Summa de Ecclesia
Juan de Torquemada (1388–1468)
First published 1561
Torquemada's Summa de Ecclesia from the Venice 1561 edition, Books I-IV with the Florentine union apparatus, in Latin with a new English translation.
Titulus I: Titulus
Privilegium I: Privilegium
Epistola I: Epistola dedicatoria
Index I: Index copiosissimus
Prologus I: Prologus
Liber I: Liber I — De universali ecclesia
Caput I: Cap. I. De nomine ecclesiae et differentia eius a nomine synagogae.
Caput II: Cap. II. De varia acceptione huius nominis ecclesia.
Caput III: Cap. III. Sub qua significatione de ecclesia habendus sit sermo in consequentibus, ubi declaratur quod in ecclesia sint boni, et mali simul permisti.
Caput IV: Cap. IIII. In quo ponuntur obiectiones aliquae contra illud quod dictum est quod in sancta et uniuersali ecclesia boni contineantur simul et mali.
Caput V: Cap. V. In quo assignata differentia, qua fideles iusti in ecclesia, et fideles peccatores esse dicantur: respondetur ad obiectiones factas.
Caput VI: Cap. VI. Probans quod ecclesia est una. Et de multiplici unitate eius.
Caput VII: Cap. VII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de unitate ecclesiae.
Caput VIII: Cap. VIII. In quo respondetur ad obiectiones positas.
Caput IX: Cap. IX. In quo ostenditur quod ecclesia sancta sit.
Caput X: Cap. X. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de sanctitate ecclesiae.
Caput XI: Cap. XI. In quo respondetur ad obiecta facta.
Caput XII: Cap. XII. In quo improbatur modus quorundam loquendi de sanctitate ecclesiae.
Caput XIII: Cap. XIII. Quod ecclesia sit catholica dicenda.
Caput XIV: Cap. XIIII. In quo ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est quod fides Christiana catholica sit nominanda.
Caput XV: Cap. XV. In quo respondetur ad rationes iam factas.
Caput XVI: Cap. XVI. Vbi ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est, quod ecclesia sit catholica dicenda.
Caput XVII: Cap. XVII. In quo respondetur ad obiectiones praecedentis capituli.
Caput XVIII: Cap. XVIII. In quo rationibus ostenditur quod ecclesia apostolica dicatur.
Caput XIX: Cap. XIX. In quo ponuntur aliqua obiecta contra hoc quod dictum est quod ecclesia sit apostolica dicenda.
Caput XX: Cap. XX. Quomodo accipiendum sit id quod aliquando dicitur. Credimus in unam sanctam ecclesiam.
Caput XXI: Cap. XXI. In quo confutatur error dicentium quod extra unitatem huius sanctae catholicae, et apostolicae ecclesiae potest hominibus esse salus.
Caput XXII: Cap. XXII. Quando incipit ecclesia et de aetatibus eiusdem.
Caput XXIII: Cap. XXIII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de antiquitate ecclesiae.
Caput XXIV: Cap. XXIIII. In quo ponitur solutio ad rationes capituli praecedentis.
Caput XXV: Cap. XXV. A quo inceperit ecclesia.
Caput XXVI: Cap. XXVI. In quo ponuntur obiectiones contra praedicta.
Caput XXVII: Cap. XXVII. In quo respondentur obiectionibus iam factis.
Caput XXVIII: Cap. XXVIII. Quod ecclesia postquam incepit, non desit esse, ac quod in ea fides, sanctitas, doctrina, praelatio, et sacramenta usque in finem seculi sint duratura.
Caput XXIX: Cap. XXIX. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra ea quae de duratione ecclesiae dicta sunt.
Caput XXX: Cap. XXX. In quo respondetur obiectionibus iam factis.
Caput XXXI: Cap. XXXI. Quare ecclesia, caelum, terra, ager, sagena dicta sit.
Caput XXXII: Cap. XXXII. De rationibus propter quas ecclesia sancta Dei uinea dicta sit, et hortus, fons, et puteus aquarum uiuentium.
Caput XXXIII: Cap. XXXIII. In quo rationes assignantur propter quas ecclesia appellatur Navis, Domus, Civitas, et castrorum acies ordinata.
Caput XXXIV: Cap. XXXIIII. De rationibus propter quas ecclesia dicatur Regnum, et de duodecim quibus gloria magnificentiae regni ecclesiae declaratur.
Caput XXXV: Cap. XXXV. De rationibus propter quas ecclesia dicta est tabernaculum et templum Dei.
Caput XXXVI: Cap. XXXVI. De rationibus propter quas ecclesia dicatur Mulier, Amica, et Columba, Perfecta, Soror, et Filia.
Caput XXXVII: Cap. XXXVII. Quare etiam dicatur sponsa, et de tempore desponsationis eius.
Caput XXXVIII: Cap. XXXVIII. In quo ponitur solutio cuiusdam difficultatis circa ea quae dicta sunt de tempore desponsationis ecclesiae.
Caput XXXIX: Cap. XXXIX. De donariis, et muneribus quibus Christus sponsam suam ecclesiam decorauit singulariter etiam prae angelis.
Caput XL: Cap. XL. Quod ecclesia dicatur coniunx Christi, et mater fidelium.
Caput XLI: Cap. XLI. Quod ecclesia quamquam coniunx Christi, et mater omnium fidelium dicatur esse, uirgo tamen tota esse non desinit.
Caput XLII: Cap. XLII. Quod ecclesia dicatur regina.
Caput XLIII: Cap. XLIII. De rationibus propter quas ecclesia nominatur corpus scilicet mysticum Christi.
Caput XLIV: Cap. XLIIII. De uarietate membrorum ecclesiae et significatione eorum.
Caput XLV: Cap. XLV. In quo ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est de capite corporis ecclesiae.
Caput XLVI: Cap. XLVI. In quo respondetur obiectionibus iam factis.
Caput XLVII: Cap. XLVII. In quo declaratur qualiter Christus possit dici membrum ecclesiae, et qualiter non.
Caput XLVIII: Cap. XLVIII. Quod Christus secundum quod homo fuit caput fidelium, non tantum eorum qui fuerunt post incarnationem, sed etiam illorum, qui a principio incarnationem praecesserunt.
Caput XLIX: Cap. XLIX. In quo ponuntur obiectiones contra hoc quod dictum est, quod Christus secundum quod homo fuerit caput fidelium, qui incarnationem praecesserint.
Caput L: Cap. L. In quo respondetur ad obiectiones iam positas.
Caput LI: Cap. LI. In quo circa praedicta confutatur unus error nouellus.
Caput LII: Cap. LII. In quo declaratur quomodo soli Christo huiusmodi Deo conueniat esse caput ecclesiae, et quomodo non soli, sed aliis.
Caput LIII: Cap. LIII. In quo declaratur quod non tantum quantum ad animas sed etiam quantum ad corpora Christus caput sit fidelium.
Caput LIV: Cap. LIIII. In quo ponitur quorundam opinio cum rationibus suis dicentium quod soli electi membra sunt Christi siue corporis mystici quod est ecclesia sancta Dei.
Caput LV: Cap. LV. In quo confutatur opinio praefata cum fundamentis suis.
Caput LVI: Cap. LVI. In quo ponuntur alii duo modi dicendi siue designandi membra corporis Christi.
Caput LVII: Cap. LVII. In quo ueritas declaratur motae difficultatis: quorum scilicet hominum Christus caput sit et qui corporis sui, quod est ecclesia, membra sunt dicendi.
Caput LVIII: Cap. LVIII. In quo respondetur obiectionibus factis in contrarium per eos qui dicunt quod soli electi membra sunt corporis Christi.
Caput LIX: Cap. LIX. In quo respondetur ad rationes aliorum qui secundo loco et tertio aliter circa membra Christi locuti sunt in cap. 56.
Caput LX: Cap. LX. In quo declaratur qualis sit unio membrorum ecclesiae ad inuicem, et de modo unionis membrorum ad caput.
Caput LXI: Cap. LXI. In quo declaratur quae sit causa efficiens huius unionis membrorum ecclesiae ad inuicem.
Caput LXII: Cap. LXII. In quo declaratur an corpus Christi uerum sit melius corpore Christi mystico an econuerso.
Caput LXIII: Cap. LXIII. De qualitate, et modo unionis quo corpus Christi quod est ecclesia, capiti Christo uniri dicitur.
Caput LXIV: Cap. LXIIII. Quomodo accipiendum sit id quod dicitur quod Christus, et corpus eius quod est ecclesia, sint unus homo.
Caput LXV: Cap. LXV. Quomodo accipiendum sit id quod dicitur quod Christus, et corpus eius, quod est ecclesia, sint una persona.
Caput LXVI: Cap. LXVI. Quomodo accipiendum sit id quod a sanctis dicitur quod Christus, et corpus eius quod est ecclesia sunt unus Christus.
Caput LXVII: Cap. LXVII. Qualiter accipiendum sit id quod a sanctis dicitur quod corpus Christi, immo quodlibet membrum eius sit Christus.
Caput LXVIII: Cap. LXVIII. Qualiter accipiendae sunt praedicationes eorum quae in sacra scriptura ratione praefatae mysticae unitatis dicuntur de Christo.
Caput LXIX: Cap. LXIX. De congruentia distinctionis et varietatis multiplicis statuum ac officiorum in ecclesia.
Caput LXX: Cap. LXX. In quo ponuntur obiectiones contra varietatem et diversitatem statuum ac officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXI: Cap. LXXI. In quo datur responsio ad obiectiones iam factas contra varietatem et diversitatem statuum et officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXII: Cap. LXXII. De triplici diuersitate, quae in corpore ecclesiae principaliter reperitur.
Caput LXXIII: Cap. LXXIII. Quid nomine status designetur.
Caput LXXIV: Cap. LXXIIII. Quod differentia statuum pertinentium ad spiritualem seruitutem, uel libertatem attenditur secundum incipientes, proficientes, et perfectos.
Caput LXXV: Cap. LXXV. In quo declaratur quibus conueniat esse perfectos, et quibus conueniat esse in statu perfectionis.
Caput LXXVI: Cap. LXXVI. Quod praelatis maioribus ecclesiae, episcopis, et religiosis proprie competat esse in statu perfectionis.
Caput LXXVII: Cap. LXXVII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt, de perfectione pontificalis status, et religiosorum.
Caput LXXVIII: Cap. LXXVIII. In quo respondetur ad rationes iam factas in praecedenti cap.
Caput LXXIX: Cap. LXXIX. In quo ponuntur rationes inter episcopum, et presbyterum secundum distinctionem siue semper; fuerit ab institutione eorum.
Caput LXXX: Cap. LXXX. Quod domini Cardinales sanctae Romanae ecclesiae sint in statu perfectionis.
Caput LXXXI: Cap. LXXXI. In quo ponuntur rationes propter quas status dominorum Cardinalium sanctae Romanae ecclesiae honore praeferendi sunt caeteris ecclesiae praelatis.
Caput LXXXII: Cap. LXXXII. In quo ponuntur obiectiones contra statum dominorum Cardinalium.
Caput LXXXIII: Cap. LXXXIII. In quo respondetur ad obiectiones factas contra statum, et dignitatem dominorum Cardinalium.
Caput LXXXIV: Cap. LXXXIIII. De triplici ordine in statu Cardinalium sanctae Romanae ecclesiae.
Caput LXXXV: Cap. LXXXV. De uarietate, et differentia officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXXVI: Cap. LXXXVI. De uarietate, et distinctione graduum in ecclesia Dei.
Caput LXXXVII: Cap. LXXXVII. De duplici potestate in republica Christiana spirituali scilicet et terrena.
Caput LXXXVIII: Cap. LXXXVIII. In qua ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de duplici potestate danda in uniuersitate Reip. Christianae seculari, et spirituali.
Caput LXXXIX: Cap. LXXXIX. In quo ponuntur responsiones ad obiecta facta in praecedenti cap. contra duplicem potestatem in uniuersitate fidelium.
Caput XC: Cap. XC. De multiplici eminentia qua potestas spiritualis supereminet potestati seculari.
Caput XCI: Cap. XCI. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra ea quae dicta sunt, de praeminentia potestatis spiritualis supra secularem.
Caput XCII: Cap. XCII. In quo respondetur rationibus supra dictis contra praeminentiam potestatis spiritualis supra secularem.
Caput XCIII: Cap. XCIII. In quo circa potestatem sacramentalem siue ordinis, et iurisdictionalem ponuntur duodecim conclusiones.
Caput XCIV: Cap. XCIIII. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra aliquas conclusiones positas in praecedenti c.
Caput XCV: Cap. XCV. In quo respondebitur ad obiectiones factas in praecedenti capitulo.
Caput XCVI: Cap. XCVI. In quo post distinctionem potestatis iurisdictionis ponuntur conclusiones duodecim.
Caput XCVII: Cap. XCVII. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra aliquas conclusiones positas in praecedenti capitulo.
Caput XCVIII: Cap. XCVIII. In quo respondetur ad obiectiones factas in praecedenti capitulo.
Caput XCIX: Cap. XCIX. Ostendens quod potestas spiritualis clauium tam bonis sacerdotibus quam malis communis est.
Caput C: Cap. C. In quo ponuntur obiectiones aliquae aduersariorum contra ea quae dicta sunt in cap. praecedenti.
Caput CI: Cap. CI. In quo dantur responsa ad obiectiones factas.
Liber II: Liber II — De ecclesia Romana et pontificis eius primatu
Caput I: Cap. I. Ostendens quod in ecclesia sit ordo.
Caput II: Cap. II. Ostendens quod talis ordo sit et debeat esse in ecclesia ut unus in ea superior sit princeps, ac rector existat.
Caput III: Cap. III. In quo ponuntur obiectiones qu[a]edam aduersariorum contra praedicta de unitate unius praesidentis, et capitis in ecclesia.
Caput IV: Cap. IIII. In quo confutatur praedicta aduersariorum responsio, et respondetur rationibus eorum.
Caput V: Cap. V. In quo ostenditur multiplici sacrae scripturae argumento quod beatus Petrus primatum inter apostolos habuerit.
Caput VI: Cap. VI. In quo inducuntur aliquae rationes ad idem, uidelicet ad probandum quod Petrus apostolus primatum habuerit super apostolos.
Caput VII: Cap. VII. In quo ponuntur improbationes quaedam aduersariorum contra fundamenta quae inducta sunt cap. 5. pro primatu beati Petri.
Caput VIII: Cap. VIII. In quo ponuntur aliae rationes aduersariorum contra beati Petri primatum ex euangeliis sumptae.
Caput IX: Cap. IX. In quo ponuntur aliquae aduersariorum rationes ex epistolis beati Pauli collectae.
Caput X: Cap. X. In quo sunt aduersariorum rationes contra Petri primatum sumptae ex actibus apostolorum.
Caput XI: Cap. XI. In quo respondetur ad improbationes factas contra fundamenta quae inducta fuerunt cap. 7. pro primatu beati Petri.
Caput XII: Cap. XII. In quo respondetur rationibus supra ca. 8. factis contra beati Petri primatum quae ex euangelio sumi uidebantur.
Caput XIII: Cap. XIII. In quo respondetur rationibus sumptis ex epistolis Pauli.
Caput XIV: Cap. XIIII. In quo respondetur rationibus aduersariorum quae sumuntur cap. 10. ex actibus apostolorum.
Caput XV: Cap. XV. Quod beatus Petrus non solum inter apostolos sed super omnes fideles in toto orbe terrarum habuit principatum.
Caput XVI: Cap. XVI. In quo ponuntur aduersariorum obiectiones contra id quod dictum est quod Romanus pontifex habeat uniuersalis ecclesiae primatum; et responsio ad illas.
Caput XVII: Cap. XVII. Quibus rationibus beatus Petrus fundamentum ecclesiae dictus est.
Caput XVIII: Cap. XVIII. In quo aduersariorum obiectiones quaedam ponuntur contra hoc quod dictum est quod Petrus apostolus ecclesiae catholicae fundamentum uere dictus sit.
Caput XIX: Cap. XIX. In quo respondeatur ad superiores obiectiones aduersariorum.
Caput XX: Cap. XX. Quod beatus Petrus caput fuerit sanctae et uniuersalis ecclesiae.
Caput XXI: Cap. XXI. In quo aduersariorum ponuntur obiectiones contra hoc quod dictum est quod beatus Petrus caput fuerit uniuersalis ecclesiae.
Caput XXII: Cap. XXII. In quo improbatur aduersariorum praefata sententia et ostenditur qualiter ratio capitis respectu ecclesiae Petro conueniat ac eius successori.
Caput XXIII: Cap. XXIII. In quo respondetur ad obiectiones aduersariorum contra illud quod beatus Petrus fuerit caput ecclesiae sanctae catholicae.
Caput XXIV: Cap. XXIIII. De quorundam errore dicentium Petrum non fuisse caput uniuersalis ecclesiae licet bene singularium ecclesiarum particularium.
Caput XXV: Cap. XXV. In quo improbatur error praefatus aduersariorum.
Caput XXVI: Cap. XXVI. In quo respondeatur rationibus inductis in fauorem erroris praefati.
Caput XXVII: Cap. XXVII. Quod papa aliquo modo dicendus sit sponsus ecclesiae uniuersalis.
Caput XXVIII: Cap. XXVIII. In quo obiicitur quod Papa non possit dici sponsus uniuersalis ecclesiae, et respondeatur ad obiecta.
Caput XXIX: Cap. XXIX. De tempore quo pontificali auctoritate beatus Petrus a Christo sublimatus ac consecratus sit.
Caput XXX: Cap. XXX. In quo ponuntur aliquae obiecta contra praedicta.
Caput XXXI: Cap. XXXI. In quo respondetur ad obiectiones praefatas.
Caput XXXII: Cap. XXXII. Quod solus Petrus inter apostolos a Christo immediate ordinatus, et factus fuerit episcopus.
Caput XXXIII: Cap. XXXIII. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra praedicta.
Caput XXXIV: Cap. XXXIIII. In quo respondetur obiectionibus factis in superiori capitulo.
Caput XXXV: Cap. XXXV. Quod beato Petro in apostolici principatus amplitudine aliquis succedere debuit in ecclesia usque ad consummationem seculi.
Caput XXXVI: Cap. XXXVI. Quod beato Petro succedens in primatu et amplitudine apostolicae dignitatis sit Romanus pontifex.
Caput XXXVII: Cap. XXXVII. Quod Romanus pontifex sit Christi uicarius et locum eius teneat in terris.
Caput XXXVIII: Cap. XXXVIII. Quod Romanus pontifex primatum et amplitudinem dignitatis suae a Christo immediate habuerit.
Caput XXXIX: Cap. XXXIX. In quo ponuntur obiectiones contra praedicta.
Caput XL: Cap. XL. In quo respondetur ad rationes superius factas, quod Romanus pontifex ex ordinatione apostolorum primatum habuerit.
Caput XLI: Cap. XLI. In quo respondetur ad obiecta aduersariorum quod Romanus pontifex ordinatione et dispositione sacerdotum, siue conciliorum primatum habuit.
Caput XLII: Cap. XLIII. In quo dantur responsa ad obiecta aduersariorum dicentium, quod dispositione et dono Constantini Romanus pontifex habeat primatum super alios.
Caput XLIII: Cap. XLIIII. In quo respondetur rationibus aduersariorum dicentium, quod a Cardinalibus pendeat primatus Romani pontificis.
Caput XLIV: Cap. XLV. Quod potestas papalis a nullo alio quam a Deo restringi possit nec amplari.
Caput XLV: Cap. XLVI. De errore quorundam aduersariorum dicentium papam non habere iurisdictionem coactiuam super fideles, et rationibus eorum.
Caput XLVI: Cap. XLVI. In quo improbatur error praefatus.
Caput XLVII: Cap. XLVII. In quo respondetur ad obiectiones aduersariorum suprapositas.
Caput XLVIII: Cap. XLVIII. Quod Romano pontifici ab omnibus Christi fidelibus parendum sit et obediendum.
Caput XLIX: Cap. XLIX. In quo ponuntur obiectiones contra praedicta de obedientia debita Romano pontifici, et respondetur eisdem.
Caput L: Cap. L. De errore dicentium quod non sit obediendum statutis papalibus.
Caput LI: Cap. LI. De rationibus propter quas successores Petri Romani pontificis magis per electionem quam per carnis successionem aut institutionem praedecessoris ad pontificatum assumuntur.
Caput LII: Cap. LII. Quod Romanus pontifex habeat plenitudinem potestatis in ecclesia Dei, et explicantur in quibus maxime illa ostenditur.
Caput LIII: Cap. LIII. Quod solus Romanus pontifex in ecclesia Dei habeat plenitudinem potestatis.
Caput LIV: Cap. LIV. Quod potestas iurisdictionis omnium praelatorum ecclesiae deriuetur a papa siue apostolica sede mediate uel immediate. Arguitur prima uia scilicet ex ordine aliorum apostolorum ad Petrum.
Caput LV: Cap. LV. In quo probatur eadem conclusio secunda uia scilicet per rationes.
Caput LVI: Cap. LVI. In quo probatur eadem conclusio tertia uia, scilicet ex inconuenientibus quae ex contrario modo dicendi sequuntur.
Caput LVII: Cap. LVII. In quo obiicitur contra antedictam conclusionem per aduersarios ex ordine apostolorum ad Petrum.
Caput LVIII: Cap. LVIII. In quo contra conclusionem praefatam per aduersarios obiicitur uia rationum.
Caput LIX: Cap. LIX. In quo obiicitur contra praefatam conclusionem in speciali de presbyteris curatis.
Caput LX: Cap. LX. In quo ponuntur aduersariorum obiectiones sumptae ex inconuenientibus quae dicuntur sequi ex conclusione praefata.
Caput LXI: Cap. LXI. In quo respondetur ad obiecta aduersariorum sumpta ex parte apostolorum.
Caput LXII: Cap. LXII. In quo respondetur ad secunda obiecta aduersariorum super rationes.
Caput LXIII: Cap. LXIII. In quo respondetur obiectis quae inducta sunt pro curatis supra cap. 59.
Caput LXIV: Cap. LXIIII. In quo respondetur obiectionibus aduersariorum sumptis ex parte inconuenientium quae dicuntur sequi ex conclusione praefata.
Caput LXV: Cap. LXV. Quod papa est immediatus praelatus et iudex omnium fidelium ac in toto terrarum orbe facere potest quidquid inferiores praelati facere possunt.
Caput LXVI: Cap. LXVI. In quo obiicitur contra praedicta.
Caput LXVII: Cap. LXVII. In quo respondetur obiectis aduersariorum iam factis.
Caput LXVIII: Cap. LXVIII. Quod praeter Romanum pontificem sunt in ecclesia necessarii alii praelati.
Caput LXIX: Cap. LXIX. Quod omnes in ecclesia Dei aliae a papali potestates ecclesiasticae subiiciuntur potestati Romani pontificis quantum ad obedientiam praeceptorum, quantum ad correctionem, et quantum ad subuentionem in necessitatibus.
Caput LXX: Cap. LXX. In quo obiicitur contra id quod dictum est superius quod solus Romanus pontifex in ecclesia habet plenitudinem potestatis.
Caput LXXI: Cap. LXXI. In quo impugnatur praefata conclusio aduersariorum dicentium quod in alio quam in Romano pontifice resideat plenitudo potestatis in ecclesia.
Caput LXXII: Cap. LXXII. In quo datur uera intelligentia huius quod a sanctis patribus dicitur quod ecclesiae uniuersali sint claues datae.
Caput LXXIII: Cap. LXXIII. In quo respondetur ad rationes fundatas in prima suppositione.
Caput LXXIV: Cap. LXXIIII. In quo ponitur responsio ad rationes fundatas in secunda suppositione.
Caput LXXV: Cap. LXXV. In quo respondetur ad rationes fundatas in suppositione tertia, ubi de multiplici modo quo aliquid dicitur figurare, aut repraesentare personam alterius, etiam habetur.
Caput LXXVI: Cap. LXXVI. In quo respondetur ad auctoritates et rationes fundatas in quarta suppositione.
Caput LXXVII: Cap. LXXVII. In quo respondetur ad obiectiones fundatas in suppositione quinta.
Caput LXXVIII: Cap. LXXVIII. In quo respondetur ad ea quae inducuntur in suppositione sexta.
Caput LXXIX: Cap. LXXIX. In quo uidendum est de ueritate septimae suppositionis aduersariorum, et de uarietudine eorum quae inde concludunt.
Caput LXXX: Cap. LXXX. Quod Romanus pontifex iurisdictionis auctoritate ac potestate superior ac maior existat tota uniuersali ecclesia.
Caput LXXXI: Cap. LXXXI. In quo per aduersarios obicitur contra praedicta.
Caput LXXXII: Cap. LXXXII. In quo respondetur ad obiectionem primam.
Caput LXXXIII: Cap. LXXXIII. In quo respondetur ad secundam obiectionem.
Caput LXXXIV: Cap. LXXXIIII. In quo respondetur ad obiectionem tertiam.
Caput LXXXV: Cap. LXXXV. In quo respondetur ad quartam obiectionem sumptam ex eo quod apud ecclesiam sit maior sapientia et charitas.
Caput LXXXVI: Cap. LXXXVI. In quo respondetur ad quintam obiectionem sumptam ex eo quod ecclesia dicitur mater fidelium.
QUINTO obiectum1 est per adversarios ex illa nominatione qua ecclesia Dei dicitur mater omnium fidelium, et per consequens papae. Ad quam obiectionem respondetur negando consequentiam. Pro cuius intelligentia duo faciemus. In primis ostendemus pro pleniori illustratione veritatis qualiter ecclesiae universali convenit ratio maternitatis respectu papae et aliorum fidelium. Secundo explicabimus quod ex tali maternitate nulla auctoritatis, aut potestatis iurisdictionis superioritas necessario arguatur in ecclesia supra papam. Circa primum notandum, quod ecclesia dicitur mater fidelium, ut dicit beatus August. super psalm. 127. quia per baptismum continue dicitur parere Christianos, ubi secundum quod ait Augustinus super Ioannem tractans illud Ioan. 3. Nunquid potest homo in ventrem matris suae iterato introire? Aqua baptismi locum materni uteri habet, et ideo baptismus dicitur, ut inquit Apostolus ad Thitum 3. lavachrum regenerationis. Sed nec hoc ita ecclesiae attribuitur quod ipsa universitas ecclesiae ministerium baptisinatis per seipsam alicui tribuat, hoc enim non videtur bene possibile, sed pro tanto mater dicitur quia baptismus quo quis regeneratur in filium Dei, et ecclesiae a quocunque detur in fide ecclesiae tribuitur et efficaciam habet. Ubi advertendum, quod sicut in generatione carnali hominis concurrit virtus patris principaliter et virtus matris quasi dispositive, sic in generatione ista spirituali concurrit virtus divina tanquam semen, unde Augustinus super Ioannem, ubi supra dicit. Ex semine enim veri Abrahae sunt nati fideles sive per liberam sive per ancillam. Et in fine libri de trinitate inquit ipse. Sacri fontis irriguum illa qua dudum Mariam locupletavit virtute foecundat. Hinc est quod per baptismum dicuntur generati filii Dei Ioan. primo, et per consequens consortes naturae divinitatis, ut inquit beatus Petrus 2. Petri primo. Est ergo agens in generatione ista spirituali ipse Deus per auctoritatem, et ipse Christus secundum quod homo meritorie, cuius meritu in baptismo operatur. Secundo concurrit tanquam virtus dispositiva fides ecclesiae secundum illud Rom. 3. Iusticia Dei per fidem Iesu Christi, fides n. praecipue operatur in sacramentis: quoniam per illam quodammodo sacramenta sive causae principaliter agenti continuantur, et etiam ipsi recipienti. Unde sanctus Thom. in 4. distin. 1. ad propositum ita loquitur. Instrumentum non recipit virtutem nisi secundum quod principali agenti continuatur et virtus eius quodammodo in instrumento transfunditur. Principale autem et per se agens ad iustificationem est Deus sicut causa efficiens, et passio Christi sicut meritoria, huius autem causa continuatur sacramentum per fidem ecclesiae, quae instrumentum refert ad principalem causam, ut signum ad signatum. Et ideo efficacia sacramentorum vel virtus est ex tribus, videlicet ex institutione divina sicut ex principali agente, ex passione Christi sicut ex causa meritoria, ex fide sicut ex continuante instrumentum principali agenti. Et hoc est quod dicit sanctus Tho. in 3. parte quod virtus passionis Christi quae operatur in sacramentis copulatur nobis per fidem secundum illud Rom. 3. Quem proposuit propitiatorem per fidem in sanguine eius. Ex quibus haec manifesta luce colligimus quod fides ecclesiae sit dispositio ad consecutionem effectuum sacramentorum cuius ecclesiae fidem repraesentare videntur offerentes parvulos ad baptismum qui interrogati pro parvulis fidem ecclesiae in persona eorum profitentur dicentes: credo. Unde Aug. in lib. de meritis et remissione peccatorum et habetur de consecra. dist. 4. c. mater dicit sic. Mater ecclesia os maternum parvulis praebet, ut sacris mysteriis imbuantur, quia nondum possunt corde proprio credere ad iustitiam nec ore proprio confiteri ad salutem. Quare dicit beatus Thom. in 3. parte q. 69. quod pueri credunt non per actum proprium, sed per fidem ecclesiae, quae eis communicatur, et huius fidei virtute conferuntur eis gratia et virtutes. Et idem dicit in 4. quod pueris pro dispositione ad salutem est fides ecclesiae pro effectivo salutis virtus passionis Christi. Cum ergo gratia qua iustificamur in baptismo et efficimur filii Dei a Deo infundatur disponente fide universalis ecclesiae, ut sic sit quodammodo conformitas geniti ad gignentem: patet quod recte dicatur quod in generatione ista spirituali Deus sit pater, et ecclesia mater. Unde etiam si haereticus, aut infidelis baptizet dum tamen intendat facere quod ecclesia facit Christo, et ecclesiae dicitur parere filios non aut haeresi aut infidelitati suae. Sicut n. Iacob genuit filios per liberas et ancillas, ita Christus per catholicos et haereticos bonos, aut malos, ut Aug. dicit contra Donatistas. Mater ergo omnium fidelium est ecclesia. Unde idem Aug. lib. de symbolo dicit. Si quis ab ecclesia inventus fuerit alienus, alienus erit a numero filiorum Dei, nec habebit Deum patrem qui ecclesiam noluit habere matrem. Et hoc sit pro primo. Iam videndum est secundo loco quod ex praefata ratione maternitatis nulla necessitas sit dicendi, quod universalis ecclesia superior sit auctoritate sive potestate iurisdictionis Rom. pon. quod etsi satis de se appareat ostenditur tamen ex hoc, quod si ratio maternitatis attribuatur ecclesiae, ut dictum est, ministris tamen ratio paternitatis convenit. Unde Aug. in sermone de epiphania ut refert sanctus Tho. in 3. parte q. 67. Locum patris obtinet qui baptizat, matris autem aqua baptismi. Et maxime ratio paternitatis convenit summo ministro Dei, scilicet Romano pontifici quocirca dicitur pater patrum. Unde clare patet quod esse praedicto modo matrem non arguit superioritatem potestatis iurisdictionis spiritualis super filios, immo stat bene quod aliquis sit filius ecclesiae, et alia ratione pater ecclesiae. Sicut quod convenit saepe quod aliquis sit genitura filius alicuius mulieris, et sit cura spiritualis regiminis pater eius, et quod ita sit de ecclesia exemplariter ostenditur in multis. Primo quidem in Christo, Christus quandoque dictus est filius synagogae, unde gl. super illud Ioan. 1. Nudus egressus sum de utero matris meae, dicit sic. Mater Christi synagoga est, quae in se eum operum littera tenuit, nec nudum in divinitate vidit, sed ab ea nudus ad gentes exivit. Item Christus quandoque est dictus filius ecclesiae, unde ipse ait Marc. 3. de discipulis suis: ecce mater mea et fratres mei, ubi dicit glos. Soror et frater credendo mater praedicando, dum per verba praedicationis amor Christi quasi ipse Christus in corde auditoris generatur. Item hoc verbum pertractans beatus August. psalm. 127. dicit, quomodo mater eius est ecclesia nisi quia ipse Christus est in Christianis quos per baptismum continue parit ecclesia. Item ipse Christus est filius beatissimae virginis Mariae: nihilominus super omnes istas matres superior est auctoritate, et eminentia potestatis. Similiter non est inconveniens quod papa cum sit hoc quod filius ecclesiae quia sacramento baptismi regeneratus, sit etiam pater ecclesiae, unde etiam pater patrum appellatur et ipse universitati fidelium scribens ait2 in cunctis litteris suis dilectis filiis, etc. Nec hoc videtur magis inconveniens quam quod dicatur princeps caput pastor, et magister ecclesiae, quae a sanctis patribus attributa leguntur Romano pontifici. Verum hoc etiam auctoritate scripturae firmamus, scribitur enim psal. 44. et est dictum prophetae ad ecclesiam. Audi filia et vide, etc. ubi dicit glos. Aug. Sic alloquitur propheta reginam istam, audi filia et vide, alloquitur eam tanquam unus de patribus. Item in eodem psalm. super illud. Pro patribus tuis nati sunt tibi filii. dicit idem Aug. et habetur in c. quorum vices distin. 68. Sic genuerunt te apostoli, ipsi missi sunt, ipsi praedicaverunt, ipsi patres, sed nunquid nobis cum corporaliter esse poterant usque in posterum: ergo illorum abscessu deserta est ecclesia? Absit. Pro patribus tuis (inquit) nati sunt tibi filii, patres missi sunt apostoli, pro apostolis filii nati sunt tibi constituti sunt episcopi, hodie enim episcopi qui sunt per totum mundum, unde nati sunt tibi? ipsa ecclesia patres illos appellat, ipsa illos genuit et ipsa illos constituit in sedibus patrum. Non ergo putes te desertam quia non vides Petrum, quia non vides Paulum, quia non vides eos per quos nata es, de prole tua tibi crevit paternitas, pro patribus tuis nati sunt tibi filii: haec August. Ex quibus clarissime patet simul ista stare, quod Romanus pontifex sit filius ecclesiae quia per baptismum regeneratus et sit pater ecclesiae ratione praelationis et auctoritatis qua praeest ecclesiae, ut rector et gubernator. Unde beatus Bernardus scribens civitati Pisanae in quadam epistola ita inquit de Innocentio papa. Honora tuum et universitatis patrem, et ideo non mirum si sicut ratione filiationis papa veneretur ecclesiam ut matrem, ita et ratione praelationis praeferatur ecclesiae, ut pastor gregis, ut princeps plebis et ut rector familiae. Ad quod satis opitulatur illud quod Apostolus ad Romanos ult. salutando quosdam obseruauit filium enim quia erat in ordine ecclesiastico constitutus praeponit in salutando matri suae sic dicens. Salutate mihi Rufum electum in domino et matrem scilicet carne secundum glos. et meam scilicet beneficiis, ubi glos. ordinaria dicit, quod apostolus filium matri praeponit pro ecclesiastico officio. Quod autem dicit adversarius quod papa non potest dici pater ecclesiae quia nullus potest dici pater suae matris. Dicendum est quod falsum est, diverso enim respectu, et secundum aliam et aliam rationem potest quis dici pater alicuius et filius illius. Nam Christus dicitur et filius David, et pater David, et filius beatae Virginis, et pater eius et episcopus filius est mulieris cuius est pater spiritualis. Quod autem inducitur ex Salvatore Matth. 23. Unus est pater, etc. non est ad propositum: quoniam Christus in illis verbis, ut habetur ex glo. non vult dicere nisi quod unus sit pater principalis auctor vitae naturae, et gratiae et gloriae utpote in quo vivimus moriemur et sumus, non aute vult negare quin aliquo modo participatione quadam aliquibus aliis nomen et ratio paternitatis conveniat, unde Iacobi i. dicitur. Omne datum optimum et omne donum perfectum de sursum est descendens a patre luminum a quo est omnis paternitas in caelo et in terra. Praeterea scriptura sancta plena est de honore impendendo patri et matri Exod. 20. Et in proposito dicimus quod papa participatione potestatis divina sibi data a Deo est pater omnium fidelium. Non est autem hic praetereundum quod ecclesia Romana dicitur mater nostra sive fidelium. Unde Mar. 7. super illud, mulier enim statim ut audivit eos dicit glos. Mulier est mater nostra Romana ecclesia, quod ideo putamus dictum esse. Tum primo quia ecclesia Romana est magistra fidei per quam efficimur filii Dei, ut in c. omnes dist. 22. Tum secundo quia ipsa est mater omnium ecclesiarum Christi in quibus fit generatio filiorum Dei, ut in c. non decet distin. 12. dicitur Calixtus papa. Tum tertio quia veluti mater omnibus fidelibus subvenire solita est, unde Zepherinus papa in decretis suis inquit. Tantam a domino huiusmodi sanctae sedis et apostolicae ecclesiae fundatore beato Petro apostolorum principe accepimus fiduciam, ut pro universali Christi sanguine redepta ecclesia impigro vigilemus affectu, et omnibus domino famulantibus succurramus, et cunctis pie viventibus opem feramus, haec ille. Quocirca Adrianus papa in epistola quadam ad Basilium Imperatorem 4. inquit. O inquam est laudabilis et merito a cunctis mortalibus efferenda apostolica sedes, quae semper catholicis subvenire consuevit, quae semper gaudere cum gaudentibus et flere cum flentibus non cessavit: haec ille. Propter quam rationem inquit sanctus Sixtus papa in cap. vos 2. q. 6. Omnes episcopi qui in aliquibus pulsantur, vel criminantur gravioribus causis quotiens necesse fuerit libere apostolicam sedem appellent atque ad eam quasi ad matrem confugiant, haec ille. Et papa Zepherinus in c. ad Romanam ecclesiam eadem causa, et quod ita ad propositum inquit. Ad Rom. ecclesiam ab omnibus maxime tamen oppressis est appellandum, et concurrendum quasi ad matrem, ut eius uberibus nutriantur et auctoritate defendantur et a suis oppressionibus releventur, quia non potest nec debet mater oblivisci filium suum: haec ille.