Summa de Ecclesia

AMPLIUS egregium atque irrefragabile argumentum praefatae auctoritatis quam Romanum pont. diximus habere in universalibus conciliis est, quod sancti patres in conciliis universalibus congregati diffinitiones suas et gesta ad eorum vigorem et firmitatem regulariter ab apostolica sede confirmari¹ ac roborari postularunt aperte cognoscentes oportere leges ecclesiae robur accipere et auctoritatem ab eo in quo Deus totius ecclesiae principatum posuit et primatum cuiusmodi est Rom. pon. ut in c. Nolite errare dist. 11. dicit Iulius papa. Huiusmodi beatae obseruationis exemplum in primis habemus a patribus singularissimi et prae aliis excellentissimi concilii Niceni, qui omnia gesta sua et diffini ta humiliter et devote a beato Sylvestro petierunt confirmari. unde in epistola quam eidem beato Sylvestro scribunt ita inquiunt beatissimo episcopo urbis Romae cum omni reverentia colendo Sylvestro Osius episcopus provinciae Hispaniae civitatis Cordubensis et Macharius episcopus ecclesiae Constantinopolitanae et Victor et Vincentius presbyteri ordinati ex directione urbis Romae et ceteri coepiscopi 318. in domino salutem. Quoniam omnia corroborata de divinis mysteriis ecclesiasticae utilitatis quae ad robur pertinent sanctae ecclesiae ecclesiae catholicae et apostolicae ad sedem tuam Romanam explanata, et de graeco in latinum redacta scribere confitemur. Nunc itaque ad vestrae sedis augmentum occurrimus roborari, itaque constat vestra apostolica doctrina totius vestrae apostolicae urbis in unum convenire, vestrumque habere concilium, sicut docet mystica veritas, et sequitur infra quicquid statuimus in Niceno concilio precamur ut vestri oris consortio roboretur. haec ibi. In decreto vero confirmationis quam praefatorum gestorum beatus Sylvester in concilio congregato Romae facit ita scribitur, Sylvester episcopus catholicae et apostolicae sedis praesul urbis Romae quicquid in Nicena habet constitutum ad robur sanctae matris ecclesiae catholicae et apostolicae a sanctis sacerdotibus 318. nostro ore consortes firmamus omnes qui ausi fuerint dissolvere diffinitionem sancti magni concilii quod apud Nicenam congregatum est sub praesentia piissimi et venerandi principis Constantini Augusti anathematizamus, et dixerunt omnes episcopi placet, haec ibi. Secundo testimonium habemus de Ephesino concilio, de quo dicit dominus Aymarus libro de synodis quod in eo legati apostolicae sedis beatus Cyrillus et Archadius episcopus ex Italia vice Caelestini papae praefuerunt, et ipsam apostolica auctoritate roboraverunt. Habetur etiam ex gestis eiusdem synodi quod Imperator s. Theodosius iunior ad perfectionem divinitus statutorum petiit apostolicae cathedrae apponi confirmationem, ut sic tanquam a beato Petro facta veneremur. Tertio habemus de hoc testimonium a patribus in concilio Calcedonensi convenientibus qui ad Leonem papam ita scribunt deprecantes ut eorum decreta confirmare dignaretur. Novimus quicquid rectitudinis a filiis fit ad patres recurrit, facientes hoc quasi proprium sibi. Rogamus ergo et tuis nostrum decretis honora iudicium, et sicut nos audierimus in bonis cupitam consonantiam, sic summitas filiis quod deceat adimpleat. Ubi notandum contra superbiam Basilien. quod synodus papam patrem vocat et infra, ut autem cognoscatis quia nihil donando cui libet gratiam fecimus, aut per iniustitiam adversando, sed ut nutu gubernante divino omnium gestorum vim vobis insinuamus ad probationem vestrae sinceritatis, et ad eorum quae a nobis gesta sunt firmitatem et consonantiam. haec synodus. Hanc ceterum quarto apostolicae sedis praerogativam Imperatores Valentinus et Martianus non ignorantes pro confirmatione gestorum praefatae synodi scribentes ita dicunt, miramur per maxime quod synodum Calcedonen. et litteras venerabilium episcoporum quae ad tuam Deo amicitiam missae sunt, per quas omnia quae in ipsa facta sunt nobis nunciarunt, nequaquam a tua sanctitate tale litterae missae sunt, quae videlicet in sanctissimis ecclesiis lectae in noticiam omnium devenirent quod quorundam animabus quae pravam adhuc opinionem sectantur ambiguitatem immisit utrum s. tua beatitudo quae in sancta synodo edita sunt confirmaverit, et propter haec tua reverentia litteras mittere dignetur, per quas in omnibus ecclesiis et episcopis notum sit universa quae in sancta synodo gesta sunt a tua beatitudine confirmata. Quinto patet ex epistola quam Leo papa qui Agaptoni succedens ad piissimum Constantinum super confirmatione gestorum in 6. universali synodo scribit dicens, hanc ergo recte atque apostolicae traditionis normam praedecessor meus Agapto apostolicae memoriae papa cum sua synodo praedicavit, hanc scriptis praecurrentibus in suae suggestionis pagina vestrae pietati per suos legatos emisit approbans et confirmans, et testi testimoniis² sanctorum ac probabilium doctorum qua sancta nunc magna synodus suscepit et in omnibus nobiscum complexa est, utpote beati Petri apostolorum principis sinceram doctrinam in ea cognoscens et infra. Et quia diffinitione recte fidei, ut dictum est praedicavit quam et apostolica sedes beati Petri apostoli, cuius licet impares ministerio fungimur veneramur susceptis. Idcirco et nos et per nostrum officium haec veneranda sedes apostolica concorditer et unanimiter quae diffinita sunt ab ea consentit et beati Petri auctoritate confirmat. haec ibi. Item sexto patet ex gestis 7. synodi quae fuit apud Nicaeam legitur q. Tarasius ecclesiae Constantinopolitanae praesul totum processum eiusdem synodi summo pont. ut mos erat retulit, ut tale concilium sua auctoritate firmaret. ubi nota quod dicit ut mos erat, quia ex hoc aperte colligitur ita fieri per omnia concilia, sicut et verum est ex practica aliorum posteriorum. Septimo ad idem est synodus illa venerabilis Romae tempore Symachi papae celebrata, de qua in c. bene dist. 96. in qua sic habetur. Si cuiuslibet provinciae sacerdotes inter suos terminos consilio habito quicquid sine metropolitani sui auctoritate tractaverint irritum esse debere sancti patres sanxerunt, quanto magis quod in apostolica sede nunc stante praesule qui merito beati Petri apostoli per universum orbem primatum obtinens statutis synodalibus consuevit tribuere firmitatem. haec ibi. Praeterea dicit Gratianus dist. 16. c. placuit, quod papa recepit sextam synodum cum canonibus suis et etiam sancta octo universalia concilia quae Rom. pon. professione dicit esse roborata. Ex quibus satis aperte apparet quod alia fides fuit apud illos sanctos patres antiquorum conciliorum sanctissimorum de auctoritate conciliorum et Rom. pon. quam sit apud novellos magistros conturbantes fantasticis adinventionibus suis ecclesiam Dei. Plane si concilia universalia haberent illam supremam auctoritatem immediate a Deo constituendi, diffiniendi sententiandi puniendi, et etiam supra papam sancta universales ille synodi non tam regulariter tam devote et humiliter a Roma. pon. gesta sua peterent confirmari. planum est quod ista stare non possunt simul quod concilium habeat immediate potestatem a Christo, cui etiam papa obedire teneatur, et quod concilii sententiae et gesta nullius sint roboris nisi Rom. pon. auctoritate firmentur superioris est enim roborare acta inferiorum et non econverso. Octavo etiam inducemus testimonium de concilio Constantinop. quod cum plenarium ex omnibus obedientiis existeret integratum supplicasse etiam legitur domino Martino papae 5. ut dignaretur decreta eiusdem concilii sua auctoritate roborare et confirmare. Nono hoc etiam Basilien. non obstantibus eorum erroribus voluisset obtinuisse a domino Eugenio, ut eorum decreta approbasset, sed obtinere non potuerunt et merito. Ex quibus luculenter apparet quam periculose et quam scandalose errent qui statuta conciliorum aut diffinita antequam Rom. pon. auctoritate firmentur atque roborentur publicant per orbem et observari praecipiunt, cum tamen antequam principis ecclesiae auctoritate firmentur, nulli obligent cum nullum robur habeant, ut patet ex dictis et colligitur ex concilio Calcedon. patet etiam ex c. bene dist. 96. hoc etiam ostendit apertissime Leo papa in epistola ad aquilegien. episcopum in qua scribens de forma recipiendi haereticos arrianos ita inquit, inter alia omnia decreta synodalia quae ad excisionem huiusmodi haeresis apostolicae sedis firmauit auctoritas amplecti se et in omnibus approbare eloquantur, etc. Ecce sola illa synodlia decreta quae apostolicae sedis firmauit auctoritas iubentur amplecti, et venerari. Ceterum huiusmodi apostolicae sedis praerogativam, sic apertissime profitetur Christianissimus Imperator Iustinianus qui ut habetur C. de summ. tri. et fide ca. scribens ad papam Ioannem petens approbationem fidei suae et suorum confirmationem ita dicit, Victor Iustinianus, etc. Nos reddentes honorem et apostolicae sedi et vestrae sanctitati quod semper nobis in voto fuit, et est et ut decet patrem honorantes vestram beatitudinem omnia quae ad ecclesiarum statum pertinent testamur ad noticiam deferre vestrae sanctitatis, et infra omnes vero sacerdotes sanctae catholicae atque apostolicae ecclesiae et reverendissimi archimandritae sacrorum monasteriorum sequentes sanctitatem vestram et custodientes statum et unitate sanctarum ecclesiarum quem habent ad apostolicam vestrae sanctitatis sedem nihil penitus immutantes, et infra suscipimus autem quattuor concilia prima secundum quod vestra apostolica sedes docet atque praedicat, omnes ergo sacerdotes sequentes doctrinam vestrae apostolicae sedis ita credunt et confitentur et praedicant, unde properamus haec ad noticia deferre vestrae sanctitatis, et infra petimus ergo paternum affectum, ut vestris ad nos destinatis litteris et ad sanctissimum episcopum huius almae urbis et patriarcham manifestum nobis faciatis q omnes qui praedicta confitentur suscipit sanctitas vestra. haec ille. Cui Imperatori respondens papa Io. ita scribens dicit, ut habetur ubi supra. liquet ergo gloriosissime Imperator, ut lectionis et legatorum vestrorum patefecit nos apostolicis eruditionibus studere, cum de religione catholicae fidei ea sapiatis ea scribatis, ea populis fidelib. publicatis quae diximus et sedes apostolica et patrum reverenda decrevit auctoritas et confirmamus in omnibus, haec ille. Ecce testimonium clarissimum praerogativae apostolicae sedis de quo iam diximus. Ex praedictis manifeste confutantur tam erroneae duae interpretationes datae per aliquos novellos magistros adversarios et inimicos doctrinae omnium sanctorum patrum in suis tractatibus. Prima est quod papa non confirmat aut robur auctoritatis tribuit universalibus conciliis quae de toto orbe Christiano congregantur, sed tantum de conciliis patriarchalibus, quae quandoque etiam dicta reperiuntur universalia. Quod ita interpretatio erronea sit manifeste patet ex dictis: quoniam concilium Nicaenum et Calcedon. universalia fuerunt et sancti loquentes de hac praerogativa de universalib. conciliis omnib. loquuntur et rationes factae de omnibus et concludunt. Secunda interpretatio quam praefati adversarii dant est quod confirmatio quam Rom. pon. tribuere dicitur conciliis universalibus non est auctoritas ita quod auctoritatem et robur tribuat conciliis, quia ut aiunt auctoritatem habent a Deo immediate, sed in signum tantum scilicet quod facta in synodo in concordia sint actitata, sicut et alii episcopi se subscribentes in synodis dicuntur eas confirmare. Quod autem haec interpretatio falsa sit et erronea patet ex dictis in superioribus specialiter per illud quod habetur in 6. actione Calcedon. synodi ubi dicitur quod in omnibus synodis apocrisarii apostolici decretas sententias primo propter summam auctoritatem eiusdem sanctae sedis confirmabant et subscribebant, quia aliter nullum robur habebant. Ecce quod confirmatio quae fiebat per legatos papae non erat tantum significans, sed etiam auctorizans, quia ut inquit nullum robur habebat. Praeterea idem habetur ex cap. regula dist. 17. et ex cap. bene distinct. 96. quae expresse idem loquuntur et de omnibus synodis universaliter quod luce clarius ostenditur ex illo quod Leo sanctissimus scribit Maximo Antiocheno episcopo quod supra eodem cap. inductum est. Ceterum quod erronea sit interpretatio praefata adversariorum: patet ex hoc quod respectu conciliorum universalium nihil plus auctoritatis dant summo pont. principi totius ecclesiae quam alteri episcoporum quod quantum dissonet fidei catholicae, et etiam sanctorum patrum doctrinae nullus sane mentis parum etiam in sacris litteris usus nutritus potest cognoscere. patet ergo quantum errent praefati apostolicae sedis adversarii.