Scholastica commentaria in Primam Partem Summae Theologicae
Domingo Báñez (1528–1604)
First published 1584
Dominicus Báñez, O.P.'s Scholastica commentaria in primam partem Summae Theologiae is a Salamanca-school commentary on the opening part of Aquinas's Summa. The first printing appeared at Salamanca in 1584, after Báñez's teaching at the Dominican studium and University of Salamanca; later editions and editorial continuations helped make the work a major witness to late sixteenth-century Thomism. Its close exegesis of Aquinas intersects the debates over divine grace, human freedom, predestination, and physical premotion that defined the de auxiliis controversy. Schola presents the Latin text from a 1934 Urbano edition; the catalogue's 1584 year identifies the original work, not the modern reprint.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus auctoris ad lectorem
In D. Thomae prooemium meditatio
Quaestio I: De sacra doctrina, qualis sit et ad quae se extendat
Articulus I: Utrum sit necessarium praeter Physicas disciplinas aliam doctrinam haberi
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Articulus II: Utrum sacra doctrina sit scientia
Commentarium
DUBIUM potissimum est circa primam conclusionem: An sacra doctrina sit vere et proprie scientia.
Prima conclusio (textus Latinus sine versione Hispanica)
Dubium 1 (continuatio)
Dubium 2
Dubium 3
Articulus III: Utrum sacra doctrina sit una scientia
Commentarium
Dubium 1 (pars prior)
Dubium 1 (continuatio)
Articulus IV: Utrum sacra doctrina sit scientia practica
Commentarium
Dubium 1: Objectiones
Dubium 1: Commentarium
Dubium 1: Responsiones
Articulus V: Utrum sacra doctrina sit dignior aliis scientiis
Commentarium
Dubium 1 (textus Latinus sine versione Hispanica)
Dubium 1
Articulus VI: Utrum haec doctrina sit sapientia
Commentarium
Dubium I
Articulus VII: Utrum Deus sit subiectum huius scientiae
Commentarium
Dubium I
Textus Augustini ante articulum 8
Articulus VIII: Utrum sacra doctrina sit argumentativa
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Articulus IX: Utrum Sacra Scriptura debeat uti metaphoris
Commentarium
Commentarium; Dubium I
Articulus X: Utrum Sacra Scriptura sub una littera habeat plures sensus
Commentarium
Dubium 1
Dubium 2
Dubium 3
Dubium 4
Dubium 5
Dubium 6
Dubium 7
Dubium 8
Dubium 9
Quaestio II: De Deo, an Deus sit
Articulus I: Utrum Deum esse sit per se notum
Articulus II: Utrum Deum esse sit demonstrabile
Articulus III: Utrum Deus sit
Quaestio III: De Dei simplicitate
Articulus I: Utrum Deus sit corpus
Articulus II: Utrum in Deo sit compositio formae et materiae
Articulus III: Utrum sit idem Deus quod sua essentia, vel natura
Articulus IV: Utrum in Deo sit idem essentia et esse
Articulus V: Utrum Deus sit in genere aliquo
Articulus VI: Utrum in Deo sint aliqua accidentia
Articulus VII: Utrum Deus sit omnino simplex
Articulus VIII: Utrum Deus in compositionem aliorum veniat
SUMMA ARTICULI. RELATIS tribus erroribus de hac re, D. Tho. respondet: Impossibile est Deum aliquomodo in compositionem alicuius venire. Hanc conclusionem probat tribus rationibus.
COMMENTARIUM. CONCLUSIO huius articuli est de Fide. Primus error eorum quos hic refert D. Thomas fuit antiquorum Philosophorum et Poetarum, qui dixerunt Deum esse animam mundi. De quo vide Arist., 12 Metaphy., comm. 41., et August., lib. IV. De Civit. Dei, cap. 10., 11. et 12. Secundus autem error, quod Deus, scilicet, sit principium formale omnium rerum, fuit cuiusdam haeretici Almerici nomine, qui damnatus fuit in Concilio Lateranensi, ut patet ex fine cap. Firmiter, De Summa Trinitate, etc. Hunc etiam errorem tenuit quidam Iohannes de Oria in Universitate Salmanticensi, qui coactus est publice recantare. Affirmabat siquidem, quod quemadmodum ignita participant ignem formaliter, ita omnes creaturae Deitatem. Haec tamen sententia est manifestus error, de quo vide elegantem et sapientissimum virum Ioannem de Turrecremata in Summa Ecclesiae, lib. IV., c. 55.
Nota ad finem huius articuli quatuor conditiones, quas bene notat hic Dominus Caiet. requiri ad hoc, ut aliqua res veniat in compositionem alterius rei. Prima, quod una distinguatur realiter ab alia. Secunda, quod coniunctio sit realis. Tertia, quod sit coniunctio non solum secundum situm, aut operationem, sed secundum proprium esse reale. Quarta, quod unum se habeat ut potentia, et alterum ut actus, vel in ordine ad aliquod tertium actuatum ab utroque, ut in compositione per accidens: defectu cuius dicit Caiet. Christus non dicitur compositus: hoc tamen quod attinet ad Christum, utrum absolute sit dicendus persona composita, pertinet ad 3. p., q. 2., artic. 4., ubi satis probabiliter sapientissimi discipuli D. Tho. nostri temporis tuentur partem affirmativam. Et haec de hac quaestione.