Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS

Quaestio XI: An aliqua obligatio oriatur ex VOTO, et quae sit

An aliqua obligatio oriatur ex VOTO, et quae sit.

CERTUM est, votum obligare sub peccato ad sui complementum, ut notat D. Bonavent. in speculo animae, cap. 3. longe post medium, et primo ex c. 20. Prov. et Deuter. 23. et prima Timot. 5. et Psal. 75. Vovete, et reddite Deo, ubi id Glossa exponit: Vovere est voluntatis; sed reddere necessitatis, ut notat ibi D. Bon. Obligare autem sub mortali definit Innocentius III. cap. Licet de Voto. Ita omnes Catholici sentiunt.

HAERETICORUM huius saeculi parentes, Lutherus, et Calvinus; religionis hostes infensissimi, vota etiam maxime solemnia, e medio tollere nixi sunt.

PRIMO docent, Vota ad colendum Deum non posse fieri, nisi de rebus praeceptis, proinde unum esse commune votum fidelium, quod in Baptismo emittimus.

SECUNDO docent, Vota de rebus non praeceptis posse fieri, si non ad colendum Deum, saltem ad negotia huius vitae peragenda, aut ad vitanda peccata.

TERTIO, Vota monachorum impia, et irrita esse: Haec Lutherus de votis monasticis, et Calvinus lib. 4. Instit. cap. 13. Nec dissimilia docent Confess. August. art. 27. et Confess. Vuirtembergae, c. de votis monast. quos refert Bellarminus lib. 2. de Monach. cap. 15.

PETRUS Martyr lib. de caelibatu, et votis monast. duo dicit contraria Luthero. Alterum est, vota, omnia esse inter Iudaicas caeremonias computanda, et ideo abrogata: Alterum est, in Baptismo non fieri votum. Quo ad vota monastica, non minori insolentia ea vituperat.

ASSERO primo, Vota ad cultum Dei pertinere, etiam de rebus non praeceptis.

PROBATUR primo ex 19. Isaia: In illo die cognoscent AEgyptii Dominum, et colent eum in hostiis, et muneribus: et vota vovebunt, et solvent.

PROBATUR secundo a Bellarmino ratione D. Bonav. in 4. dist. 28. q. 1. art. 2. Omne honestum, etiam Virtutis supererogationis, est ex se Deo acceptum: Ergo et oblatum voto. Probatur antecedens e D. Bonav. ex 2. Lucae, ubi dicitur, quod Anna illa morabatur in templo, serviens Deo nocte, et die; ubi Graece habetur λατρεύουσα quod proprie cultum significat, ut indicat ibi D. Bonavent. ad eum locum, transferens officiose, vacabat, et devote Deo. Probatur consequentia a D. Thom. quia voto stabilitur in bono.

PROBATUR etiam a S. Doctore lib. 1. Pharetrae; cap. 38. ubi ex D. Gregorio 15. moral. cap. 12. vocat Virginitatem: obsequium Deo, et D. Augustinus lib. de virginitate, cap. 27. ubi describit obsequium Virginum in Deum, sequuntur quippe Agnum; et e Cypriano de discipl. et habitu virginum, ubi Virgines longe e diametro a cultu terrae alienas esse docet, quia sequuntur Christum. Alia ibi vide.

PROBATUR tertio Scripturis, quibus habetur, sanctos de rebus non praeceptis vota edidisse. Sic Iacob Genes. 28. ubi primum votum edidit, promittens Deo decimas de omnibus, et erigere super eo lapide domum Dei, si Deus foelicitatem itineri suo contulisset. Quod si haec fuissent praecepta, male Iacob haec sub conditione foelicis itineris fecisset. Primo Reg. 1. Anna vovit eodem spiritu filiam, si daretur a Domino. Sic primo Paral. 29. David plurimos thesauros simul cum subditis vovit ad templum Domino aedificandum, et habetur: Laetatus est populus, cum vota sponte promitterent: quia corde toto offerebant eam Domino: sed et David Rex laetatus est gaudio magno. Sane ex praecepto tot thesauros nec David ipse cumulavit. Sic 2. Paral. 31. Israel filii obtulerunt plurima animalia, quae sponte voverant, non ex praecepto. Tertio Esdrae, Artaxerxes obtulit, quae sponte voverat: Ionae 1. Viri, qui erant in navi, vovetunt Deo, ut liberarentur a naufragio: Heliodorus 2. Machab. 3. multa vovit ob sui liberationem. Beata Virgo sponte obtulit, et vovit Virginitatem, ut dicitur, Lucae 1. Quomodo fiet istud, quoniam virum non cognosco, ut testantur sancti PP. Gregorius Nyssenus, oratione de nativitate Domini, Augustinus lib. d sancta virginitate, cap. 4. Beda in cap. 1. Lucae, Anselmus lib. de excellentia virginis, cap. 4. Rupertus lib. 3. in cant. Bernardus sermone 4. super missus est, D. Bonavent. ad 1. Lucae, et in Bibliis pauperum, cap. 25. ubi supra dicta omnia etiam vota connumerat.

Calvinus immodestissime latrare audet in Commentario huius loci apud Marloratum, reprehendens primo infidelitatis Beatissimam Virginem, de qua exclamavit Elizabeth: Beata, quae credidisti, quam sancti PP. ad hunc locum, nusquam in fide titubasse conclamant.

Deinde reprehendit SS. PP. quasi absurde, et ridicule hinc votum B. Virginis colligentes, quia (ait) si votum habuisset Virginitatis, illusisset Iosephum, accipiens eum in coniugem magna in eum perfidia, et Dei ludibrio.

At solide hinc deduxere votum sapientissimi PP. allegat enim suam difficultatem in concipiendo, quia virum non vult cognoscere. Et sane potuit concors cum Iosepho post desponsationem, et ante salutationem Angeli, vovisse Virginitatem, quo ruit tota Calvini moles.

At neque unquam Calvino concedam, Beatam Virginem habuisse ullo tempore animum consumandi matrimonium; alioqui fuisset Virgo solum corpore non animo, ut indicat Bellarminus lib. 2. de monachis, cap. 22. post D. Bonavent. in 4. dist. 30. dub. 5. litt. et quaest. 2.

Respondetur ergo cum D. Bonavent. quaest. citata, B. Virginem ante desponsationem vovisse absolute Virginitatem, et in hoc eum sequuntur Scotus in 4. dist. 30. quaest 2. Idem dicunt Albertus Mag. de laudibus Virginis, et antea sancti PP. Gregorius Nyssenus, et Augustinus locis adductis; attamen habuisse revelationem de sancto Ioseph, eum nunquam petiturum debitum coniugale, et ideo fidenter associasse eum sibi ob honestissimas causas, quas in Tract. de matrimonio referemus. Tradidit ergo Beatissima corpus suum sponso, qui potuisset matrimonium consummare; attamen certa erat, eum nunquam id voliturum. Sic autem Divino afflante Spiritu despondit, quod satis est ad rationem matrimonii, ut notat Bellarminus loco cit. et probat Sanchez lib. 2. de matrimonio, disp. 28.

Alias coniecturas e phantasia sua inversa obiicit Calvinus, nempe Virginem ita locutam ex mentis excessu, quia esset filium Dei conceptura, et ideo virilem complexum excludere, non quod votum de virginitate haberet.

At temere Calvinus suas coniecturas assertioni tot Patrum anteponit. Neque satis colligit id esse ex admiratione dictum; nam Angelus respondet dubio, dicens: Spiritus sanctus superveniet, etc. ut notat D. Bonavent. ad eum locum, et post eum Bellarminus. Quasi dicat Angelus (ait S. Doctor) Quaeris quomodo concipies? Ad hoc respondeo, quod foecundabetis sine corruptione; concipies sine libidine; paries sine dolore, non ex virili semine, sed ex Spiritus Sancti virtute.

Quod vero addit Bellarminus, B. Virginem non adhuc cogitasse, se futuram matrem Dei; non placet; nam in praecedentibus verbis id expresserat Angelus: Hic erit magnus: et filius Altissimi vocabitur, etc.

Petrus Martyr obiicit praeterea, ex illis verbis non colligi votum B. V. sicut cum ait Moyses, Exodi 6. Quomodo audiet me Pharao, cum sim labiis incircumcisus? et tamen non colligeremus, Moysen vovisse labiorum incircumcisionem. Sic et Ioan. 3. Nicodemus ait: Quomodo potest homo nasci, cum sit senex, et tamen non inde colliges, hunc vovisse senectutem: Ergo neque ex similibus verbis id colligitur in B. V. Haec tamen insulsa et frivola sunt: Propositio enim Nicodemi erat: an posset homo corporaliter nasci rursus, et renovare vitam, quod est impossibile; ipse vero carnaliter regenerationem percipiebat, propositam sibi a Domino; ideo rem impossibilem, nec a libero arbitrio pendentem opponit: Quomodo possunt haec fieri, ut notat D. Bonavent. ad 3. Ioan. Sic et Moyses opponit impedimentum ad eloquendum, quod a natura est necessarium; at B. Virgo opponit impedimentum pendens a libero arbitrio, nempe coniugatam copulari viro. Quod si obiicit: Quomodo est, quia lege prohibebatur, non quidem universali, ut patet: Ergo lege propria Voti.

Obiicit adhuc, prudenter respondisse Virginem, tametsi non ligatam voto, nempe si partus Ordinaria via futurus esset, obstare, quod nondum viro admisceretur; si vero modo altiori, quaerit instrui.

At stulte ita exponit; nam cum futurum afferat Angelus conceptum; quid ad rem, si nondum viro admixta est? satis enim erat post misceri; si vero modo altiori faciendum erat, extra rem fuisset modum naturalem opponere.

Iam vero ad nostram propositionem redeo. Vota in scripturis narrata erant de rebus non praeceptis, et tamen ea, tanquam sibi gratissima Dominus exigebat, ut habetur Deuter. 23. et Psalm. 75. Vovete, et reddite, ut ponderat S. Bonav. in speculo animae, capite 3.

Assero secundo, Vota non spectare ad Iudaicas caeremonias.

Probatur primo ex loco citato Isaiae, quem SS. PP. Hieron. Cyrillus, et alii de Christianis exponunt.

Probatur secundo a D. Bonav. in 4. dist. 38. art. 2. quaest. 3. ex illo Psalmi, mox adducti: Vovete, et reddite Domino, quod de nobis intelligi probat S. Doctor ex Gloss. quae ait: Vovere est voluntatis, sed reddere necessitatis. Idem habet S. Augustinus hic. Unde ruit responsio haeretici, sermonem esse ad Iudaeos.

Probatur tertio a D. Bonav. in 4. dist. 38. dub. 4. litt. ex illo, cap. 5. prioris ad Timotheum, ubi de viduis nonnullis ait: Cum luxuriatae fuerint in Christo, nubere volunt: habentes damnationem, quia primam fidem irritam fecerunt. Quo loco per fidem primam omnes interpretes Graeci, et Latini intelligunt votum continentiae. Unde S. August. ad locum citatum Psalmi 75. Vovete, et reddite, ait: Quisque quod potest, voveat, reddat, et non sitis pigri ad vovendum: non enim viribus vestris implebitis, mox locum Apostoli exponens ait : Quid est primam fidem irritam fecerunt? voverunt, et non reddiderunt.

Id exponit Concilium Carthag. IV. qui fuit 214. Episcoporum, Canone centesimo quarto. Et Concilium Tolet. IV. quod septuaginta Episcopis constabat.

Idem exponunt hac ratione tres summi Pontifices sanctissimi, Clemens lib. 3. Constit. cap. 1. et 2. Innocentius I. epistola secunda, cap. 13. Gelasius I. epistola 1. cap. 23. Itidem Tertullianus lib. de monogamia, non longe a fine. Basilius lib. de Virginitate, ultra medium. Hieronymus lib. 1. in Iovin. et in cap. 44. Ezech. Epiphanius haeresi 48. Augustinus lib. de sancta Virginitate, cap. 23. et lib. de bono viduitatis, cap. 8. et 9. et loco cit. in Psalm. 75. Fulgentius epistola 1. Praeter hos etiam omnes expositores ita, tum Graeci, ut Chrysostomus, Theodoretus, Theophylactus, et Oecumenius; tum Latini, ut Ambrosius, Primasius, Beda, Haymo, Sedulius, Anselmus, D. Bonaventura, et alii.

Respondet Lutherus de votis monasticis, per primam fidem intelligi, non votum, quod nuslibi nomine fidei accipitur, sed fidem Christianam; quam perdiderant viduae illae, quae ut facilius illis liceret nubere, defecerunt a fide Christiana. Ideo dicit, eas abiisse post Sathan, et luxuriatas adversus Christum.

At audax haec interpretatio est, et quidem fide intelligi promissionem, ostendit D. Bonavent. ex D. Gregorio ad Bonifacium, et habetur 17. quaest. 1. cap. viduae a proposito, quas et ipse Apostolica authoritate damnat, ut refertur in littera dist. 38. cap. 1. Idem observat S. Bonavent. in 3. dist. 23. dub. 2. hunc locum adducens pro sponsione, ubi notat, etiam accipi pro fidelitate promissionis debita, Hierem. 7. Periit fides, et sanctus de Ioseph, sic dicitur Genes. 44. Ego hunc in fidem meam accepi, sic Rom. 3. dicitur : Nunquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit.

Quod vero ait, defecisse a fide, ut nuberent, falsum est; nam et viduae Christianae poterant nubere, ut ait Apostolus prima Corinth. 7. Abire autem post Sathanam, et luxuriari contra Christum, apte significant per peccatum luxuriae sacrilegum.

His fuit etiam similis Calvini instantia, qui addit aliam expositionem, has viduas promisisse continentiam; at non potuisse licite, nisi sexaginta essent, annorum, quo tempore non sunt amplius aptae coniugio. Ideo ait Apostolus: Vidua eligatur non minus sexaginta annorum, hoc igitur ad vota sanctimonialium statuenda nil facit, quae etiam in aetate florida vovent.

At cur Apostolus eas reprehendit, si irrita facere, vel non obligantia vota? Id vero sexaginta annorum tempus non erat voto praefixum emittendo, sed vel officio Diaconissae, ut ait Tertullianus de velandis virginibus, et lib. 1. ad uxorem, et alii; vel admissione ad numerum earum viduarum, quae ex eleemosynis Ecclesiae erant alendae, ut exponunt Chrysostomus, et Ambrosius hic, et Hieron. epist. ad Salvinam.

Tertia Calvini responsio est, illam promissionem non fuisse votum Deo factum, sed sponsionem Ecclesiae non nubendi, ut expeditius Diaconissarum officio fungerentur.

At Patres oppositum dicunt, quod si Ecclesiae soli facta esset sponsio, potuissent facile dispensari.

Instant: Apostolus ibidem ait: Volo iuniores nubere.

Respondetvr, id dicere indulgendo, non imperando, ut ipse testatur: Sed de hoc infra.

Petrvs Martyr dicit, locum hunc ambiguum esse, quia multis modis exponitur, et ideo ad dogma non esse aptum: deinde non damnationem sonare, sed infamiam quandam ait; seu accusationem, seu notam, eo quod non perseverarent, et hoc e Bucero deducit.

At sancti PP. omnes veram damnationem exponunt aeternam istis viduis, quae post votum nubebant, et hoc sensu damnationem coram Deo, et hominibus ubique accipit Apostolus Rom. 3. et 13.

Praeterea etiam Ioannes cap. 3. non semel, sed ter utitur eodem verbo κρῖμα: Non venit filius hominis, ut iudicet mundum, quod non significat iudicium discussionis, sed damnationis, ut rite advertit ibi S. Bonaventura.

Deinde admittit, quare viduae illae erant infames nubendo, si nullo voto erant impeditae?

Assero ultimo, Baptismum non esse votum. Ita D. Bonavent. in 4. dist. 38. quaest. 2. ad primum, et communiter Thomistae eadem distinctione.

Probatur a Bellarmino cap. 19. lib. 2. de Monach. argumento S. Bonavent. Vota spontanea esse debent. Sic Deuter. 23. Si votum voveris, non tardabis reddere: quia requiret illud Dominus. Et si moratus fueris, reputabitur tibi in peccatum. Si nolueris polliceri, absque peccato eris. At promissio, quae fit in Baptismo, necessaria est, neque de ea potest dici: si nolueris pollicere, absque peccato eris, Omnes enim ad Baptismum suscipiendum Divina lege obligantur. Confirmatur. Vota parvulorum, a parentibus edita, rata non sunt, nisi ab ipsis, quorum nomine facta sunt, postmodum in aetate adulta confirmentur, ut docet D. Bernardus epist. ad Robertum; at promissio, quae fit in Baptismo, parvulos obligat, etiam si per alios edita: Ergo.

Confirmatvr a Bellarmino ex D. Bonavent. quia cum non sit necessarium, neque admodum utile vovere praecepta, non est credibile, Deum ad haec nos voluisse obligare.

Obiicies primo, contra primum assertum. Omnis cultus voluntarius placere non potest Deo ex 2. Coloss. ubi omnem superstitionem, quod Graecus habet: Cultum voluntarium, et Rom. 14. Quod non est ex fide, peccatum est; Sed ex fide non habemus, placere Deo hunc cultum: Ergo.

Respondetvr Apostolum hic reprehendere cultus quosdam gratis inventos absque ordine ad Divinum obsequium, ut erant frequentes lotiones Iudaeorum, et nunc Turcarum, qui ad orationem ascendunt pluries loti; hi enim cultus alibi etiam ab Apostolo reprehenduntur, et a Christo Lucae 11. ut observat S. Bonavent. ad eum locum; hunc autem cultum, quem S. Doctor in 4. dist. 13. dub. 4. vocat superstantem, et diuturnum, ex antiquis errorem reprehendit.

Illvd Rom. 14. intelligitur, qui agit non ex conscientia; sic enim fides hic accipitur, ut notat S. Bonavent. in 3. dist. 23. dub. 2. et alibi passim, et haec est communis expositio, ut notat Bellarminus.

Obiicit secundo Pseudo-Martyr contra secundum assertum, quia in testamento novo non invenitur nomen voti, nec oportet; nam profitemur in Baptismo fidem Christi; quorsum ergo vota de ea? Sic enim libertas evangelica per vota minuitur. Imo fit iniuria Deo, faciendo necessaria, quae ipse fecit libera.

Respondetur facile, in testamento novo inveniri rem voti, ut supra vidimus. Recte quidem dicimur, omnia a Deo accepisse, eaque dare Deo, ut ait Concilium Arausicanum can. 11. quia nostrae sunt tradita potestati; haec enim in sui obsequium accipit Deus, ut ait D. Bonavent. quaest. 1. et 2. Neque libertas Evangelica temeratur, quae non a lege observanda, sed a peccato liberat, ut ait Apostolus Rom. 6. Neque iniuria aliqua fit Deo, se enim his delectati ostendit.

Obiicit tertio contra tertium assertum. Christiani gravius peccant violando legem, quam Ethnici.

Respondetur, gravius eos puniri ex ingrati animi culpa.

Obiiciunt quarto D. Augustinum in Psal. 75. ubi ait, vovete Divinam legem.

Respondet D. Bonavent. ad cap. 1. Regulae, ibi vovere, sumi late, quod si stricte sumatur, iam haeretici audiant, se lege Dei teneri: nam ibi sic loquitur: Vovete, et reddite Domino Deo vestro omnes communiter. Quid debemus vovere? Credere in illum, sperare ab illo vitam aeternam, bene vivere secundum communem modum. Est enim quidam modus communis omnibus, furtum non facere, adulterium non facere: Non amare violentiam: Non superbire: Non hominem occidere, non odisse fratrem, non adversus aliquem texere perniciem. Haec totum omnes vovere debemus. Audistisne sectarii Augustinum? itane vobis patrocinatur?

Obiiciunt quinto. Ecclesia cogit baptizatos ad legem servandam, non autem Ethnicos, aut Iudaeos: Ergo contraxere in Baptismo aliquam specialem obligationem.

Respondetur, cogere, ut servent, quatenus facti sunt filii, et membra Ecclesiae, membra enim capiti subiecta sunt, et filius parentibus.

Restat nunc videre ex qua virtute oriatur haec obligatio.

Assero quarto, eam oriri ex virtute Religionis.

Probatur a D. Bonavent. in 4. dist. 38. passim, quia per votum promittitur aliquid faciendum in Dei obsequium, quod est formale obiectum religionis.

Improprie autem dicitur actus Iustitiae a D. Thom. 2. p. quaest. 80. art. 1. quatenus religio est pars iustitiae potentialis. Neque potest aliquis titulo iustitiae obligare se Deo vovendo, quia inter Deum, et nos non potest vera iustitia intercedere, ut ostendi prima primae, Tract. 1. disp. 17. quaest. 1. Ita Sanchez lib. 4. cap. 11. num. 8.

Tractatus I: PRIMUS DE VIRTUTIBUS THEOLOGICIS

Proemium I: Prooemium

Disputatio I: DE FIDE

Quaestio I: Quid FIDES significet, et quid sit

Quaestio II: Quodnam sit FIDEI obiectum

Quaestio III: An obiectum FIDEI sit aliquod complexum

Quaestio IV: An FIDEI obiectum possit esse falsum

Quaestio V: An obiectum FIDEI possit esse evidens scientifice

Quaestio VI: An FIDES sit de his, de quibus habetur visio in via

Quaestio VII: An articuli FIDEI sint evidenter credibiles

Quaestio VIII: An credibilia recte per articulos sint disposita

Quaestio IX: Utrum articuli FIDEI, decursu temporum, creverint

Quaestio X: Utrum FIDES creverit quoad lumen

Quaestio XI: An Fides creverit certitudine

Quaestio XII: An Fidei articuli exponendi sint auctoritate aliqua, quae sit infallibilis magistra, et quae sit

Quaestio XIII: Quae sint notae verae Ecclesiae, apud quam stat authoritas exponendi FIDEM

Quaestio XIV: Quidnam sit necessario credendum, necessitate medii

Quaestio XV: Quae sint credenda necessitate praecepti

Quaestio XVI: An teneamur FIDEM confiteri, et quando

Quaestio XVII: An liceat de FIDE disputare, et quando

Quaestio XVIII: An Fides sit in Intellectu

Quaestio XIX: An Fides perficiatur per Charitatem, tanquam per formam

Quaestio XX: An certum sit, FIDEM sine CHARITATE manere

Quaestio XXI: An, et quomodo FIDES sit VIRTUS

Quaestio XXII: An FIDES sit UNA VIRTUS

Quaestio XXIII: An FIDES sit prima Virtutum

Quaestio XXIV: An FIDES sit certior quacumque scientia; vel habitu quocumque intellectivo

Quaestio XXV: An quis certo scire possit, se FIDEM habere

Quaestio XXVI: In quibusnam sit FIDES

Quaestio XXVII: An FIDES sit Donum DEI substantialiter

Quaestio XXVIII: Utrum differentia FIDEI, et aliorum actuum naturalium a supernaturalibus moralibus proveniat semper ex obiecto

Quaestio XXIX: De FIDEI effectibus

Quaestio XXX: De DONO INTELLECTUS

Dubitatio I: An INTELLECTUS sit donum Spiritus Sancti

Dubitatio II: Utrum DONUM INTELLECTUS possit esse simul cum FIDE

Dubitatio III: An DONUM INTELLECTUS consistat in contemplatione Creatoris, et Creaturae

Dubitatio IV: Utrum DONUM INTELLECTUS insit omnibus habentibus gratiam, et an his solis

Dubitatio V: Qua sit necessitas, et utilitas DONI INTELLECTUS

Dubitatio VI: Utrum* **DONO INTELLECTUS** *respondeat sexta beatitudo, scilicet Beati mundo corde, etc.

Dubitatio VII: An* **DONO INTELLECTUS** *respondeat, inter fructus Spiritus Sancti, Fides

Quaestio XXXI: De Dono Scientiae

Dubitatio I: An* **SCIENTIA** *sit donum Spiritus Sancti

Dubitatio II: An scientia sit de rebus Divinis

Dubitatio III: An donum scientiae sit speculativum

Dubitatio IV: An Dono Scientiae respondeat tertia Beatitudo: Beati, qui lugent, etc.

Disputatio II: De Infidelitate

Quaestio I: Quid, et quale peccatum sit INFIDELITAS

Quaestio II: An opera omnia Infidelium sint peccata

Quaestio III: Utrum infideles possint compelli ad FIDEM audiendam

Quaestio IV: An cogi queant Infideles ad FIDEM nostram, sufficienter propositam, amplectendam

Quaestio V: An Infideles non baptizati, cogi queant ad relinquendos errores, vel ritus, rationi naturali contrarios

Quaestio VI: An permittendi sint ritus Infidelium

Quaestio VII: An liceat cum infidelibus pacisci de eorum ritibus tolerandis

Quaestio VIII: An Infideles, non baptizati, possint retinere potestatem supra Fideles, et an possint ea privari

Disputatio III: De Haeresi

Quaestio I: Quid sit HAERESIS

Quaestio II: An dubitans de articulis FIDEI sit haereticus

Quaestio III: An, qui actu opinativo mero assentitur articulo FIDEI, sit haereticus

Quaestio IV: An, et Quae Ignorantia excuset ab Haeresi

Quaestio V: Qua pertinacia ad HAERESIM requiratur

Quaestio VI: An, ut quis censeatur Haereticus, necesse sit, ut fuerit baptizatus, et fidelis

Quaestio VII: Utrum Ecclesia cogere possit haereticos ad FIDEM Catholicam recipiendam

Quaestio VIII: De alio medio, quo utitur Ecclesia contra haereticos prohibendo eorum Libros

Quaestio IX: An teneamur haereticorum conversationem vitare

Quaestio X: Quae excommunicatio haereticis infligatur

Quaestio XI: De aliis Poenis spiritualibus haereticorum

Quaestio XII: De poenis temporalibus Haereticorum

Disputatio IV: De Spe

Quaestio I: Quid sit SPES

Quaestio II: Quodnam sit obiectum materiale SPEI

Quaestio III

Quaestio IV: An SPE certo obiectum exhibeatur, et speretur

Quaestio V: An Spes sit Virtus

Quaestio VI: An SPES sit Virtus Theologica

Quaestio VII: An aliquando SPES sit informis

Quaestio VIII: An SPES oriatur ex meritis

Quaestio IX: An Spes praecedat Charitatem

Quaestio X: Quodnam sit SPEI subiectum proximum

Quaestio XI: Utrum SPES maneat in Beatis

Quaestio XII: An detur praeceptum sperandi in DEUM

Dubitatio VI: Utrum* DONO INTELLECTUS *respondeat sexta beatitudo, scilicet Beati mundo corde, etc.

Dubitatio VII: An* DONO INTELLECTUS *respondeat, inter fructus Spiritus Sancti, Fides

Dubitatio I: An* SCIENTIA *sit donum Spiritus Sancti

Quaestio XVII: An omnia dona gratuita sint CHARITATE diligenda

Quaestio XVIII: An irrationalia ex CHARITATE sint diligenda