Summa summae S. Thomae, Tomus II
Charles René Billuart (1685–1757)
Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae. Tomus II.
First published 1884
Charles-René Billuart, O.P.'s Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae, Tomus II, treats human acts, passions and virtues, sin, law, and grace in the Thomistic manual tradition. Schola presents the complete Latin Tome II from the Paris Vives edition of 1884.
Tractatus I: De actibus humanis
Dissertatio I: De voluntario et involuntario
Articulus I: Quid et quotuplex sit voluntarium?
Articulus II: Utrum omissio et effectus ex ea secutus sint voluntaria sine praecepto ponendi actum qui omittitur?
Articulus III: Utrum violentia causet involuntarium?
Articulus IV: Utrum metus causet involuntarium?
Articulus V: Utrum concupiscentia causet involuntarium?
Articulus VI: Utrum ignorantia causet involuntarium?
Dissertatio II: De voluntario libero, sive de libertate creata
Articulus I: Praenotanda
Articulus II: Utrum in homine lapso sit libertas arbitrii seu indifferentiae?
Articulus III: Utrum ad merendum vel demerendum, in hoc statu naturae lapsae, requiratur libertas a necessitate, seu libertas indifferentiae?
Dissertatio III: De actibus humanis speciatim sumptis
Articulus I: Utrum voluntas possit velle malum sub ratione mali?
Articulus II: De motivo voluntatis quoad specificationem
Articulus III: De motivo voluntatis quoad exercitium
Articulus IV: De modo quo movetur voluntas : an libere, an necessario?
Articulus V: De actibus elicitis a voluntate
Articulus VI: De actibus imperatis.** D. Thomas, q. 17
Dissertatio IV: De actibus humanis in esse moris
Articulus I: In quo consistat moralitas in communi actuum humanorum ?
Articulus II: De principiis moralitatis
Articulus III: De concursu multiplicis moralitatis simul in eodem actu
Articulus IV: Utrum dentur actus indifferentes?
Articulus V: Utrum et quomodo voluntas humana, ut sit bona, debeat conformari voluntati divinae?
Articulus VI: Utrum actus exterior addat bonitatem vel malitiam actui interiori?
Articulus VII: Utrum eventus sequens addat ad bonitatem vel malitiam actus exterioris?
Dissertatio V: De conscientia
Articulus I: Quid et quotuplex sit conscientia?
Articulus II: An et quomodo teneamur conformari conscientiae erranti?
Articulus III: Cujus speciei et gravitatis sit peccatum agere contra conscientiam?
Articulus IV: Quomodo se gerere debeat confessarius cum poenitente quem deprehendit laborare conscientia erronea?
Articulus V: De conscientia scrupulosa, per varias quaestiunculas
Articulus VI: Utrum liceat agere cum conscientia dubia, probabili, aut probabiliori?
Dissertatio VI: De opinionum probabilitate et delectu
Articulus I: Utrum sit licitum sequi opinionem minus probabilem et minus tutam, in concursu probabilioris et tutioris?
Articulus II: Utrum in conflictu duarum opinionum aeque probabilium, de honestate objectiva actus, liceat sequi minus tutam faventem libertati, relicta tutiori favente legi ?
Articulus III: Utrum liceat sequi opinionem probabiliorem minus tutam in concursu minus probabilis tutioris, ubi agitur de sola honestate objectiva actus?
Articulus IV: Varia quaestiunculae circa praesentem materiam breviter resolvuntur
Dissertatio VII: De probabilismo moderato
Articulus I: De natura probabilitatis
Articulus II: Quaenam systemata prodierint circa probabilitatem in practicis?
Articulus III: An liceat sequi opinionem vere et solide probabilem faventem libertati, relicta tutiore aeque probabili, vel etiam probabiliori, ubi de sola liceitate actionis agitur?
Articulus IV: De usu probabilitatis et de regulis specialibus quibus conscientia in dubiis practice formatur
Articulus V: Utrum liceat sequi opinionem probabilem, aut etiam probabiliorem, relicta tutiore, cum adest obligatio certa finem determinatum obtinendi?
Articulus VI: De probabilismo compensativo
Tractatus II: De passionibus et virtutibus
Dissertatio I: De passionibus
Articulus I: De passionibus in particulari
Dissertatio II: De virtutibus
Articulus I: Quid sit virtus, et quotuplicis generis?
Articulus II: De subjecto virtutum
Articulus III: De causa virtutum
Articulus IV: De proprietatibus virtutum
Tractatus III: De peccatis
Dissertatio I: De natura peccati
Articulus I: Quid sit peccatum?
Articulus II: Utrum formale constitutivum peccati commissionis consistat in positivo, an in privativo?
Articulus III: De peccato omissionis
Dissertatio II: De distinctione specifica et numerica peccatorum
Articulus I: Varia peccati divisiones
Articulus II: Unde petatur distinctio specifica peccatorum?
Articulus III: Utrum peccata commissionis et omissionis specie distinguantur?
Articulus IV: Unde petatur distinctio numerica peccatorum?
Dissertatio III: De comparatione peccatorum ad invicem
Articulus I: Utrum omnia peccata sint inter se connexa et paria ?
Articulus II: Unde sumatur inaequalitas peccatorum ?
Dissertatio IV: De subjecto peccati
Articulus I: Quodnam sit peccati subjectum ?
Articulus II: Utrum peccatum saltem veniale possit esse in et a solo appetitu sensitivo, absque omni actuali influxu voluntatis; omnesque motus sensualitatis sint peccata?
Dissertatio V: De causis peccatorum
Articulus I: An et quae ignorantia sit causa peccati, eaque ipsa sit peccatum?
Articulus II: Utrum possit dari ignorantia invincibilis juris divini positivi?
Articulus III: Utrum dari possit ignorantia invincibilis juris naturae?
Articulus IV: Utrum ignorantia invincibilis juris naturae excuset a peccato?
Articulus V: De inadvertentia ad peccatum
Articulus VI: Utrum ignorantia excuset a poenis per leges positivas statutis?
Articulus VII: Utrum Deus sit causa peccati?
Nota 1°. Peccatum utpote concretum accidentale duo importat, materiale et formale. Materiale est actus seu entitas, formale est malitia seu difformitas. Dum quaerimus, utrum Deus sit causa peccati, non est quaestio de materiali, sed de formali; sicut dum quaero, quis fecerit statuam hanc, non quaero quis fecerit lignum, sed quis fecerit formam seu figuram.
Nota 2°. Duplex distingui potest causa peccati: una per se et directe, ut cum quis impellit, concurrit positive seu influit in peccatum; altera per accidens et indirecte, tamquam removens prohibens, ut cum quis non impedit peccatum quod potest et debet impedire. His notatis, Dico 1°: Deus nec est nec esse potest per se et directe causa peccati1; id est, Deus non impellit, movet, instigat ad peccatum, non jubet illud, non facit illud, neque per se, neque per Satanam aut impios, tamquam per sua instrumenta, ut docuerunt Calvinus, Zwinglius et alii haere-
Probatur 1° ex Scripturis. Deut., XXXII, 4, dicitur: Dei perfecta sunt opera, et omnes viae ejus judicia: Deus fidelis et absque ulla iniquitate, justus et rectus. Rom., IX, 14: Numquid iniquitas apud Deum? Absit! Psal., V, 5 : Non Deus volens iniquitatem tu es. Eccli., XV, 12 : Non dicas : Ille me implanavit, id est, decepit et in peccatum induxit. Et postea, 21 : Nemini mandavit impie agere. Jacob., I, 13: Nemo cum tentatur dicat, quoniam a Deo tentatur; Deus enim intentator malorum est. I Joann., III, 8: Qui facit peccatum, ex diabolo est. Sap., XI, 25 : Nihil odisti eorum quae fecisti. Et tamen Sap., XIV, 9: Odio sunt Deo impius et impietas ejus. Et alibi saepe.
Probatur ex Patribus, qui unanimiter conclusionem docent. Unde Trid., sess. VI, can. 6 : « Si quis dixerit non esse in potestate hominis vias suas malas facere, sed mala opera, ita ut bona, Deum operari, non permissive solum, sed etiam proprie et per se, adeo ut sit proprium opus ejus non minus proditio Judae, quam vocatio Pauli; anathema sit. »
Probatur ratione. Omne peccatum est per recessum ab ordine qui est in Deum sicut in finem4. Atqui impossibile est quod Deus sit sibi vel aliis causa discedendi ab ordine, qui est in ipsum. Ergo. — Prob. min. Deus est ultimus finis omnium, et omnia consequenter inclinat et convertit ad seipsum ut finem ultimum, juxta illud Prov., XVI, 4 : Universa propter semetipsum fecit Dominus. Ergo.
Confirmatur. Justa voluntas, ut dicit S. Anselm., lib. de Lib. arbit., c. 8, est quae vult id quod Deus vult illam velle. Ergo, si Deus vult illam peccare, peccando vult quod Deus vult illam velle, et simul Deus non vult illam velle, et propter quod illam punit; quod est manifeste contradictorium.
2° Nulla potest assignari justa ratio cur Deus velit et faciat homines peccare. Ergo. — Prob. ant. Non aliam assignant haeretici, neque assignare possunt, quam hanc, scilicet
ut Deus habeat quorum misereatur et quos puniat, sicque eluceant misericordia et justitia. Atqui, ex hoc quod Deus velit et faciat homines peccare, et aliquorum misereatur, alios puniat, nullatenus inde elucent misericordia et justitia, quin potius apparet injustitia et crudelitas. Ergo. — Prob. min. Quamvis in puniendo injustum appareat justitia, attamen efficere injustum, ut puniatur, non est justitia, sed summa injustitia; hoc enim non est intendere poenam propter culpam, sed culpam propter poenam, quod est omnino inordinatum et injustum. Neque est misericordia, sed potius crudelitas, efficere hominem impium, ut ab impietate liberetur; sicut crudele esset hominem vulnerare, ut sanetur. Ergo.
Dico 2°: Neque per accidens et indirecte Deus est causa peccati; quia tunc tantum quis dicitur causa per accidens et indirecte peccati, nimirum ut removens prohibens, quando potest et debet impedire peccatum et non impedit; sicut gubernator non dicitur causa submersionis navis ex hoc quod non gubernat navim, nisi quando subtrahit gubernationem, potens et debens gubernare. Atqui Deus, secundum leges suae sapientiae et providentiae universalis, non tenetur impedire peccata quae permittit. Ergo.
Petes 1°, circa q. 80 S. Thomae, an et quomodo diabolus sit causa peccatorum hominum.
Resp. 1° Certum est diabolum aliquo modo esse causam peccatorum hominum6. Patet quia induxit Evam in peccatum, tentavit Job, et quotidie tentat homines: unde illud I Petr., V, 8: Adversarius vester diabolus, tamquam leo rugiens, circuit quaerens quem devoret.
2° Diabolus non potest esse causa peccati directe et sufficienter7; quia non potest esse causa peccati, nisi vel agendo interius in voluntate et eam movendo ad peccatum, vel proponendo objectum et persuadendo ejus appetibilitatem. Atqui primum non potest; est enim solius Dei movere voluntatem interius in eam agendo.