Palladium theologicum, Tomus quintus: De virtutibus
Gaudenzio da Brescia (1612–1672)
Reuerendi patris Gaudentij Bontempi, ... Palladium theologicum, seu Tota theologia scholastica in septem tomos distributa. Ad intimam mentem d. Bonauenturae seraphici doctoris ... Tomus quintus, De virtutibus
First published 1676
Bontempi's Palladium theologicum (Lyon 1676) is a complete scholastic theology composed ad mentem D. Bonaventurae, arranged in seven tractatus on the order of the Secunda secundae. This fifth volume, De virtutibus, treats the theological virtues (faith, hope, charity, with their gifts, beatitudes and fruits), the cardinal virtues and their opposite vices, and the states and offices of men (religious and prelates, bishops, princes), including the extensive disputations on contracts, religion, vows, fortitude, temperance and the judicial process. It is a significant example of the Bonaventurian scholastic school and a counterpart to the Thomist manuals of the period.
Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS
Proemium I: Prooemium
Disputatio I: DE FIDE
Quaestio I: Quid FIDES significet, et quid sit
Quaestio II: Quodnam sit FIDEI obiectum
Quaestio III: An obiectum FIDEI sit aliquod complexum
Quaestio IV: An FIDEI obiectum possit esse falsum
Quaestio V: An obiectum FIDEI possit esse evidens scientifice
Quaestio VI: An FIDES sit de his, de quibus habetur visio in via
Quaestio VII: An articuli FIDEI sint evidenter credibiles
Quaestio VIII: An credibilia recte per articulos sint disposita
Quaestio IX: Utrum articuli FIDEI, decursu temporum, creverint
Quaestio X: Utrum FIDES creverit quoad lumen
Quaestio XI: An Fides creverit certitudine
Quaestio XII: An Fidei articuli exponendi sint auctoritate aliqua, quae sit infallibilis magistra, et quae sit
Quaestio XIII: Quae sint notae verae Ecclesiae, apud quam stat authoritas exponendi FIDEM
Quaestio XIV: Quidnam sit necessario credendum, necessitate medii
Quaestio XV: Quae sint credenda necessitate praecepti
Quaestio XVI: An teneamur FIDEM confiteri, et quando
Quaestio XVII: An liceat de FIDE disputare, et quando
CERTUM est, licitam esse disputationem de fide, ut omnes concedunt cum D. Bonau. in 4. dist. 11. dub. 1. ubi ait; licere disputationem de rebus fidei ad defensionem, sic enim et SS. PP. disputarunt, et Act. 6. et 7. Stephanus: et Act. 9. Paulus cum Iudaeis.
ILLICITUM vero ait, disputare, ut rationibus, et argumentis assequamur aliquid supra rationem, vel ut experiatur fidem satis editam, arguendo. Ita etiam D. Thom. quaest. 10. art. 7. Bannes ibi, Sanchez lib. 2. cap. 10. Becan. cap. 15. quaest. 7. Suarez disp. 20. sect. 1. Fagundez lib. 1. cap. 8. Non erit tamen illicitum illi, cui nondum satis proposita est fides. Ita Suarez, Sanchez, Fagundez, et Valentia disp. 1. quaest. 4. p. 1.
OBSERVA, Laicis vetitum esse disputare de fide, decreto Alexandri, cap. quicunque §. Inhibemus, etc. et definitur: Qui contra fecerit, excommunicationis laqueo innodetur, ubi intelliguntur etiam docti Laici, ut dicunt communiter Doctores, e quibus quatuordecim afferuntur a Fagundez cap. 8. licet Caietanus, et Bannes 2. 2. quaest. 10. art. 7. Petrus Ledefma 2. Tom. tract. 1. cap. 5. doctos excludant, quia etiam Albertus Pighius Comes, et Ioannes Echius, et Henricus VIII. Rex Angliae, cum erat Catholicus, contra Lutherum disputarunt, et fuere laudati; Addit Fulsensis lib. 3. cap. 6. id licere Laïco erudito, si necessitas vel magna utilitas adsit.