Summa de Ecclesia

¹ AD primam rationem sumptam ex prima parte auctoritatis inductae ex apostolo ad Gal. 2. respondetur negando consequentiam, quoniam apostolus Paulus in praedictis verbis non negat se aliquid auctoritatis a Petro suscepisse, sed tantum ostendit veritatem evangelii sui ex collatione cum aliis apostolis et eorum approbatione. Ascendit enim ut dicit in principio eiusdem c. post 14. annos a passione Christi Hyerosolymam et contulit cum Petro et aliis secum stantibus evangelium quod praedicabat in gentibus, et ostendit tria. Primo quod alii apostoli cum quibus contulit nihil in sua praedicatione correxerunt quasi falsum. Secundo quod nihil supleverunt vel addiderunt quasi diminutum. Tertio quod eum in societatem suam receperunt tanquam verum apostolum: propter quod ex parte perfectionis doctrinae, ut dicit glo. non fuit inferior aliis apostolis qui ita a Deo perfectus fuit ut nihil esset quod in collatione perfectionis suae adderent. Dei enim perfecta sunt opera Deutero. 32. Et ita patet quomodo sive in quo Paulus non dicebatur inferior Petro, scilicet in duobus. Primo in hoc quod a Christo immediate erat institutus apostolus ut Petrus et alii. Secundo in hoc quod a Deo perfecte instructus in evangelio erat sicut et ipse Petrus, non autem dictus est par Petro in potestate iurisdictionis, quoniam non latebat ipsum Paulum Petrum caput esse ecclesiae, unde eum vocat cephas quod caput secundum linguam graecam sonat, ut dicit beatus Isid. Ceterum licet Paulus non immediate a Petro apostolatus officium susceperit sicut nec alii apostoli sed a Christo immediate, non sequitur quod beatus Petrus non fuerit Pauli sicut et aliorum apostolorum princeps et praelatus. Sicut enim superius in c. praecedenti diximus, licet potestatem Christi reliquis apostolis contulerit, in ordine tamen ad Petrum contulit eis, cui primo singulariter ait. Tibi dabo claves regni caelorum etc. In cuius signum beatus Paulus licet a Deo esset immediate gentium praedicator constitutus nihilominus ad Petrum venit cum eo de evangelio suo collaturus, de quo Hyero. in epistola ad August. 22. Denique tantae auctoritatis Petrus fuit ut Paulus in epistola sua scribat. Deinde post tres annos veni Hyerosolymam videre Petrum, et mansi apud eum diebus quindecim, rursumque in sequentibus post annos quattuordecim ascendi iterum Hyerosolymam cum Barnaba assumpto, et Tito. Ascendit autem secundum revelationem, et exposui eis evangelium quod praedicavi inter gentes, ostendens non habuisse securitatem evangelii praedicandi nisi Petri, et eorum qui cum eo erant fuisset sententia roboratum, haec Hyero.

² Ad secundam rationem quae ex secunda parte inductae auctoritatis ad Gal. 2. assunebatur, respondetur negando quod per illa verba Paulus aequiparare se vellet Petro in potestate regiminis quem sciebat rectorem constitutum, et caput totius universitatis ecclesiae nec Paulus credidit Petri potestatem restrictam esse solum ad circumcisos, licet appropriate pro illo tempore ad illos specialiter verbum praedicationis extenderet: quoniam Petrus in Antiochia sedit, et in Hierusalem, et multos convertit ibidem, et alibi ex gentibus, sicut patet Actuum 12. de Cornelio, et 11. ubi reprehensus legitur a circumcisis fratribus quod ad gentes ingressus fuisset, et cum conversis ex gentibus manducasset. Ad id autem quod gloss. dicit, quod ita principaliter sicut Petro erat sibi creditum evangelium. Respondetur quod ly principaliter ut exponit magister Nicolaus Gorran in postilla sua super epistola Pauli, dicit esse intelligendum quo ad officium praedicationis non quo ad officium praelationis: quod ex ipsis verbis Pauli manifeste colligitur. Paritas autem haec potestatem ordinis quae par fuit in apostolis, ut supra declaravimus respicit, non autem potestatem iurisdictionis.

³ Ad tertiam rationem quae ex tertia parte auctoritatis praefatae assumebatur respondetur negando consequentiam, sicut enim ex hoc quod Christus Ioan. 20. cap. vocat apostolos fratres non sequitur quod non fuerit eis superior, similiter sicut nec ex hoc quod papa episcopos vocat fratres in aliquo primatu apostolico derogatur: ita nec ex hoc quod Petrus frater et socius dictus sit Pauli modo praedicto sequitur quod non fuerit princeps eius ac superior. Praeterea falsum est quod assumitur, videlicet quod princeps ac superior nunquam dicatur subditos habere socios. nam 1. Reg. 23. cap. dicitur. Iurauit rex Saul et socii eius ad quaerendum David.

⁴ Ad quartam rationem sumptam ex quarta parte supradictae auctoritatis respondetur falsum esse quod Paulus crediderit Petri potestatem restrictam esse solum ad circumcisos, immo eius auctoritas et potestas etiam ad gentes se extendit, sicut in responsione ad secundam rationem diximus, quod etiam manifeste colligitur Actuum 10. ubi ostenso sibi linteo pleno animalibus dictum est ei. Surge Petre occide, et manduca, ubi glo. interli. ita dicit, id est recipe ad unitatem corporis ecclesiae cuius Petrus princeps, et occide in gentibus quod fuerant, et fac quod es.

⁵ Ad quintam. Ad ultimam rationem quae sumpta est ex illo loco in eadem epistola, ubi apostolus Paulus dicitur Petro in faciem restitisse, respondetur negando consequentiam, quoniam ex hoc quod Paulus restitit in illo casu Petro in faciem publice non sequitur quod maior aut par in auctoritate Petro fuerit, quoniam ubi imminet periculum fidei sive animarum subditi etiam publice possunt in faciem resistere praelatis suis, ut beatus Greg. inquit et habetur in cap. Paulus 2. q. 7. ubi ita dicit. Paulus dicit, Seniorem ne increpaveris, sed haec eius regula in eo referenda est cum culpa senioris suo exemplo non trahit ad interitum corda iuniorum. Et hac inquit beatus Thom. in 2.2. Paulus licet esset subditus Petri propter imminens scandali periculum circa fidem Petrum publice arguit. Et sicut glo. dicit ad Gal. 2. cap. Petrus exemplum maioribus tribuit, ut si cubi forte rectum reliquissent non dedignarentur etiam a posteribus corrigi. Id autem quod inducebatur. Deutero. 21. Diis non detrahas, et principi populi tui non maledices, non facit ad propositum, quoniam talis reprehensio nec est detractio nec est maledictio. Ad glo. autem Hyero. dicentem quod Paulus Petrum reprehendisse non auderet nisi se illi non imparem sciret, dicit Gratianus in cap. Paulus 2. quae. 7. ita. Hoc non de officio ecclesiasticae dignitatis sed de paritate vitae et sanctitate conversationis intelligitur. Solus enim Petrus inquit inter apostolos primatum gerebat, sed melius videtur dicendum iuxta sanctum Thoma. in 2.2. quaest. 34. arti. 4. quod Paulus erat par Petro quo ad fidei defensionem, non quo ad dignitatem praelationis: quoniam de paritate vitae conversationis sanctitate non bene videtur intelligendum cum Paulus dicat. Nihil mihi conscius sum, sed non in hoc iustificatus sum. 1. Corinth. 4. ubi gloss. magistri ita ait. Id est non ideo me iustum puto, quia potest esse quod nescio, delicta enim quis intelligit, et quis gloriatur se mundum habere cor etc. humiliat se apostolus hoc dicens ut homo loquitur qui potest habere culpam nescius, haec glo.