Palladium theologicum, Tomus quintus: De virtutibus

An Infideles non baptizati, cogi queant ad relinquendos errores, vel ritus, rationi naturali contrarios.

Prima opinio est assertiua. Sic Maior, et Sepulueda apud Suarez disput. 18. sect. 4. Citantur a Coninchio disput. 18. num. 184. D. Antonin. 3. p. tit. 22. cap. 1. §. 6. et 8. sed ibi loquitur ad mentem Augustini Anconitani. Adducitur etiam Syluest. verbo Papa, quaestione 7. qui eodem modo loquitur. Citantur etiam Panormitanus cap. Quod super his, de voto, et a Panormitano, Hostiensis, et Innocentius in cap. Quod super his, extra de voto.

SENTENTIA communis Theologorum id concedit de infidelibus tantum subditis. Ita Caietan. Victoria, Soto, Valentia, Aragon, et alii, quos refert, et sequitur Suarez disp. 18. sect. 4. Turtianus disp. 52. dub. 2. Coninch. disp. 18. dub. 12. num. 187. Hurtad. disp. 75. §. 23. Lugo disp. 19. sect. 2. Bassaeus v. Fides 2. 8. qui alios afferunt. Idem sentiunt alii cum Tanneto disp. 1. quaest. 9. dub. 2. qui etiam dicunt, licere, si infensi, et scandalo sint Christianis. Id probat S. Doct. de Eccl. Hierarch. p. 2. cap. 3. ex facto Iudae Machabaei lib. 1. cap. 3.

PROBATUR a Suarez exemplo Dei, qui cum vellet destruere, vel punire gentes habitantes in terra promissionis, noluit tamen eas debellari ab Israëlitis propter crimen Idolatriae; sed propter negatum transitum pacificum per terras suas, et colligitur ex 20. Numer. et hoc significat S. August. relatus cap. 3. d. 23. quaest. 2.

At Coninchius num. 193. hoc factum ait speciali concessione Dei supremi Domini.

Addit Lugo num. 97. solum transitum denegatum non induxisse mala illa Chananaeis, neque satis iustificasse omnia bella Iudaeorum. Unde quando transgressi sunt Iordanem, eos occidebant, non tamen ob transitum denegatum. Praeterea occidebantur etiam parvuli, huius barbariae inscii. Melius cum D. Bonau. ad 12. Sap. inuenies causam universalem belli iusti Israëlitarum, quia nempe Pagani illi corrupti, nolebant delinquere opera contra ius naturae; sic autem loquitur: O quam bonus, et suavis est Domine spiritus tuus in omnibus! Ideoque eos, qui exerrant, partibus corripis: et de quibus peccant, admones, et alloqueris: ut relicta malitia, credant in te Domine. Illos enim antiquos inhabitatores terrae sanctae tuae, quos exhorruisti, quoniam odibilia opera tibi faciebant per medicamina, et sacrificia iniusta; et filiorum suorum necatores sine misericordia, et comestores viscerum hominum, et devoratores sanguinis a medio Sacramento tuo, et auctores parentes animarum inauxiliatarum perdere voluisti per manus parentum nostrorum, ut dignam perciperent peregrinationem puerorum Dei, quae sibi omnium charior est terra.

Hae sunt causae, ut ait S. D. ibi, ob quas populos illos noluit cum fideli populo habitare, neque foedus cum eis inire; imo expelli, et occidi, quia opera enormia contra naturam incorrigibiles patrabant in ruinam, scandalum, et damnationem fidelium. Occidebantur vero parvuli in poenam scandalorum patentum.

NICOLAUS Papa ad interrogationes Bulgarorum, loquens de Idolatris, ut sic, ait: De his, qui idolis immolant, nihil aliud dicere possumus, nisi quod ratione potius, quam vi, convincendi sunt.

Et Paulus III. apud Lugo n. 102. et Coninch. 160. declaravit, Indos infideles, esse veros Dominos suorum bonorum, nec posse eis spoliari,

Advertunt vero Bannes quaest. 10. art. 10. dub. 2. Suarez supra num. 8. Coninch. num. 188. Lugo n. 116. debere prius Principem legem ferre, prohibendo; et postea delinquentes punire.

Addit Lugo, suauiori, quo potest modo, punire debere: attamen atrociora crimina, supra relata, gravissime punienda, ait idem. Mirum autem, in Legibus Solonis, et Romuli nullam poenam parricidis praescribi. Profecto reor cum Tullio, oratione pro Rossio Amerino, et Plutarcho in vita Romuli, causam extitisse, quia tantum scelus non credebant unquam futurum. At casu adveniente, debet parricida atrocissima morte plecti, sicuti fuit Franciscus Ravaellac ab Angolemo, qui Henricum IV. Magnum Galliarum legitimum Regem confodit, ut observat Lugo Hispanus. Fuit enim magnus hic Monarcha, Alexandro, et Caesare non inferior, ut facta eius apud Matthaeum, et Davilam ostendunt. Fuit Catholicus sincerissime factus, sed voluit prius Regnum ense adquirere, ne unquam aliquis in animum induceret, eum regni captandi eluuie Sacramentis Ecclesiae reconciliarum, neque vero fuerat suo iudicio relapsus, quia adolescens, mortis terrore a Carolo nono incusso, fidem Catholicam susceperat. Enim vero, si coram Iudice abiurarat, non excusabatur, ut ait P. Cyprianus fol. 748. P. Bonagratia v. Absolutio, etsi haec doctrina sit ab Eminentiss. declarata solum an. 1068.