Scholastica commentaria in Primam Partem Summae Theologicae

CIRCA totam istam quaestionem notandum est, quod in Sacris Litteris multiplici significatione liber vitae accipitur. Aliquando, ut designet propriam conscientiam, in qua omnia hominis gesta, sive bona sive mala, sunt veluti signata, et apparebunt in ultimo die sic, ut unusquisque aperte intueatur in conscientia alterius, ut in libro, quidquid gestum est ab illo. Sic intelligitur illud Danielis, cap. 7.: Iudicium sedi, aperti sunt libri. Et Apoc., 20.: Et libri aperti sunt. Secundo accipitur pro divina notitia qua Deus omnia opera hominum cognoscit: et dicitur liber per metaphoram. Nam sicut in libro materiali cum quadam firmitate res scribuntur, ita omnia gesta a nobis quasi in libro tenentur in divina notitia. Ad hanc acceptionem reducitur illa quam ponit D. Thomas art. 1., ad 2., scilicet quod liber dicatur vis quaedam divina per quam manifestabuntur omnia in die iudicii, iuxta illud 1. Corinth., 4., Illuminabit abscondita tenebrarum etc. Et illud Psal. 138.: In libro tuo omnes scribentur. Alius liber est, in quo scribuntur peculiariter ea, quae deserviunt nobis ad vitam aeternam comparandam, et hic est Sacra Scriptura, de quo Ecclesiast., 24.: Haec omnia liber vitae, et testamentum Altissimi. Et Bar., 4., Hic liber mandatorum Dei etc. Alius est liber, qui dicitur clausus fuisse in Sacra Scriptura, de quo Apoc., 5.; et hic liber nihil est aliud quam arcanum mysterium Incarnationis. Denique est alius liber, qui in Sacra Scriptura appellatur liber vitae. Et hic est in quo sunt scripti praedestinati ad vitam. Et haec est notitia Dei firmissima in qua continentur omnes, qui praedestinati sunt ad felicissimam gloriam. De hoc libro fit mentio frequentissime in Sacris Litteris, ut in Psal., 39. In capite libri scriptum est de me. Qui locus ad litteram intelligitur de Christo Domino, ut habet Paulus ad Hebraeos, 9. qui dicitur scriptus in capite libri, eo quod fuit caput omnium praedestinatorum. Et Danielis, 12., et Apocal., 10. et 21. et Lucae, 10. cum dicitur nomina vestra scripta sunt in caelis. Et ad Philippenses, 4.: Quorum nomina scripta sunt in libro vitae. Secundo notandum est, quod in libro vitae, id est, praedestinatorum, semper et absolute soli praedestinati scripti sunt, et illi numquam delebuntur de hoc libro, simpliciter loquendo. Dixi simpliciter: quia secundum quid dicuntur deleri de libro hoc, quando peccant mortaliter: sed tamen manent scripti simpliciter, etiam quando peccant: quia iuxta Dei praeordinationem tandem consequentur vitam aeternam. Reprobi autem, simpliciter loquendo, non scribuntur in libro hoc, sed secundum quid, quando sunt in gratia: quia secundum illam praesentem iustitiam pro tunc habent ius ad gloriam, et quando peccant mortaliter dicuntur deleri de libro vitae, sed non simpliciter, nisi secundum quid, quemadmodum non simpliciter scribuntur. Vide D. Thomam in solutione ad 3. art. 1. et artic. 3. Sed est argumentum quo probatur quod praedestinati deleantur de libro vitae, scilicet: Dixit Moses Exodi, 32.: «Aut dimitte eis hanc noxam, aut si non facis, dele me de libro tuo». Ex quo sic arguitur: Moyses petivit a Domino quod fieri potest: ergo intellexit, quod poterat deleri. Respondeo primo, quod sermo prophetae fuit hyperbolicus, et nihil mirum quod petere posset impossibile. Secundo respondetur, quod sermo ille fuit conditionalis, cuius erat sensus, si non deles me de libro vitae, dimitte populo noxam hanc.