Summa de Ecclesia

QUAMVIS ex his quae de superioritate Romani pont. super concilium universale demonstrata sunt facile sit intelligere quod appellare non liceat a Romano pon. ad concilium universale, sed magis e converso, puta a sententia concilii quam apostolica sedes nondum approbaverit ad papam liceat appellare, nihilominus pro ampliore illustratione veritatis id ostendere ex multis curabimus. Praesupponimus in primis quod appellatio fiat ab inferiori ad superiorem iudicem et non econverso, ut colligitur ex ca. Omnes 2. q. 6. et ff. a qui appell. non licet lib. 1. et in multis aliis locis; quo praesupposito dicendum videtur quod nullo modo liceat appellare a Romano pon. ad concilium universale tanquam ad superiorem iudicem. ¶ Prima conclusio in primis ponitur in c. ipsi sunt 9. q. 3. ubi Gelasius papa ita inquit, ipsi sunt canones qui appellationes totius ecclesiae ad huius sanctae sedis examen voluerunt deferri, ab ipsa nusquam prorsus appellare debere sanxerunt. Nota verbum nusquam nota verbum prorsus, quasi diceret nullo tempore nullo casu. Amplius hanc conclusionem primo rationibus, secundo auctoritate sacrorum conciliorum, tertio ex gestis, et practicis in conciliis universalibus ostendemus veram esse. Primo sic a iudice in quo est suprema potestas in ecclesia, et totius ecclesiae principatus non licet appellare ad aliquod concilium ecclesiae, hoc patet ex supposito, sed in Romano pon. est suprema potestas in ecclesia, ut dicit articulus diffinitus per papam Martinum in concilio Constantien. et habetur in c. patet 9. q. 3. ubi dicit Nicolaus papa, profecto sedis apostolicae cuius auctoritate maius non est iudicium dicit etiam in c. Nolite errare dist. 11. quod in ea dominus totius ecclesiae posuit principatum. Ergo sequitur quod a Romano pon. appellare non licet ad concilium, sicut ad superiorem iudicem. Consequentia est manifesta quia alias oporteret dicere quod suprema potestas non esset in papa quod est contra articulum. Secundo sic: a capite non est licitum appellare ad membra. Patet: quia caput praestantius est auctoritate suis membris, sed papa caput omnium fidelium est, caput concilii universalis. Ergo ab ipso ad quemcunque fidelium conventum sive concilium appellari non potest. Consequentia patet, et minor etiam patet ex multis locis maxime in cap. Si quis 2. q. 6. ubi habetur quod quilibet¹ pulsatus aliqua adversitate licenter possit appellare ad apostolicam sedem et ad eam quasi ad caput refugium habeat, et idem in c. Romanam e. causa et q. Tertio sic: a matre omnium ecclesiarum et omnium fidelium nullo modo licet appellare ad filios nec dispersos nec congregatos quia mater semper maior est auctoritate filiis, et etiam filiorum congregatione, sed Romana ecclesia sive apostolica sedes est mater omnium ecclesiarum sicut patet per multa capitula maxime per c. omnes 2. q. 6. ubi habetur quod omnes episcopi quibuscunque adversitatibus propulsati libere ad apostolicam sedem appellent et ad eam quasi ad matrem fugiant. Quarto ab eo iudice cuius est de tota ecclesia iudicare, et de quo non est datum alicui iudicare non est licitum appellare: patet ex terminis papa est huiusmodi. Ergo ab eo non est licitum appellare ad quemcunque alium iudicem. Consequentia patet, et minor habetur in c. cuncta 9. q. 3. ubi Gelasius papa omnibus episcopis scribens ait: Cuncta per mundum novit ecclesia quod sacrosancta Romana ecclesia de omnibus fas habet iudicandi nec cuiquam de eius liceat iudicare iudicio. Siquidem ad illam de qualibet parte mundi appellandum est ab illa autem nemo appellare permissus est. Quinto ab illo iudice appellare non est licitum ad iudicem qui iudicare non habet potestatem nisi ab eo a quo appellatur. Patet hoc: a primo fundamento sed concilium universale auctoritatem constituendi et sententiandi sive iudicandi habet a papa ut superius ex multis ostendimus, et facit ad hoc di. 17. per totum et ca. significasti extra de elect. et ca. bene dist. 96. Ergo a papa ad concilium appellare non licet. Sexto sic idem est censendum tribunal Christi, et papa in terris cum eius sit vicarius vices eius gerens in terris, unde Chrysost. super illud Ioan. ult. pasce oves meas dicit: i loco mei praepositus esto, et caput fratrum tuorum ut ipsi loco meo te assumentes ubique terrarum te in throno tuo sedentem praedicent, et confirment. Haec ille. Et hoc pariter colligitur ex c. Putamus, de consue. li. 6. Sed ponere quod a tribunali papae possit appellari ad aliud in terris aut quod ab alio ad tribunal papae non possit appellari est ponere quod a tribunali Christi appellari liceat. Item quod illud tribunal sit maius tribunali Christi patet, quia omne tribunal maius tribunali vicarii episcopi est maius tribunali episcopi cuius est vicarius cum unum et idem sit utriusque tribunal quorum utrumque est manifeste erroneum. Praeterea secunda via eadem conclusio ostenditur vera auctoritate, scilicet universalium conciliorum. Habetur primo in gestis Ephesini primi concilii statutum quod a sententia sedis apostolicae nulli liceat appellare. Item secundo ex cap. ne Romani extra de elect. in cle. quod fuit in concilio Viennensi ubi dicitur quod lex superioris per inferiorem tolli non potest glo. Ioan. an. dicit quod hoc habet maxime verum cum inferior ab illo superiore recipit potestatem in casu nostro cetus cardinalium a papa. Et sequitur per quod idem videtur de concilio supra eo. ti. ca. significasti 9. q. 1. Cuncta, haec ille. Item tertio Alexander tertius in concilio universali c. Licet de elect. dicit: In ecclesia Romana aliquid speciale constituitur, quia non potest ad superiorem haberi recursus glo. Hostien. quia nulla superior, sed ipsa super omnes est. Et idem dicit Ioan. an. ergo videtur quod iuxta fidem expressam in conciliis universalibus de superioritate apostolicae sedis ab ea appellari non sit licitum ad quodcunque aliud iudicium sive etiam concilium. Ceterum eadem conclusio tertio ostenditur ex gestis, et practicis in conciliis universalibus, et primo ex gestis in concilio Ephesino secundo ubi cum laederetur fides catholica legati Romani pon. leguntur appellasse. Unde Leo papa in epistola ad Theodosium Imperatorem scribens et rogans ut Calcedonen. synodus in correctione Ephesinae institueretur ita inquit inter alia: Tota mentis acie reverenter aspice beati Petri gloriam et communes cum ipso omnes sanctorum coronas cunctorumque martyrum palmas quibus alia non fuit causa patiendi nisi confessio deitatis, et verae humanitatis in Christo, cui sacramento, quia nunc a paucis imprudentibus obuïatur omnes partium nostrarum ecclesiae omnem mansuetudinem vestram gemitibus, et lachrymis supplicant sacerdotes, ut quia et nostri fideliter reclamaverunt, et eis libellum appellationis Flavianus episcopus dedit generalem synodum iubeatis intra Italiam celebrari quae omnes offensiones ita repellat etc. Item idem secundo colligitur ex gestis Calcedonen. synodi super eminentia data ecclesiae Constantinopolitanae super Alexandrinam in qua legati papae leguntur contra dixisse ac ad beatum Leonem papam appellasse, unde in Act. 10. eiusdem synodali ita vicarii apostolicae sedis dixisse referuntur: Sedes apostolica nobis praesentibus humiliari non debet, et ideo quaecunque in praeiudicium canonum vel regularum hesterna die gesta sunt nobis absentibus sublimitatem vestram petimus ut circumduci iubeatis, sin alias contradictio nostra his gestis inhaereat ut noverimus quid apostolico viro universalis ecclesiae papae referre debeamus, ut ipse aut de suae sedis iniuria, aut de canonum eversione possit ferre sententiam. Haec ibi. Item de eadem contradictione loquitur Leo papa tam in epistola quam scribit Marciano Imperatori quam in ea quam scribit Anatholio episcopo Constantinopolitano, unde sanctus Thom. de Aquino in q. de poenitentia quaest. decima arti. 4. de hoc memoriam faciens ita dicit: Etiam Romanus pontifex haec sua auctoritate potest, cuius sola auctoritate synodus congregari potest, et a quo sententia synodi confirmatur, et ad ipsum a synodo appellatur, quae omnia patent in gestis Calcedonensis concilii. Haec sanctus Thom.