R I T autem S. Doct. eleganter de Iudicum requisitis parte secunda de Eccl. Hier. cap. 2. ubi eos Virtutibus Angelicis assimilando docet: Sunt enim Virtutes, Angeli, secundi ordinis. Mediae Hierarchiae, qui sic vocantur propter fortem, et immutabilem virilitatem ad susceptionem divinarum illuminationum, nullatenus infirmam, sed viriliter in Dei imitationem reductam (ut docet S. Dionysius cap. 8. de coelesti Hier.) Deiformem motum non derelinquentem, sed firmiter ferentem in superessentialem, et potentificam virtutem deiformiter provenientem. Haec omnia ad eos, qui potestatem iudicandi obtinuerunt, referenda docet.
NAM, ut pax, et concordia in Christi Ecclesia habeatur, iustitia a Domino est ordinata. Iustitia vero, et Pax se invicem concomitantur; nam dicit Psalmista: Suscipiant montes pacem populo, et colles iustitiam; quia non esset pax in montibus, idest, superbis hominibus, nisi esset iustitia in collibus, idest, in bonis, et humilibus Praelatis, et Iudicibus, in quibus virilitas, seu virtuositas angelica requiritur, ut nec benedictione, nec maledictione a rectitudine iustitiae dimoveantur, sicut de David 2. Reg. 14. Tu autem Domine mi Rex, es sicut Angelus Dei, qui nec maledictione, nec benedictione movetur. Fortis igitur, et virilis esse debet iudex, ne timore, odio, vel amore, a vigore iustitiae deflectatur. Ided datur consilium Ecclesiastici 7. Noli quaerere fieri iudex, nisi virtute valeas irrumpere iniquitates, ne forte expavescas faciem potentis. Et Sap. 6. Audite Reges, et Iudices, qui iudicatis terram, vobis data est virtus ab Altissimo, etc.
DEINDE Virtutibus similes esse debent Iudices in virtuosa iustitiae defensione, ut dicitur Ecclesiastici 4. Pro Iustitia agonizare, et usque ad mortem certa pro iustitia. Nam quando subditi vident Praelatos pusillanimes, et tepidos, facile perterrentur, ut dicitur Zach. 13. Percutiam pastorem, et dispergentur oves. Ideo dicitur Ezech. 3. Ut adamantem, et silicem posui te, ne timeas eos; ubi Marinus Brixiensis, ut magnesem, quia Iudex debet esse fortis, ut adamas, et simul benignus attrahens, ut ait S. Doctor. Igitur viriliter agant, ne eis dicatur id Ezech. 13. Non ascendistis ex adverso.
TERTIO Virtutibus comparantur, ob Divinae sapientiae imitationem, quam debent Iudices in suis sententiis prae oculis tenere. Humana enim sapientia divinae iustitiae tenetur imitari virtutem. Ideo Sap. 6. Diligite lumen sapientiae, qui praeestis populis, ne dicant illud Hierem. 5. Forsan pauperes, et stulti ignorant viam Domini, et iudicium Dei sui. Ibo ergo, etc. Isa. 56. Nescierunt saturitatem, ipsi Pastores ignoraverunt intelligentiam. Ideo dicitur de Virtutibus, quod viriliter per susceptionem illuminationum reducuntur ad Dei imitationem. Nam, qui illuminantur a Deo, absque offendiculo iustitiam exequuntur, et hoc dicitur Psalm. 88. Domine in lumine vultus tui ambulabunt, et in iustitia exaltabuntur.
QUARTO Virtutibus sunt similes in celeritate expediendi causas pauperum; Nam vera Iustitia, cum fuerit nota iudici, non est ab executione retardanda, imo statim definienda, et promulganda, et hoc praecipue in causis pauperum, quarum dilatio eis nociva multipliciter est; et ideo dicuntur Virtutes Deiformem motum non derelinquere, quia virtuosi Iudices, cognita causa pauperis, iudicare non differunt; sicut nec Deus, de quo dicitur Ecclesiastici 35. Dominus non elongabit, sed iudicabit iustos, et faciet iudicium, et fortissimus non habebit in illis patientiam.
QUINTO debent esse Virtutibus similes, non onerati muneribus, quae ideo vetantur Exodi 23. Deuter. 16. quia excaecant, et enervant virtutem Iustitiae. Ideo Virtutibus similantur, quae ad Potentificam, et superessentialem virtutem perveniunt, idest, in suis motibus, et actibus, solum Deum, non proprium commodum intuentur. Admonentur enim 2. Paralip. 19. Videte quid faciatis. non enim hominum exercetis iudicium, sed Dei, ut etiam supra monui.
SEXTO Virtutibus coelicis similentur, ob celerem, et virilem oppressorum liberationem. Hi enim Angeli sunt, qui tenentur daemones coercere, ut Tob. 8. Apprehendit Raphael daemonium, et Dan. 6. Misit Deus Angelum suum, et conclusit ora Leonum. Sunt enim aliqui potentes, crudeles, ut daemones, innocentium oppressores. Ideo dicitur Proverb. 24. Erue eos, qui ducuntur ad mortem: et Iob 29. Eo quod liberassem pauperem vociferantem, et pupillum, cui non erat adiutor, conterebam molas iniqui, et de faucibus eius eruebam. Veluti primo, Reg. 17. dicitur David eruisse oves, et agnos e faucibus Leonis, et Ursi. Sic praecipit Deus, Isa. 1. Iudicate pupillo, subvenite oppresso, etc.
TANDEM Virtutibus similes esse debent Angelicis, quae miraculis patrandis destinantur, restituendo oculos erutos, pedes detruncatos, etc. Sic enim et Iudices bona inique ablata, famae, corporis, fortunae, debent restituenda curare viriliter, et latrones iniquos ad satisfactionem compellere, et hoc figuratur facto David: Omnia quae tulerant Amalecitae, nec defuit quidquam de spoliis, sed omnia quaecumque rapuerant retulit, et reduxit. Et 2. Reg. 12. Quem (decrevit) reddet in quadruplum, et 3. Reg. 3. Salomon raptum infantem matri reddidit.
PERGIT eleganter Potestatibus Principes, et Reges assimilare. Sunt autem Potestates Angeli, quorum speciali potentia adversae potestates coercentur, ne tantum laedant, quantum vellent. Ait autem S. Dionysius de caelestibus Potestatibus, cap. 8. de coelesti Hier. Sanctarum Potestatum cognominatio docet potestatem, et bene ornatam, et inconfusam circa divinas susceptiones ordinationem, non tyrannice inferiora virtutes potestativa praecipitantem, sed potenter in divina reducentem, et ad potentificam causalem potentiam, quantum fas est, assimilantem, et ad Deum, qui princeps est, omnis potestatis secundum hierarchicam dispositionem inferiora convertentem, divinam, et lucentem potentiam in inferioribus resplendere facientem, etc.
Unde Angeli illius ordinis refrenant, et coercent omnes, hierarchicam praelationis, et subiectionis ordinationem impedientes. Unde praelationis potestatem a subditis contemni non permittunt, et subditos violentet opprimi non sinunt. In his omnibus Principes debent caelestes Potestates imitari, ut sapienter regant, ordinate vivant, et potenter malum reprimant, et vindicent, innocentibus parcant, et iniuriam fieri personis miseris non permittant.
ITAQUE similes erunt Potestatibus, quia amore Iustitiae animati, omnem malitiam in reptobis ulciscuntur, et perturbatores pacis persequuntur, sicut dicitur Machab. 3. de Iuda. Vide Seraphicum lingua Angelica percurrentem caetera.
ITERUM, atque iterum hunc discursum resumens part. 4. de Ecclesiastica Hier. cap. 3. Iudices terrae coelis assimilat. Coelis ideo etiam primi Ecclesiae iudices Apostoli assimilati fuere Psal. 18. et sic Psal. 21. Annuntiabunt caeli iustitiam eius. Sane nequeunt impii iustitias Domini repraesentare; dicitur enim Psalm. 49. Peccatori autem dixit Deus; quare tu enarras iustitias meas? Sed coeli, idest, viri caelestes, quorum conversatio in caelis est. Ponam igitur parallelos inter Iudices, et caelos.
Et primo quidem, caeli sunt corpora adeo sincera, ut inter sapientes disputetur: an ex materia, et forma componantur; quippe incorruptibiles; ubi enim materia, ibi potentia ad novas formas, atque adeo ad corruptionem. Sic Iudices esse debent adeo ab omni terrena concretione segregati, ut de iis dubitetur; an carne, et sanguine concreti sint, ut affectiones parentum, vel amicorum non sentiant, ac dici queant, veluti: Rex Salem Melchisedech sine patre, sine matre, sine genealogia, sic enim incorruptibiles a muneribus, a precibus, et a terroribus esse debent.
DEINDE, Coeli sunt substantiae subtilissimae, diaphanae, transmittentes lumen, quo perfunduntur. Ita et Iudices esse debent integritate, puritate, ac innocentia, adeo praecellenti, effulgentes, ut lumen coeleste transfundant mundo praeclatis vitae exemplis.
TENVIS substantiae, ac fluidae,sunt coeli, iuxta Seraphici, ac Recentiorum Astronomorum sententiam, ita tamen in suo loco in orbem Mathematice consistentes, ac si are firmissimi solidati, vel ut legit Eugubinus: et speciem, sic et Iudices fragilis quidem naturae, attamen firmissimi in Sphaerica perfectissima figura consistentes, ita ut circa medium aequitatis absque deviatione sistant, ac veluti speculum sint Iustitiae, aliarumque virtutum.
MOVENTUR Coeli super centrum mundi per lineam AEquatoris ab oriente in occasum motu regulari, spatio 24. horarum, diemque, ac noctem reddunt; ac secum stellas omnes rapiunt, et sane errantes, ac devias, vi ab erroribus vindicant ad occidentem, quae interim repressae strident, quasi sua peccata gementes. Sic et Iudices super AEquatorem Iustitiae commutativae praemia bonis, et poenas impiis reddendo velocissime eos rapiant, corrigendo errantes, etiam usque ad occidentem.
MOTU Eccentro inaequali super Arietis, et Librae puncta cernitur coeli ab Occidente secundum successionem signorum, ut distribuant, veluti Geometrica proportione, lumina, influxus variis regionibus, atque virtutem, bonaque distributione proportionali dispertiantur: Praecipue vero Sol ad omnium regionum conservationem inter Tropicos flectendo temporibus debitis ad Aquilonem per signa Borealia, et ad Austrum per Antarctida, ut nulla regio conqueri possit,portionem luminis, et influxuum sibi esse denegatam, quod fieret, si super AEquatorem tantum moveretur.
SIC et Iudices non modo commutativa Iustitia debent praemia, poenasque rependere, sed etiam Distributiva super Libram Iustitiae, ubi iterum fit AEquinoctium, servata tamen eiam commutativa, fortesque super Arietem mansuetae clementiae tenentur bona Reipublicae proportione Geometrica computatis singulorum Reipublicae membrorum necessitatibus, ac meritis partiri; ut nullus merito conqueri queat, se rigida in hyeme nudum desertum, vel torrida aestate, egestate adustum, sed omnes floribus, et fructibus Reipublicae viantur, Imitantes Solem Iustitiae CHRISTUM.
MOVETUR Firmamentum trepidando super Cardines Arietis, et Librae,Ita Iudices debent timere, ne nimium declinent; et ideo immobiles super polos Iustitiae, et misericordiae consistant. Sic enim eis indicitur: et nunc Reges intelligite, erudimini qui iudicatis terram. Servite Domino in timore, et exultate ei cum tremore; apprehendite disciplinam ne pereatis a via iusta. Psalm. 2.
TARDISSIME movetur eccentrum Solis, unum singulis annorum centuriis gradum percurrens, ad normam Christallini, annum magnum peragens. Sic ad motus irregulares debent esse ponderatissimi Iudices, nec passum gradi, nisi agnita perspicue,a qua creamur,veritate.
LUNA, terrae vicinior, magna immerito apparens, ucto motibus inter caeteros Errantes deviat. Sic rebus terrenis magis propinqui in regendo, magis in iudiciis, et gubernationibus aberrant, atque adeo terrenis faecibus consperguntur. Tale apparet oculis nostris Ottomanum Imperium,ingens barbarorum Chaos, ubi crudelitatem pro severitate, dissolutionem, loco misericordiae, obtinent; ideo etiam maculosum Eclipsibus terrenis obnoxium,saepe terrae umbrim ingrediens, obscuratur abominatione, luxuria, rapinis, oppressionibus. Aspera apparet Luna, atque rugosa, montibus, et vallibus plena cavernosis; sic imperium illud sordidum, maculis, et rugis deforme, terrenis faecibus consperlatum, sapientibus apparet oculis grande, sed intellectibus peritissimis abic. istissimum.
NON longe abest Mercurius Aser, dolosis Mercaturis, et navigationibus pyraticis intentus; Qui tamen potest Ottomano praedominanti id dicere, quod Pyrata ille Alexandro, vel, secundum aliquos, Pompeio: Tu me indicas unius cymbae raptorem, nec te vides mundi ereptorem.
Prope adest effoeminatum Veneris regnum in Assyria
Mox adoratum apud Persas Solis corpus.
HIC bellicosus Thracium, et Graecorum Mars, Cretensium Iupiter; Saturnus Orientalium,aurei, ut fabulantur, saeculi. Hi omnes errantes, tandem Iustitia Dei corriguntur. Haec insignia deducta sunt ex Bucellio in fine, et ex Cassanaeo p. p. Catalogi gloriae mundi.
ERIGAMUS ad solidum Firmamentum oculos, et Regum, ac Principum etiam Christianorum Icones, ac stemmata exponamus, ut inde Iustitiam ediscant.
SUNT in Circulo vitae Zodiaco, Lotaringiae Aquarius; Pisces, Reges Siciliae. Aries Argonautarum. Taurus AEgyptiorum, et Certhi generosissimum; Taurus Mechebel, atque Taurini Sabandiae Gemini; Cancer Gambarorum; Venetus Leo; Virgo fulgida aurei potissimi Galliarum Regis, ornataque liliis Libra. Scorpius Indorum; Sagittarius Schytarum, atque Persatum. Leo Angliae, Hiberniae Lyra.
Adfunt Aquilae Austriae, in climate materno Boreali Coronae, Norvegiae Dracones Romani, Sueuorum Ursae; Lupi, Equique Romulidum. Cruces Burgundiorum, et AEthiopum. Vide et alia plura Iustitiae insignia apud Bucellium, et Cassanaeum parte prima de gloria mundi.