Summa summae S. Thomae, Tomus II
Charles René Billuart (1685–1757)
Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae. Tomus II.
First published 1884
Charles-René Billuart, O.P.'s Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae, Tomus II, treats human acts, passions and virtues, sin, law, and grace in the Thomistic manual tradition. Schola presents the complete Latin Tome II from the Paris Vives edition of 1884.
Tractatus I: De actibus humanis
Dissertatio I: De voluntario et involuntario
Articulus I: Quid et quotuplex sit voluntarium?
Articulus II: Utrum omissio et effectus ex ea secutus sint voluntaria sine praecepto ponendi actum qui omittitur?
Articulus III: Utrum violentia causet involuntarium?
Articulus IV: Utrum metus causet involuntarium?
Articulus V: Utrum concupiscentia causet involuntarium?
Articulus VI: Utrum ignorantia causet involuntarium?
Dissertatio II: De voluntario libero, sive de libertate creata
Articulus I: Praenotanda
Articulus II: Utrum in homine lapso sit libertas arbitrii seu indifferentiae?
Articulus III: Utrum ad merendum vel demerendum, in hoc statu naturae lapsae, requiratur libertas a necessitate, seu libertas indifferentiae?
Dissertatio III: De actibus humanis speciatim sumptis
Articulus I: Utrum voluntas possit velle malum sub ratione mali?
Articulus II: De motivo voluntatis quoad specificationem
Articulus III: De motivo voluntatis quoad exercitium
Articulus IV: De modo quo movetur voluntas : an libere, an necessario?
Articulus V: De actibus elicitis a voluntate
Articulus VI: De actibus imperatis.** D. Thomas, q. 17
Dissertatio IV: De actibus humanis in esse moris
Articulus I: In quo consistat moralitas in communi actuum humanorum ?
Articulus II: De principiis moralitatis
Articulus III: De concursu multiplicis moralitatis simul in eodem actu
Articulus IV: Utrum dentur actus indifferentes?
Articulus V: Utrum et quomodo voluntas humana, ut sit bona, debeat conformari voluntati divinae?
Articulus VI: Utrum actus exterior addat bonitatem vel malitiam actui interiori?
Articulus VII: Utrum eventus sequens addat ad bonitatem vel malitiam actus exterioris?
Dissertatio V: De conscientia
Articulus I: Quid et quotuplex sit conscientia?
Articulus II: An et quomodo teneamur conformari conscientiae erranti?
Articulus III: Cujus speciei et gravitatis sit peccatum agere contra conscientiam?
Articulus IV: Quomodo se gerere debeat confessarius cum poenitente quem deprehendit laborare conscientia erronea?
Articulus V: De conscientia scrupulosa, per varias quaestiunculas
Articulus VI: Utrum liceat agere cum conscientia dubia, probabili, aut probabiliori?
Dissertatio VI: De opinionum probabilitate et delectu
Articulus I: Utrum sit licitum sequi opinionem minus probabilem et minus tutam, in concursu probabilioris et tutioris?
Articulus II: Utrum in conflictu duarum opinionum aeque probabilium, de honestate objectiva actus, liceat sequi minus tutam faventem libertati, relicta tutiori favente legi ?
Articulus III: Utrum liceat sequi opinionem probabiliorem minus tutam in concursu minus probabilis tutioris, ubi agitur de sola honestate objectiva actus?
Articulus IV: Varia quaestiunculae circa praesentem materiam breviter resolvuntur
Dissertatio VII: De probabilismo moderato
Articulus I: De natura probabilitatis
[Cum agatur in praesenti quaestione de valore opinionis probabilis relative ad conscientiam, in rebus practicis, primum dicendum est quid sit opinio, deinde quid et quotuplex probabilitas.
Opinio in genere est assensus in alterutram propositionem, seu adhaesio alterutri e duobus contradictoriis, cum formidine alterius. Excludit certitudinem, quae rem ita clare manifestat, ut oppositum appareat, non tantum dubium, sed impossibile.
Probabilitas est verisimilitudo quae, prout est major vel minor, magis vel minus trahit assensum mentis in unum e duobus contradictoriis. Ideo opinio seu sententia probabilis est judicium innixum motivo seu fundamento gravi, licet cum formidine de opposito. Opinio vero improbabilis est judicium motivo solido destitutum. Unde videtur opinionem, quamdiu fines probabilitatis non excedit, quantumvis probabilis sit, non omnino destruere verisimilitudinem propositionis contradictoriae, sed eam tantum extenuare, pro soliditate fundamenti quo ipsa nititur.
Probabilitas multipliciter distinguitur :
1° Est intrinseca, quando rationes eam statuentes petuntur ex ipsius rei natura, proprietatibus, causis, effectibus, et etiam ex inconvenientibus partis oppositae. Est extrinseca, cum nititur authoritate doctorum gravium, qui hanc sententiam merito consentur tenere propter rationes solidas, etsi rationes istae non fuerint in se trutinata.
2° Est juris vel facti, prout circa juris aut legis existentiam et ejus applicationem, vel circa aliquod factum versatur.
3° Est speculativa vel practica, secundum quod quaestionem in se, abstrahendo ab omni actu hic et nunc ponendo, vel actum proxime ponendum respicit.
4° Est absoluta, si propter validitatem rationum ab omnibus vel plerisque admittatur, vel relativa, cum unus tantum vel pauci determinantur argumentis quae communem assensum non trahunt.
5° Est solitaria vel comparativa, prout talis apparet in se, absque ulla relatione ad aliam, vel ejus rationes cum argumentis quae pugnant pro contradictoria propositione comparantur.
6° Probabilitas comparativa dividitur per gradus in majorem, minorem et aequalem : id est, propositio quaedam est probabilior, vel aeque aut minus probabilis quam opposita, prout nititur rationibus solidioribus, vel aeque aut minus solidis.
7° Opinio probabilior gradus etiam admittit; est enim probabilior, vel notabiliter praeponderans, quando rationes sententiae contradictoriae praeponderant. paulo vel notabiliter probabilior quam adversa, quando
8° Probabilissima etiam est opinio quae gravissimo fundamento nititur. Tunc opposita est tenuiter vel dubie probabilis.
9° Insuper opinio probabilis est tuta, vel tutior, vel minus tuta, secundum quod simpliciter favet legi, vel eidem magis vel minus favet quam adversa. Igitur sententia probabilior non est necessario tutior, siquidem probabilitas major etiam pro libertate stare potest.]