Summa summae S. Thomae, Tomus II
Charles René Billuart (1685–1757)
Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae. Tomus II.
First published 1884
Charles-René Billuart, O.P.'s Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae, Tomus II, treats human acts, passions and virtues, sin, law, and grace in the Thomistic manual tradition. Schola presents the complete Latin Tome II from the Paris Vives edition of 1884.
Tractatus I: De actibus humanis
Dissertatio I: De voluntario et involuntario
Articulus I: Quid et quotuplex sit voluntarium?
Articulus II: Utrum omissio et effectus ex ea secutus sint voluntaria sine praecepto ponendi actum qui omittitur?
Articulus III: Utrum violentia causet involuntarium?
Articulus IV: Utrum metus causet involuntarium?
Articulus V: Utrum concupiscentia causet involuntarium?
Articulus VI: Utrum ignorantia causet involuntarium?
Dissertatio II: De voluntario libero, sive de libertate creata
Articulus I: Praenotanda
Articulus II: Utrum in homine lapso sit libertas arbitrii seu indifferentiae?
Articulus III: Utrum ad merendum vel demerendum, in hoc statu naturae lapsae, requiratur libertas a necessitate, seu libertas indifferentiae?
Dissertatio III: De actibus humanis speciatim sumptis
Articulus I: Utrum voluntas possit velle malum sub ratione mali?
Articulus II: De motivo voluntatis quoad specificationem
Articulus III: De motivo voluntatis quoad exercitium
Articulus IV: De modo quo movetur voluntas : an libere, an necessario?
Articulus V: De actibus elicitis a voluntate
Articulus VI: De actibus imperatis.** D. Thomas, q. 17
Dissertatio IV: De actibus humanis in esse moris
Articulus I: In quo consistat moralitas in communi actuum humanorum ?
Articulus II: De principiis moralitatis
Articulus III: De concursu multiplicis moralitatis simul in eodem actu
Articulus IV: Utrum dentur actus indifferentes?
Articulus V: Utrum et quomodo voluntas humana, ut sit bona, debeat conformari voluntati divinae?
Articulus VI: Utrum actus exterior addat bonitatem vel malitiam actui interiori?
Articulus VII: Utrum eventus sequens addat ad bonitatem vel malitiam actus exterioris?
Dissertatio V: De conscientia
Articulus I: Quid et quotuplex sit conscientia?
Articulus II: An et quomodo teneamur conformari conscientiae erranti?
Articulus III: Cujus speciei et gravitatis sit peccatum agere contra conscientiam?
Articulus IV: Quomodo se gerere debeat confessarius cum poenitente quem deprehendit laborare conscientia erronea?
Articulus V: De conscientia scrupulosa, per varias quaestiunculas
Articulus VI: Utrum liceat agere cum conscientia dubia, probabili, aut probabiliori?
Dissertatio VI: De opinionum probabilitate et delectu
Articulus I: Utrum sit licitum sequi opinionem minus probabilem et minus tutam, in concursu probabilioris et tutioris?
Articulus II: Utrum in conflictu duarum opinionum aeque probabilium, de honestate objectiva actus, liceat sequi minus tutam faventem libertati, relicta tutiori favente legi ?
Articulus III: Utrum liceat sequi opinionem probabiliorem minus tutam in concursu minus probabilis tutioris, ubi agitur de sola honestate objectiva actus?
Articulus IV: Varia quaestiunculae circa praesentem materiam breviter resolvuntur
Dissertatio VII: De probabilismo moderato
Articulus I: De natura probabilitatis
Articulus II: Quaenam systemata prodierint circa probabilitatem in practicis?
Articulus III: An liceat sequi opinionem vere et solide probabilem faventem libertati, relicta tutiore aeque probabili, vel etiam probabiliori, ubi de sola liceitate actionis agitur?
Articulus IV: De usu probabilitatis et de regulis specialibus quibus conscientia in dubiis practice formatur
Articulus V: Utrum liceat sequi opinionem probabilem, aut etiam probabiliorem, relicta tutiore, cum adest obligatio certa finem determinatum obtinendi?
Articulus VI: De probabilismo compensativo
Tractatus II: De passionibus et virtutibus
Dissertatio I: De passionibus
Articulus I: De passionibus in particulari
Dissertatio II: De virtutibus
Articulus I: Quid sit virtus, et quotuplicis generis?
Articulus II: De subjecto virtutum
Articulus III: De causa virtutum
Articulus IV: De proprietatibus virtutum
Tractatus III: De peccatis
Dissertatio I: De natura peccati
Articulus I: Quid sit peccatum?
Articulus II: Utrum formale constitutivum peccati commissionis consistat in positivo, an in privativo?
Articulus III: De peccato omissionis
Dissertatio II: De distinctione specifica et numerica peccatorum
Articulus I: Varia peccati divisiones
Articulus II: Unde petatur distinctio specifica peccatorum?
Articulus III: Utrum peccata commissionis et omissionis specie distinguantur?
Articulus IV: Unde petatur distinctio numerica peccatorum?
Dissertatio III: De comparatione peccatorum ad invicem
Articulus I: Utrum omnia peccata sint inter se connexa et paria ?
Articulus II: Unde sumatur inaequalitas peccatorum ?
Dissertatio IV: De subjecto peccati
Articulus I: Quodnam sit peccati subjectum ?
Articulus II: Utrum peccatum saltem veniale possit esse in et a solo appetitu sensitivo, absque omni actuali influxu voluntatis; omnesque motus sensualitatis sint peccata?
Dissertatio V: De causis peccatorum
Articulus I: An et quae ignorantia sit causa peccati, eaque ipsa sit peccatum?
Articulus II: Utrum possit dari ignorantia invincibilis juris divini positivi?
Articulus III: Utrum dari possit ignorantia invincibilis juris naturae?
Articulus IV: Utrum ignorantia invincibilis juris naturae excuset a peccato?
Articulus V: De inadvertentia ad peccatum
Articulus VI: Utrum ignorantia excuset a poenis per leges positivas statutis?
Articulus VII: Utrum Deus sit causa peccati?
Dissertatio VI: De peccato originali
Articulus I: Utrum sit peccatum originale ab Adamo ad posteros transmissum?
Articulus II: Variae quaestiones circa traductionem peccati originalis breviter resolvuntur
Petes 1° quodnam Adae peccatum fuerit causa traductionis peccati originalis.
Resp. probabilius, cum Authore1, fuisse primum, non quia tale, sed quia primum : quia illud peccatum Adae fuit causa traductionis peccati originalis, per quod amisit justitiam originalem transfundendam in posteros. Atqui quodcumque peccatum fuisset primum, sive operis, sive voluntatis, per illud amisisset justitiam originalem, amittendo scilicet gratiam sanctificantem quae erat radix justitiae originalis, aut saltem in ea includebatur. Ergo.
Petes 2° utrum alia primi parentis vel proximorum parentum peccata traducantur in posteros.
Resp. negative2, quia in tantum peccatum primum Adae traducitur in posteros, in quantum erat a Deo constitutus caput morale omnium posterorum, quantum ad conservationem aut amissionem justitiae originalis. Atqui proximi parentes non ita sunt constituti caput morale suae stirpis, et ipse Adam per primum peccatum a dignitate capitis exciderat. Ergo.
Hinc damnata est haec propositio : « Omne scelus est ejus conditionis, ut suum authorem et omnes posteros eo modo inficere possit, quo infecit prima transgressio. » Est 52 inter Baianas a S. Pio V, 1 octobris 1567 damnatas.
Petes 3° utrum si, Adamo non peccante, Eva peccasset, posteri contraxissent peccatum originale.
Resp. negative3.
Prob. 1°. Apost., Rom., v, 12, dicit : Per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit. Atqui, si foemina peccatum originale in prolem transmitteret, magis dicendum fuisset, per duos homines, cum ambo peccaverint, vel potius per mulierem, quae primo peccavit4. Ergo.
Confirmatur. Ibidem, 18 et 19, dicit Apostolus : Per unius delictum, per unius inobedientiam, peccatum in mundum intrasse, et semper illic comparat unum uni, scilicet Adamum Christo. Ergo idem quod ante.
2° Solus Adam, et non Eva, constitutus fuit caput morale posterorum, quantum ad conservationem vel amissionem justitiae originalis. Consequenter peccatum Adae fuit capitale, peccatum autem Evae personale. Ergo.
Petes 4° utrum si, non peccante Adamo, aliquis ex ejus posteris, puta Cain, peccasset, posteri Caini contraxissent peccatum originale.
Respondetur communiter negative, propter eamdem rationem, quia scilicet solus Adam, et non Cain, aut alter ex Adae posteris, erat constitutus caput morale omnium hominum, quantum ad conservationem aut amissionem justitiae originalis.
Petes 5° utrum, si Adam solum post natum filium peccasset, iste filius et ejus posteri contraxissent peccatum originale.
Resp. probabilius negative : quia nec iste filius, nec ejus posteri fuissent in lumbis Adae quando peccabat, nec consequenter propagarentur seminaliter ab Adam peccatore. Illi autem soli contrahunt peccatum originale, qui erant in lumbis Adam, dum peccabat, et ab eo peccatore seminaliter propagantur. Adde quod iste filius jam esset justus, justitia autem semel habita non perditur nisi propria voluntate.
Petes 6° utrum omnes homines contrahant peccatum originale.
Resp. 1. De fide est omnes omnino homines ab Adam seminaliter propagatos, secluso speciali privilegio, contrahere peccatum originale.
Probatur 1° ex illo Rom., V, 12 : In quo omnes peccaverunt. 2° Quia alioquin non omnes indigerent redemptione quae est per Christum; quod est erroneum. 3° Quia traducitur in omnes natura privata justitia originali, in qua privatione, ut voluntaria in capite, consistit peccatum originale, ut dicemus modo. 4° Patet ex perpetua praxi Ecclesiae, quae solet et maxime sollicita est ut infantes quorumcumque et fidelium et justorum baptizentur, ne in aeternum damnentur. Tandem id probant quaecumque protulimus in probationem existentiae peccati originalis.
Dixi 1° : « In omnes ex Adam seminaliter propagatos, » ut exciperetur Christus, qui non ex virili semine, sed mystico spiramine fuit conceptus, sicque cum non contineretur in lumbis Adae peccantis, in ipso non peccavit.
Dixi 2° : « Secluso speciali privilegio, » quia multi pie sentiunt B. V. Mariam fuisse immunem, non quidem a debito contrahendi, sed ab actuali contractione peccati originalis. Verum hac in re nihil definivit Mater Ecclesia5, sed cuique liberum relinquit amplecti quam voluerit sententiam, vetans sub excommunicatione ne alterutra pars alteram errore vel haeresi notare praesumat.
Et quamvis Paulus V, decreto universalis Inquisitionis 1617, ad evitanda scandala, jurgia et dissensiones, prohibuerit ne pars affirmans B. Virginem fuisse conceptam in peccato originali in publicis concionibus, lectionibus et actibus publicis defenderetur, atque id Gregorius XV, decreto pariter universalis Inquisitionis 1622, extenderit ad privata colloquia et scripta, ab hoc tamen silentio idem Greg. XV, constitutione Eximii data 28 Julii 1622, excipit Fratres Praedicatores, conceditque illis ut libere et licite possint inter se de hac materia tractare et propriam sententiam explicare, his verbis : « Motu proprio et ex certa scientia ac matura deliberatione nostra, omnibus et singulis dicti ORDINIS PREDICATORUM FRATRIBUS, ut de caetero in quibuscumque privatis eorum colloquiis seu conferentiis, inter se dumtaxat, et non inter alios aut cum aliis, de materia ejusdem Conceptionis B. Maria Virginis disserere et tractare, absque ullo poenarum in dictis decretis contentarum incursu, libere et licite possint et valeant, apostolica authoritate, tenore praesentium, licentiam concedimus et impartimur : decernentes Fratres praefatos a quoquam quavis authoritate desuper molestari, perturbari vel inquietari nullatenus posse aut debere. » Haec constitutio habetur in Bullario Ordinis Fratrum Praedicatorum, tom. vi, pag. 13.
Petes 7° utrum, si aliquis ex humana carne miraculose formaretur, contraheret peccatum originale.
Resp. negative : quia illi soli contrahunt peccatum originale, qui originaliter descendunt ab Adam secundum seminalem rationem, seu virtute seminis originaliter ab Adam deducti, et non tantum secundum corpulentam substantiam. Atqui iste homo non descenderet ab Adam secundum seminalem rationem, sed tantum secundum corpulentam substantiam; non enim esset factus per virtutem activam seminis, sed per divinam virtutem. Ergo.
Prob. maj. Peccatum Adae traducitur in posteros in quantum sunt ejus filii, seu in quantum ab eo moventur per generationem, hoc est, in quantum eos movet ut generentur. Atqui movere per generationem, est proprium virtutis activae quae est in semine. Ergo. Unde concilium Trid., sess. vi, cap. 3, dicit : « Nisi homines ex semine Adae propagati nascerentur, non nascerentur injusti. »
Deberet tamen iste homo baptizari, non ut mundaretur a peccato originali, sed ut consequeretur gratiam sanctificantem, fieret membrum Christi, et haberet jus ad regnum coelorum, juxta illud Joann., III, 5 : Nisi quis renatus fuerit ex aqua et Spiritu sancto, non potest introire in regnum Dei.