Summa de Ecclesia

Ex his quae iam diximus facile est videre tam praelatos maiores ecclesiae scilicet episcopos quam religiosos in statu perfectionis esse. Cum enim ut in praecedenti c. dictum est ad statum perfectionis requiratur obligatio perpetua ad ea quae sunt perfectionis cum aliqua solemnitate: cum utrumque hoc competat tam episcopis quam religiosis, manifestum est illos in statu perfectionis esse. De episcopis quidem patet, obligant quidem se ad ea quae sunt perfectionis cum pastorale officium assumunt, ad quod pertinet, ut animam suam ponat pastor pro ovibus suis, sicut dicitur Ioan. x. Quod exponens beatus Grego. ita dicit. Audistis fratres eruditionem nostram, et periculum nostrum. Et postea subdit. Ostensa est nobis de contemptu mortis via quam sequamur: primum est exteriora nostra misericorditer pro ovibus impendere, postremum vero si necesse fuerit etiam mortem nostram pro eisdem ovibus ministrare. Quod vero ad hanc perfectionem se obligant episcopi colligitur ex illo apostoli. 1. ad Thym. ultim. Certa certamen bonae fidei, apprehende vitam aeternam in qua vocatus es, et confessus bonam confessionem coram multis testibus, scilicet in tua ordinatione ubi idem dicit glo. Praeterea etiam adhibetur quaedam solennitas consecrationis cum praedicta professione, secundum illud 2. Thymo. 1. Resuscites gratiam Dei quae est in te per impositionem manuum mearum. Quod gl. exponit de gratia episcopali, et beatus Diony. dicit in ea. x. eccle. hierar. quod summus sacerdos, id est episcopus, in sua ordinatione habet eloquiorum super caput sanctissimam suppositionem, ut significetur quod ipse est participatus integrae totius Hierarchicae virtutis, et quod ipse non solum sit illuminativus in omnia quae pertinent ad sanctas locutiones, et actiones, sed quod etiam hoc aliis tradat. Ex quibus facile est videre quibus praelatis, quia scilicet solis maioribus, competat esse in statu perfectionis quibus solum competit obligatio perpetua ad ea quae perfectionis sunt cum solemnitate aliqua celebrata, quae non competit aliis inferioribus praelatis, utputa presbyteris curatis atque archydiaconis. Unde tales non videntur in statu perfectionis esse, quod sanctus Tho. in.2. ii. q. clxxxiii. arg. vi. ita deducit. In presbyteris, et diaconibus habentibus curam animarum duo possunt considerari: scilicet ordo et cura. Ordo autem ipse ordinatur ad quendam actum in divinis officiis, ex hoc autem quod aliqui suscipiunt sacrum ordinem accipiunt potestatem quosdam sacros actus perficiendi, non tamen obligantur ex hoc ipso ad ea quae sunt perfectionis, nisi quatenus apud occidentalem ecclesiam in susceptione sacri ordinis emitteretur continentiae votum, quod est unum eorum quae ad perfectionem pertinent. Unde patet, quod ex hoc, quod aliquis accipit ordinem sacrum non ponitur simpliciter in statu perfectionis, quamvis perfectio ad hoc requiratur, quod aliquis digne huiusmodi actus exerceat. Similiter etiam ex parte curae quam suscipiunt non ponuntur in statu perfectionis, licet constituantur in aliquo officio, non enim obligantur ex hoc ipso vinculo perpetui voti ad hoc quod curam animarum retineant, sed possunt eam deserere, vel transeundo ad religionem etiam absque licentia episcopi, ut habetur in c. duae. xi. q. ii. vel etiam cum licentia episcopi dimittendo parochiam, vel archydiaconatum, et accipiendo simplicem praebendam sine cura, quod possunt facere, quod tamen nullo modo liceret si essent in statu perfectionis. Nemo enim mittens manum ad aratrum, et respiciens retro est aptus regno Dei, ut dicitur Lucae. 9. Episcopi autem quia sunt in statu perfectionis non nisi auctoritate summi pontificis ad quem etiam pertinet in votis perpetuis dispensare, possunt episcopalem curam deserere, et etiam ex certis causis. Unde manifestum est quod non omnibus praelatis, sed solum maioribus competit esse in statu perfectionis. Quod vero hoc etiam competat religiosis, patet, religiosi enim voto se astringunt ad hoc quod a rebus secularibus se obstineant quibus licite uti poterant ad hoc quod libertas Deo vacent in quo consistit perfectio vitae praesentis. Unde Dyon. 7. ca. caelestis Hierarchiae de religiosis loquens dicit. Quod religiosos alii quidem famulos Dei, alii quidem monachos nominant ex Dei servitio, et famulatu, i. indivisibili, et singulari vita viventes, ipsos indivisibili sanctis convolutionibus. i. contemplationibus ad Dei formem unitatem, et amabilem Deo perfectionem, etc. Horum etiam obligatio fit cum quadam solemnitate professionis, et benedictionis. Unde ibidem subdit beatus Dyon. Propter quod et perfectam ipsis donans gratiam sancta legislatio quaedam ipsos dignata est sanctificativa invocatione. Patet ergo quod tam episcopi quam religiosi professi in statu perfectionis esse dicendi sunt. Unde beatus Dyon. in lib. 5. ecclesiasticae Hierarchiae attribuit episcopis perfectionem tanquam perfectoribus, et in c. 6. eiusdem, perfectionem religiosis quos monachos vocant, sive Deo famulantes tanquam perfectis, etc. Ubi considerandum quod cum teste beato Aug. super Gen. ad litteram, semper agens nobilius sit patiente, et causa suo effectu, et ex iam dictis beati Dyonisii in genere perfectionis episcopi se habent ut perfectores, religiosi vero ut perfecti, quorum unum pertinet ad actionem, alterum vero ad passionem, manifeste habemus quod potior, et altior sit status perfectionis in episcopis quam religiosis. Praeterea hoc etiam ex eo patet, quod religiosus potest transire ad statum episcopalem. Dicitur enim in cap. 1. xviii. q. 1. quod sacra ordinatio de monacho episcopum facit. hoc autem nullo modo liceret nisi status episcopalis sit perfectior statu religiosorum: quoniam nulli licet a maiori statu ad minorem transire; hoc enim esset retro aspicere.