Summa de Ecclesia
Juan de Torquemada (1388–1468)
First published 1561
Torquemada's Summa de Ecclesia from the Venice 1561 edition, Books I-IV with the Florentine union apparatus, in Latin with a new English translation.
Titulus I: Titulus
Privilegium I: Privilegium
Epistola I: Epistola dedicatoria
Index I: Index copiosissimus
Prologus I: Prologus
Liber I: Liber I — De universali ecclesia
Caput I: Cap. I. De nomine ecclesiae et differentia eius a nomine synagogae.
Caput II: Cap. II. De varia acceptione huius nominis ecclesia.
Caput III: Cap. III. Sub qua significatione de ecclesia habendus sit sermo in consequentibus, ubi declaratur quod in ecclesia sint boni, et mali simul permisti.
Caput IV: Cap. IIII. In quo ponuntur obiectiones aliquae contra illud quod dictum est quod in sancta et uniuersali ecclesia boni contineantur simul et mali.
Caput V: Cap. V. In quo assignata differentia, qua fideles iusti in ecclesia, et fideles peccatores esse dicantur: respondetur ad obiectiones factas.
Caput VI: Cap. VI. Probans quod ecclesia est una. Et de multiplici unitate eius.
Caput VII: Cap. VII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de unitate ecclesiae.
Caput VIII: Cap. VIII. In quo respondetur ad obiectiones positas.
Caput IX: Cap. IX. In quo ostenditur quod ecclesia sancta sit.
Caput X: Cap. X. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de sanctitate ecclesiae.
Caput XI: Cap. XI. In quo respondetur ad obiecta facta.
Caput XII: Cap. XII. In quo improbatur modus quorundam loquendi de sanctitate ecclesiae.
Caput XIII: Cap. XIII. Quod ecclesia sit catholica dicenda.
Caput XIV: Cap. XIIII. In quo ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est quod fides Christiana catholica sit nominanda.
Caput XV: Cap. XV. In quo respondetur ad rationes iam factas.
Caput XVI: Cap. XVI. Vbi ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est, quod ecclesia sit catholica dicenda.
Caput XVII: Cap. XVII. In quo respondetur ad obiectiones praecedentis capituli.
Caput XVIII: Cap. XVIII. In quo rationibus ostenditur quod ecclesia apostolica dicatur.
Caput XIX: Cap. XIX. In quo ponuntur aliqua obiecta contra hoc quod dictum est quod ecclesia sit apostolica dicenda.
Caput XX: Cap. XX. Quomodo accipiendum sit id quod aliquando dicitur. Credimus in unam sanctam ecclesiam.
Caput XXI: Cap. XXI. In quo confutatur error dicentium quod extra unitatem huius sanctae catholicae, et apostolicae ecclesiae potest hominibus esse salus.
Caput XXII: Cap. XXII. Quando incipit ecclesia et de aetatibus eiusdem.
Caput XXIII: Cap. XXIII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de antiquitate ecclesiae.
Caput XXIV: Cap. XXIIII. In quo ponitur solutio ad rationes capituli praecedentis.
Caput XXV: Cap. XXV. A quo inceperit ecclesia.
Caput XXVI: Cap. XXVI. In quo ponuntur obiectiones contra praedicta.
Caput XXVII: Cap. XXVII. In quo respondentur obiectionibus iam factis.
Caput XXVIII: Cap. XXVIII. Quod ecclesia postquam incepit, non desit esse, ac quod in ea fides, sanctitas, doctrina, praelatio, et sacramenta usque in finem seculi sint duratura.
Caput XXIX: Cap. XXIX. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra ea quae de duratione ecclesiae dicta sunt.
Caput XXX: Cap. XXX. In quo respondetur obiectionibus iam factis.
Caput XXXI: Cap. XXXI. Quare ecclesia, caelum, terra, ager, sagena dicta sit.
Caput XXXII: Cap. XXXII. De rationibus propter quas ecclesia sancta Dei uinea dicta sit, et hortus, fons, et puteus aquarum uiuentium.
Caput XXXIII: Cap. XXXIII. In quo rationes assignantur propter quas ecclesia appellatur Navis, Domus, Civitas, et castrorum acies ordinata.
Caput XXXIV: Cap. XXXIIII. De rationibus propter quas ecclesia dicatur Regnum, et de duodecim quibus gloria magnificentiae regni ecclesiae declaratur.
Caput XXXV: Cap. XXXV. De rationibus propter quas ecclesia dicta est tabernaculum et templum Dei.
Caput XXXVI: Cap. XXXVI. De rationibus propter quas ecclesia dicatur Mulier, Amica, et Columba, Perfecta, Soror, et Filia.
Caput XXXVII: Cap. XXXVII. Quare etiam dicatur sponsa, et de tempore desponsationis eius.
Caput XXXVIII: Cap. XXXVIII. In quo ponitur solutio cuiusdam difficultatis circa ea quae dicta sunt de tempore desponsationis ecclesiae.
Caput XXXIX: Cap. XXXIX. De donariis, et muneribus quibus Christus sponsam suam ecclesiam decorauit singulariter etiam prae angelis.
Caput XL: Cap. XL. Quod ecclesia dicatur coniunx Christi, et mater fidelium.
Caput XLI: Cap. XLI. Quod ecclesia quamquam coniunx Christi, et mater omnium fidelium dicatur esse, uirgo tamen tota esse non desinit.
Caput XLII: Cap. XLII. Quod ecclesia dicatur regina.
Caput XLIII: Cap. XLIII. De rationibus propter quas ecclesia nominatur corpus scilicet mysticum Christi.
Caput XLIV: Cap. XLIIII. De uarietate membrorum ecclesiae et significatione eorum.
Caput XLV: Cap. XLV. In quo ponuntur obiectiones contra illud quod dictum est de capite corporis ecclesiae.
Caput XLVI: Cap. XLVI. In quo respondetur obiectionibus iam factis.
Caput XLVII: Cap. XLVII. In quo declaratur qualiter Christus possit dici membrum ecclesiae, et qualiter non.
Caput XLVIII: Cap. XLVIII. Quod Christus secundum quod homo fuit caput fidelium, non tantum eorum qui fuerunt post incarnationem, sed etiam illorum, qui a principio incarnationem praecesserunt.
Caput XLIX: Cap. XLIX. In quo ponuntur obiectiones contra hoc quod dictum est, quod Christus secundum quod homo fuerit caput fidelium, qui incarnationem praecesserint.
Caput L: Cap. L. In quo respondetur ad obiectiones iam positas.
Caput LI: Cap. LI. In quo circa praedicta confutatur unus error nouellus.
Caput LII: Cap. LII. In quo declaratur quomodo soli Christo huiusmodi Deo conueniat esse caput ecclesiae, et quomodo non soli, sed aliis.
Caput LIII: Cap. LIII. In quo declaratur quod non tantum quantum ad animas sed etiam quantum ad corpora Christus caput sit fidelium.
Caput LIV: Cap. LIIII. In quo ponitur quorundam opinio cum rationibus suis dicentium quod soli electi membra sunt Christi siue corporis mystici quod est ecclesia sancta Dei.
Caput LV: Cap. LV. In quo confutatur opinio praefata cum fundamentis suis.
Caput LVI: Cap. LVI. In quo ponuntur alii duo modi dicendi siue designandi membra corporis Christi.
Caput LVII: Cap. LVII. In quo ueritas declaratur motae difficultatis: quorum scilicet hominum Christus caput sit et qui corporis sui, quod est ecclesia, membra sunt dicendi.
Caput LVIII: Cap. LVIII. In quo respondetur obiectionibus factis in contrarium per eos qui dicunt quod soli electi membra sunt corporis Christi.
Caput LIX: Cap. LIX. In quo respondetur ad rationes aliorum qui secundo loco et tertio aliter circa membra Christi locuti sunt in cap. 56.
Caput LX: Cap. LX. In quo declaratur qualis sit unio membrorum ecclesiae ad inuicem, et de modo unionis membrorum ad caput.
Caput LXI: Cap. LXI. In quo declaratur quae sit causa efficiens huius unionis membrorum ecclesiae ad inuicem.
Caput LXII: Cap. LXII. In quo declaratur an corpus Christi uerum sit melius corpore Christi mystico an econuerso.
Caput LXIII: Cap. LXIII. De qualitate, et modo unionis quo corpus Christi quod est ecclesia, capiti Christo uniri dicitur.
Caput LXIV: Cap. LXIIII. Quomodo accipiendum sit id quod dicitur quod Christus, et corpus eius quod est ecclesia, sint unus homo.
Caput LXV: Cap. LXV. Quomodo accipiendum sit id quod dicitur quod Christus, et corpus eius, quod est ecclesia, sint una persona.
Caput LXVI: Cap. LXVI. Quomodo accipiendum sit id quod a sanctis dicitur quod Christus, et corpus eius quod est ecclesia sunt unus Christus.
Caput LXVII: Cap. LXVII. Qualiter accipiendum sit id quod a sanctis dicitur quod corpus Christi, immo quodlibet membrum eius sit Christus.
Caput LXVIII: Cap. LXVIII. Qualiter accipiendae sunt praedicationes eorum quae in sacra scriptura ratione praefatae mysticae unitatis dicuntur de Christo.
Caput LXIX: Cap. LXIX. De congruentia distinctionis et varietatis multiplicis statuum ac officiorum in ecclesia.
Caput LXX: Cap. LXX. In quo ponuntur obiectiones contra varietatem et diversitatem statuum ac officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXI: Cap. LXXI. In quo datur responsio ad obiectiones iam factas contra varietatem et diversitatem statuum et officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXII: Cap. LXXII. De triplici diuersitate, quae in corpore ecclesiae principaliter reperitur.
Caput LXXIII: Cap. LXXIII. Quid nomine status designetur.
Caput LXXIV: Cap. LXXIIII. Quod differentia statuum pertinentium ad spiritualem seruitutem, uel libertatem attenditur secundum incipientes, proficientes, et perfectos.
Caput LXXV: Cap. LXXV. In quo declaratur quibus conueniat esse perfectos, et quibus conueniat esse in statu perfectionis.
Caput LXXVI: Cap. LXXVI. Quod praelatis maioribus ecclesiae, episcopis, et religiosis proprie competat esse in statu perfectionis.
Caput LXXVII: Cap. LXXVII. In quo ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt, de perfectione pontificalis status, et religiosorum.
Caput LXXVIII: Cap. LXXVIII. In quo respondetur ad rationes iam factas in praecedenti cap.
Caput LXXIX: Cap. LXXIX. In quo ponuntur rationes inter episcopum, et presbyterum secundum distinctionem siue semper; fuerit ab institutione eorum.
Caput LXXX: Cap. LXXX. Quod domini Cardinales sanctae Romanae ecclesiae sint in statu perfectionis.
Caput LXXXI: Cap. LXXXI. In quo ponuntur rationes propter quas status dominorum Cardinalium sanctae Romanae ecclesiae honore praeferendi sunt caeteris ecclesiae praelatis.
Caput LXXXII: Cap. LXXXII. In quo ponuntur obiectiones contra statum dominorum Cardinalium.
Caput LXXXIII: Cap. LXXXIII. In quo respondetur ad obiectiones factas contra statum, et dignitatem dominorum Cardinalium.
Caput LXXXIV: Cap. LXXXIIII. De triplici ordine in statu Cardinalium sanctae Romanae ecclesiae.
Caput LXXXV: Cap. LXXXV. De uarietate, et differentia officiorum in ecclesia Dei.
Caput LXXXVI: Cap. LXXXVI. De uarietate, et distinctione graduum in ecclesia Dei.
Caput LXXXVII: Cap. LXXXVII. De duplici potestate in republica Christiana spirituali scilicet et terrena.
Caput LXXXVIII: Cap. LXXXVIII. In qua ponuntur obiectiones contra ea quae dicta sunt de duplici potestate danda in uniuersitate Reip. Christianae seculari, et spirituali.
Caput LXXXIX: Cap. LXXXIX. In quo ponuntur responsiones ad obiecta facta in praecedenti cap. contra duplicem potestatem in uniuersitate fidelium.
Caput XC: Cap. XC. De multiplici eminentia qua potestas spiritualis supereminet potestati seculari.
Caput XCI: Cap. XCI. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra ea quae dicta sunt, de praeminentia potestatis spiritualis supra secularem.
Caput XCII: Cap. XCII. In quo respondetur rationibus supra dictis contra praeminentiam potestatis spiritualis supra secularem.
Caput XCIII: Cap. XCIII. In quo circa potestatem sacramentalem siue ordinis, et iurisdictionalem ponuntur duodecim conclusiones.
Caput XCIV: Cap. XCIIII. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra aliquas conclusiones positas in praecedenti c.
Caput XCV: Cap. XCV. In quo respondebitur ad obiectiones factas in praecedenti capitulo.
Caput XCVI: Cap. XCVI. In quo post distinctionem potestatis iurisdictionis ponuntur conclusiones duodecim.
Caput XCVII: Cap. XCVII. In quo ponuntur aliquae obiectiones contra aliquas conclusiones positas in praecedenti capitulo.
Caput XCVIII: Cap. XCVIII. In quo respondetur ad obiectiones factas in praecedenti capitulo.
Caput XCIX: Cap. XCIX. Ostendens quod potestas spiritualis clauium tam bonis sacerdotibus quam malis communis est.
Caput C: Cap. C. In quo ponuntur obiectiones aliquae aduersariorum contra ea quae dicta sunt in cap. praecedenti.
Caput CI: Cap. CI. In quo dantur responsa ad obiectiones factas.
Liber II: Liber II — De ecclesia Romana et pontificis eius primatu
Caput I: Cap. I. Ostendens quod in ecclesia sit ordo.
Caput II: Cap. II. Ostendens quod talis ordo sit et debeat esse in ecclesia ut unus in ea superior sit princeps, ac rector existat.
Caput III: Cap. III. In quo ponuntur obiectiones qu[a]edam aduersariorum contra praedicta de unitate unius praesidentis, et capitis in ecclesia.
Caput IV: Cap. IIII. In quo confutatur praedicta aduersariorum responsio, et respondetur rationibus eorum.
Caput V: Cap. V. In quo ostenditur multiplici sacrae scripturae argumento quod beatus Petrus primatum inter apostolos habuerit.
Ostenso quam convenientissime in ecclesia Dei dandus sit omnium pastor et rector, qui Christi vice universitati praesideat fidelium: consequens est videre quis in ecclesia ille sit. Pro quo probavimus in primis quod beatus Petrus primus post Christum fuerit, huiusmodi qui in ecclesia super omnes primatum habuerit, quod tam sacrae scripturae auctoritatibus quam apertis rationibus facile est ostendere.
Primo quidem primatus beati Petri inter apostolos, et primatus eius in ecclesia Dei ostenditur ex illo Math. 10. ubi beatus Matheus evangelista nomina apostolorum describens ait. Duodecim nomina apostolorum sunt hic. Primus Symon qui dicitur Petrus, et Andreas frater eius, etc. In hoc autem quod primum apostolorum Petrum nominat, et eum in capite apostolorum ponit manifeste ipsum habuisse primatum apostolicae dignitatis ostendit, cum de prioritate dignitatis videatur loqui non autem vocationis: quoniam ordine temporis non Petrus, sed frater eius Andreas prius fuit secutus Christum, et per consequens ordine temporis prior fuit in discipulatu Christi sicut habetur Io. 1. Unde dominus Albertus magnus super Mat. exponens illud: Primus Symon, etc. ita dicit. Primus dignitate non vocatione propter quod vertex dicitur apostolorum. Andreas vero secundus et sic deinceps, quia omnes subditi Petro sunt aequales. Et attende quod licet Petrus vertex dicatur primus non tamen dicitur Andreas secundus, nec Philippus tertius, et sic deinceps: quia omnes secundi sunt Petro quo ad iurisdictionem, quia non unus sub alio, sed omnes sub Petro. Haec Albertus, gl. etiam ordinaria super illud Mat. 10. Primus Symon qui dicitur, satis explicat Petri primatum ita dicit. Voluit dominus apostolorum principem prius alio nomine vocari, ut ex ipsa commutatione nominis sacramenti vivacitas commendaretur.
Secundo primatus beati Petri ostenditur ex illo Mat. 16. ubi dominus singulariter loquens Petro inquit. Et ego dico tibi, quia tu es Petrus et super hanc petram aedificabo ecclesiam meam. Et tibi dabo claves regni caelorum, et quodcumque ligaveris super terram erit ligatum et in caelis, etc.
Super quo verbo gl. ordi. inquit. Specialiter Petro claves concessit, ut ad unitatem nos invitaret, ideo enim ipsum principem apostolorum constituit, ut ecclesia unum principale haberet Christi vicarium ad quem diversa ecclesia membra recurrerent si forte inter se dissentirent, quod si diversa forent in ecclesia capita unitatis vincula rumperentur. Item ad idem Rabanus in gl. et etiam Beda in homelia sic dicit. Qui enim regem caelorum maiori dilectione prae ceteris confessus est, merito prae ceteris ipse collatis clavibus regni caelestis donatus est.
Tertio primatus Petri ostenditur ex illo Mat. 17. ubi dominus postulatus solutionem tributi ad Petrum inquit. Vade ad mare, et mitte hamum, et eum piscem qui primus ascenderit tolle, et aperto ore eius invenies staterem: illum sumens da pro me, et pro te. Ubi manifeste designatur praerogativa primatus Petri ex eo quod in solutione tributi Christus solum Petrum sibi sociavit. Pensa enim didragme, ut inquit Amb. solutio erat capitis, unde iam dabatur intelligi quod Petrus post Christum super alios apostolos caput, et primus constituendus veniret. Unde beatus Augu. li. de quaestionibus novi, et veteris testamenti q. 79. movens hanc quaestionem cur Christus tantum pro se et Petro solvit didragma ita respondendo dicit. Salvator noster cum pro se et Petro dari iubet didragma pro omnibus solvisse videtur, quia sicut in Salvatore erant omnes causae magisterii ita et post Salvatorem in Petro omnes continentur, ipsum enim constituit esse caput eorum, ut pastor esse gregis dominici. Haec Aug.
Quarto Petri primatus ostenditur ex illo quod Math. 19. sequitur ubi apostoli interrogant dominum dicentes: Quis putas maior est in regno caelorum, quod ideo quaerunt, ut Chrys. et gl. interl. dicunt.
Quia discipuli videntes in tributi redditione quod Petrus domino fuerat comparatus arbitrati sunt Petrum apostolis praelatum. Quinto Petri primatus ostenditur ex illo Luc. 22. ubi dicit quod facta est contentio inter eos discipulos Christi quis eorum videretur esse maior. Quod verbum Greg. ita commentatus est. Videtur haec contentio habuisse motivum, quia cum dominus ab hominibus transmigrare oportebat aliquem eorum fieri principem aliorum quasi domini vicem gerentem. Et rursus Chrys. in eodem loco. Credenda erat Petro summa apostolorum. Dixit autem eis: Reges gentium dominantur, etc. Ecce hic apparet quod unus inter eos apostolos maior ceteris, et praecessor et princeps erat ordinandus. Unde ait: Sed qui maior est in vobis fiat sicut minor et qui praecessor est sicut ministrator: quis autem esset huiusmodi praecessor sive maior non aperuit Christus, quousque loquens ad Symonem Petrum ait. Symon ecce sathanas expetivit vos ut cribraret sicut triticum: ego autem rogavi pro te, ut non deficiat fides tua, tu aliquando conversus confirma fratres tuos. Ubi ex hoc quod praecepit Petro coram aliis apostolis, ut deficientes vel titubantes fide in eis ipse eos confirmare debeat, manifeste dat illis intelligere Petrum esse praecessorem, rectorem ac principem illis ordinatum. Unde beatissimus Leo papa in sermone quodam ita inquit. Commune erat omnibus apostolis periculi de tentatione formidinis et divinae protectionis auxilio pariter indigebant: quoniam diabolus omnes exagitare omnes cupiebat elidere, et tamen specialis cura a domino Petri suscipitur et pro fide Petri proprie supplicatur tanquam aliorum status certior sit futurus si mens principis victa non fuerit. In Petri ergo omnium fortitudo munitur et divinae gratiae ita ordinatur auxilium, ut firmitas quae per Christum Petro tribuitur per Petrum apostolis conferatur haec ille.
Sexto primatus Petri ostenditur apertissime ex illo Ioan. 13. ubi Christus pedes discipulorum loturus venit ad Petrum et dixit ei Petrus. Tu mihi lavas pedes? super quo dicit gl. interl. Venit ad Petrum non post alios, sed prius ad primum apostolorum. Et Aug. in gl. Quis nesciat primum apostolorum esse beatissimum Petrum? Primus autem, ut in superioribus circa intelligendum est dignitate non vocatione, quia vocatione primus non fuit.
Septimo primatus Petri ostenditur ex illo Ioan. ult. ubi Christus ascensurus in caelum praesentibus aliis apostolis soli Petro ovium suarum curam universaliter committit dicens. Symon diligis me, pasce agnos meos, pasce oves meas. Super quo verbo inquit beatus Chrys. in loco. mei praepositus est, et caput fratrum suorum. Ex quibus manifeste constat quod Christus beatum Petrum loco sui in ecclesia primatum singulariter habere voluit.
Octavo Petri primatus ostenditur ex eo, quod Christus doctrinam quam omnibus apostolis et discipulis tradebat per Petrum voluit in alios derivari. Unde Math. 18. Scribitur: Aspiciens Iesus in discipulos suos dixit Symoni Petro. Si peccaverit in te frater tuus vade et corripe eum inter te et ipsum.
Nono primatus Petri ostenditur ex eo quod ipse Petrus quasi semper aut respondere Christo, aut interrogare Christum pro omnibus discipulis solitus est. Unde interroganti Christo discipulos: Vos autem quem me esse dicitis, respondit Symon Petrus dicens. Tu es filius Dei vivi. Matth. 16. Super quo verbo beatus Chrys. ita loquitur. De plebis opinione interrogat omnes, sed omnibus discipulis interrogatis Petrus tanquam os apostolorum caput pro omnibus respondet, unde sequitur. Respondens Symon Petrus etc. Item interroganti Christo an apostoli cum aliis discipulis qui retro abierant abire vellent, respondit Symon Petrus, gl. unus pro omnibus. Domine ad quem ibimus? verba Dei habes Ioan. 6. Praeterea dicenti Christo. Et vos estote parati, quia qua hora non putatis filius hominis veniet. Solus pro omnibus interrogat, an Christus doctrinam suam ad solos ipsos referebat, discipulos an ad omnes dicens. Domine an ad nos dicis hanc parabolam an ad omnes. Luc. 22. Super quo inquit gl. Theophyl. Petrus cui committenda erat ecclesia quasi omnium curam gerens inquit. Verum ad omnes hanc parabolam protulisset. Item Christo dicente difficile fore divites intrare regnum caelorum, solus Petrus pro omnibus interrogat. Ecce nos reliquimus omnia et secuti sumus te, quid ergo erit nobis etc. Math. 19. Super quo verbo beatus Chrys. inquit. Qui claves regni caelorum acceperat de his quae ibi sunt iam confidit et pro orbe terrarum interrogat universa. Et hic de multis aliis. Quis ergo iam dubitabit attenta hac continuo interrogandi respondendique pro omnibus licentia quam sibi Petrus vendicabat, ipsum Petrum apostolorum fuisse dignitate primum et praestantiorem auctoritate? Ait, enim gl. in c. placuit dist. 16. illi in conventu deberi prius loqui cuius potior erat auctoritas.
Decimo primatus Petri ostenditur ex his quae Petrus post domini ascensionem praesentis aliis apostolis ac consentientibus publice gessit. In primis quidem sicut habetur Actuum 1. Exurgens Petrus in medio fratrum ostendens ex veteris testamenti scriptura alium loco Iudae proditoris fore subrogandum in apostolatu inquit. Oportet ergo ex his viris qui nobiscum sunt congregati testem resurrectionis eius nobiscum fieri unum ex istis. Plane hoc verbum principis esse videtur, quod beatus Chrys. testatur super illud. Exurgens Petrus in medio fratrum dixit. Petrus ut inflammatus: et sicut ille cui a domino commissum erat ovile et ut princeps semper incepit sermonem. Item 120. erant et unum quaerite ex omni multitudine. Opportune vero primo Petrus huiusmodi rei dominatur, quia ipse omnes in potestate acceperat. Ad eum enim dixerat Christus, Et tu aliquando conversus confirma fratres suos. Ceterum cum effuso spiritu sancto super discipulos in die Pentecostes et illis variis linguis loquentibus multi irriderent illos dicentes eos multo repletos, Petrus praesentibus aliis undecim discipulis elevans vocem suam locutus est, ostendens eis Ioelis prophetae testimonio eos non esse ebrios, sed spiritu sancto repletos, ut habetur Actuum 2. Quod autem hoc etiam in Petro primatum designat ostendit gl. interlin. dicens. Loquitur pastor pro ovibus. Praeterea Petrus Ananiam, et Zaphyram spiritui sancto mentientes, et apostolis sententiam mortis protulisse solus legitur dicens sic ad Ananiam. Cur tentavit Sathanas cor tuum mentiri spiritui sancto et fraudari de pretio agri? In qua re maxime primatus Petri ostenditur. Unde glo. Quamvis ante pedes apostolorum Ananias et Zaphyra scilicet partem pretii agri posuissent, tamen Petrus quasi princeps apostolorum loquitur. Pari etiam modo in Symonem magum offerentem pecuniam apostolis, ut potestatem haberet dandi spiritum sanctum: Petrus in illum condemnationis sententiam protulit dicens. Pecunia tua tecum sit in perditionem, quia donum Dei existimas pecunia possideri Act. 8. ubi glo. interlin. super illud. Petrus autem dixit inquit etc. Petrus quasi princeps loquitur primus. Amplius sicut legitur Actuum 15. cum fieret magna inquisitione inter conversos ad fidem, utrum conversi ex gentibus circumcidi deberent, et alia legalia servare, convenerunt apostoli, et seniores videre de hoc verbo. Surgens autem Petrus dixit ad illos. Viri fratres vos scitis, etc. ubi Petrus protulit in concilio generali sententiam quod non tenerentur conversi ex gentibus circumcidi aut legis caerimonias servare. Quod etiam hoc fuerit signum primatus Petri ostendit glo. super verbo. Surgens Petrus dicit sic. Prae omnibus quasi princeps loquitur. Ex his ergo gestis per beatum Petrum post ascensionem Christi, quae clarissima principatus Petri testimonia sunt, manifeste apparet quod Petrus maior ac princeps apostolorum fuerit: cum non sit verisimile quod beatus Petrus spiritu sancto repletus praecipuus humilitatis commendator talia prae aliis attentasset nisi ex officio sibi incumbere cognovisset, et ceteris praelatum se fore non dubitasset. Ex quibus apertissime convincitur error dicentium quod beatus Petrus apostolus non ratione alicuius maioritatis potestatis sive auctoritatis, sed ratione tantum alicuius virtutis in eo praestantior super ceteris praeferebatur apostolis.