Summa summae S. Thomae, Tomus III

Charles René Billuart

Summa summae S. Thomae, Tomus III

Charles René Billuart (1685–1757)


Tractatus I: De fide

Prooemium

Dissertatio I: De objecto fidei

Articulus I: Quodnam sit objectum fidei?

Articulus II: In quid sit ultima resolutio fidei nostrae?

Articulus III: Utrum fides possit subsistere falso?

Articulus IV: De obscuritate in objecto fidei et evidentia in attestante

Articulus V: Utrum mysteria fidei sint evidenter credibilia?

Dissertatio II: De motivis credibilitatis Religionis christianae adversus incredulos, vulgo deistas

Articulus I: Quid sit prophetia? An sit possibilis?

Articulus II: An prophetiae vim habeant probandi veritatem revelationis?

Articulus III: Vaticinia prophetarum de religione christiana et ejus authore

Articulus IV: Miracula Christi et Apostolorum, item promissiones Christi adimpletae in confirmationem religionis christianae

Articulus V: Modus mirabilis et plane divinus quo christiana Religio fuit fundata et propagata

Dissertatio III: De actu interno et externo fidei

Articulus I: Utrum sit de necessitate salutis credere aliquid supra rationem naturalem, et quid?

Articulus II: Caeterae difficultates circa actum fidei internum expenduntur

Articulus III: De actu fidei externo

Dissertatio IV: De habitu et subjecto fidei

Articulus I: De habitu fidei

Articulus II: De subjecto fidei

Articulus III: Utrum vera religio falsae tolerari possit

Articulus IV: Utrum fides rationem naturalem excludat?

Dissertatio V: De vitiis fidei oppositis

Articulus I: De infidelitate in communi

Articulus II: De haeresi

Articulus III: De apostasia

Articulus IV: De cultuum libertate

Articulus V: De blasphemia

Tractatus II: De regulis fidei

Dissertatio I: De divina revelatione

Articulus I: De natura revelationis divinae

Articulus II: Utrum possibilis sit divina revelatio immediata?

Articulus III: Utrum possibilis sit divina revelatio mediata?

Articulus IV: Utrum veritatum capitibus nostris excedentium, seu mysteriorum, possibilis sit revelatio?

Articulus V: Utrum divina revelatio fuerit necessaria?

Dissertatio II: De Scriptura sacra

Articulus I: Quid sit et an sit Scriptura sacra

Articulus II: De Scriptura sacra divisione, apographis et versionibus

Articulus III: De Scriptura sacra sensibus

Dissertatio III: De traditionibus

Articulus I: Quid, quotuplex sit traditio, et quanta auctoritas illis?

Articulus II: Utrum traditiones divinae sint necessario admittendae?

Articulus III: De sanctorum patribus

Articulus IV: De sacra liturgia

Dissertatio IV: De Ecclesia

Articulus I: Quomodo Ecclesia christiana existere potuerit ante adventum Christi?

Articulus II: Ex quibus constabat religio primaeva?

Articulus III: Quomodo constituta fuit religio mosaica?

Articulus IV: Utrum divina fuerit religio mosaica?

Articulus V: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abroganda?

Articulus VI: Utrum lex seu religio mosaica fuerit abrogata?

Articulus VII: Quid sit Ecclesia, et qui sint in ea?

1° : Ecclesia Christi generaliter sumpta, secundum omnem statum, locum et tempus, est « Congregatio fidelium in vero Dei cultu adunatorum, sub Christo capite. » Et sic comprehendit fideles veteris Testamenti, non solum eos qui pertinebant ad Synagogam, scilicet Iudaeos, sed etiam alios fideles extra Synagogam, quales erant Iob, Melchisedech, etc. Item comprehendit beatos, etiam angelos in coelo, animas patientes in Purgatorio, et fideles viatores. In beatis dicitur Ecclesia triumphans; in animabus Purgatorii, Ecclesia patiens; in viatoribus, Ecclesia militans : non quod sint diversae Ecclesiae, sed diversae partes seu diversi status eiusdem Ecclesiae.

Nec obstat quod tempore veteris Testamenti Christus nondum venerat; fideles enim veteris Testamenti credebant Christum venturum, et intuitu eius meritorum futurorum salutem consecuti sunt. Et ideo Christus erat illorum caput.

Dico 2° : Ecclesia Christi militans, est « societas fidelium baptizatorum, eiusdem fidei professione, eorumdem sacramentorum participatione, eodem cultu inter se adunatorum, sub uno capite Christo in coelis, et sub eius in terris Vicario summo Pontifice. » Haec definitio communiter recipitur.

Dico 3° : Nec omnes nec soli praedestinati sunt in Ecclesia.

Prima pars patet. Non enim Paulus, dum Ecclesiam persequebatur, erat in Ecclesia, et tamen erat praedestinatus. Idem dicit de pluribus Iudaeis et ethnicis.

Prob. secunda pars. 1° Ioannes Baptista, Matth., III, 12, comparat Ecclesiam areae in quâ sunt triticum et paleae igne inexstinguibili comburendae. Ibidem XIII, 47, Christus eam comparat sagenae missae in mare ex omni genere piscium congreganti, in quâ non solum boni continentur, sed etiam mali eiiciendi ; ibidem, XXII, 2 seqq., convivio nuptiali, in quod intrant qui non habent vestem nuptialem, et ideo mittendi in tenebras exteriores. Apostolus, II Tim., II, 20 et 21, comparat eam magnae domui in quâ sunt vasa, alia ad honorem, alia in contumeliam. Atqui certum est praedestinatos non esse comburendos igne inexstinguibili, non esse eiiciendos, non mittendos in tenebras exteriores, nec esse vasa in contumeliam. Ergo non soli praedestinati sunt in Ecclesia.

2° Hi omnes sunt in Ecclesia, qui illam per sacramentum fidei, hoc est Baptismum, sunt ingressi. Atqui non soli praedestinati sunt baptizati. Ergo.

3° Cum praedestinatio nemini sit cognita, si Ecclesia solis praedestinatis constaret, Ecclesia foret invisibilis, cuius oppositum infra probabimus; neque pastores agnoscere possent suas oves, neque oves suum pastorem.

Dico 4° : Non soli iusti, sed peccatores, etiam manifesti, sunt in Ecclesia.

Prob. 1° ex tribus comparationibus areae, sagenae et convivii, de quibus conclusione praecedenti. Pariter enim probant de peccatoribus.

2° Christus, Matth., XVIII, 17, praecipit ut peccator privatim correptus et non emendatus denuntietur Ecclesiae, quam si non audierit, ab ea eiiciatur. Ergo supponit peccatores in Ecclesia. I Cor., V, 1, in Ecclesia Corinthiorum invenitur incestuosus.

3° Christus instituit in Ecclesia sacramentum Poenitentiae, quo peccatores resurgerent et sanarentur. Ergo supponit esse in Ecclesia peccatores; alioquin frustra esset istud sacramentum.

4° Ecclesia est societas fidelium baptizatorum in eadem fide, sub eodem capite ordinata. Atqui peccatores qui nec sunt haeretici, neque schismatici, nec excommunicati, sunt fideles baptizati in eadem fide, sub eodem capite ordinati. Ergo.

Eamdem doctrinam tradunt SS. Patres. Chrysostomus, in Psal., XXXIX; Hieron., contra Lucifer., c. 8; Aug., in pluribus locis, expresse Tract. VI in Ioann., n. 12, ubi dicit : « Nos fatemur in Ecclesia et bonos et malos esse, sed tamquam grana et paleam. »

Dices 1° : Multi Patres, Cyprian., Epist. ad Magnum.; Hieron., ad Ephes., 5; Aug., lib. I contra Petilian., cap. ultimo, et alibi, dicunt malos non esse membra Ecclesiae, nec ad Ecclesiam pertinere. Ergo.

Resp. laudatos Patres vel loqui de perfectis membris Ecclesiae, quae vivunt vita perfecta per charitatem; vel malorum nomine intelligere infideles; vel sumere Ecclesiam restricto sensu, prout est congregatio nobiliorum membrorum, seu solorum iustorum.

Dices 2° : Peccatores pertinent ad civitatem Babylonicam, iuxta Aug. Ergo non ad mysticam Ierusalem, scilicet Ecclesiam.

Resp. Dist. conseg. Ergo non ad mysticam Ierusalem, sub eadem ratione, conc.; sub diversa ratione, nego. Pertinent ad civitatem Babylonicam ratione peccati, ad Ecclesiam ratione fidei.

Hinc inferes, rite damnatas esse in Quesnello propositiones 72, 73, 74, 75, 76, 77 et 78.

Prob. 1° Nullus ingreditur in Ecclesiam et fit eius membrum, nisi per baptismum. Ergo. 2° Omnes qui sunt in Ecclesia, capaces sunt sacramentorum Ecclesiae. Horum autem non sunt capaces catechumeni, cum Baptismus sit ianua aliorum sacramentorum, ut dicetur dum de Baptismo.

Nec obstat quod Christus influat in ipsos ; quamvis enim Christus influat in omnia membra Ecclesiae, non tamen in ea sola, ut patet in excommunicatis, si eos poeniteat.

Dixi, « re et proprie ; » quia, cum catechumeni postulent ingredi Ecclesiam, et iam habeant fidem et quandoque charitatem, possunt dici esse in Ecclesia proxime, inchoative et in voto, sicque salvari.

Dico 6° : Haeretici, non solum manifesti, sed etiam occulti et interni, non sic sunt in Ecclesia, ut sint vera eius membra.

Sic propono conclusionem, propter haereticos occultos et internos, de quibus est potissimum difficultas, qui licet sint in Ecclesia secundum quid, id est exterius et apparenter, probabilius tamen arbitramur non esse de Ecclesia, nec vera eius membra; sicut, si lupus pelle ovina tectus reperiretur inter oves, esset in ovili, sed non esset de ovili, ut vera eius pars.

Prob. 1° Ecclesia est societas fidelium. Atqui haeretici, etiam occulti, non sunt fideles. Ergo.

2° Ecclesia est corpus habens unionem, non solum externam, sed etiam internam membrorum inter se et cum capite. Atqui haeretici, etiam occulti, nullam habent unionem internam inter se et cum capite; fides enim est primum uniens, et fundamentum caeterorum.

3° Christus non est caput actuale haereticorum, etiam occultorum. Ergo. — Prob. ant. Nihil influit vitale supernaturale in haereticos, etiam occultos; fundamentum enim et initium vitae supernaturalis est fides. Ergo.

Neque dicas, influere in eos caracterem baptismalem; character enim baptismalis non est quid supernaturale vitale uniens in uno credito vel amato, et alias Christus dicendus foret caput damnatorum baptizatorum, quod negat S. Thomas, IIIa p., q. 8, a. 3, ad 3°.

Neque etiam dicas, influere gratias actuales; quia 1° non sunt vitales, sed dispositiones tantum ad vitam. 2° Non sunt permanentes; vinculum autem uniens membra corporis, debet esse quid permanens. 3° Quia alias Christus deberet etiam dici caput infidelium, in quos pariter influit gratias actuales.

Dico 7° : Schismatici et excommunicati excommunicatione maiori, non sunt in Ecclesia.

Prob. Licet utrique possint retinere fidem, imo excommunicati habere charitatem, si vere eos poeniteat, de facto tamen sunt ab Ecclesia praecisi; quia schismatici a capite et a membris voluntarie se separant, est enim schisma voluntaria scissio; excommunicati authoritate legitima ab eodem corpore separantur. Ergo neutri sunt amplius socii seu consociati; Ecclesia autem est societas.

Confirmatur. Ecclesia in Parasceve orat pro schismaticis, sicut pro haereticis, ut ad Ecclesiam redeant. Et Christus, Matth., XVIII, 17, loquens de excommunicato, dicit : Sit tibi tamquam ethnicus et publicanus.

Articulus VIII: Utrum Ecclesia sit visibilis?

Articulus IX: De notis verae Ecclesiae

Articulus X: Utrum Ecclesia possit decipere seu errare in fide et moribus?

Articulus XI: Utrum Ecclesia sit suprema iudex controversiarum fidei?

Articulus XII: Utrum iudicium Ecclesiae de sensu librorum, seu, ut vocant, de factis dogmaticis, sit infallibile?

Articulus XIII: Utrum Ecclesia sit infallibilis in canonizatione sanctorum?

Dissertatio V: De summo Pontifice

Articulus I: De primatu S. Petri

Articulus II: De primatu Romanorum Pontificum

Articulus III: De vi et ratione primatus Romanorum Pontificum

Articulus IV: De infallibilitate seu inerrantia summi Pontificis in definiendis quaestionibus fidei et morum

Articulus V: De praeminentia summi Pontificis supra concilium generale

Articulus VI: Solvuntur objectiones

Articulus VII: Utrum Pontifici Romano competat summa potestas temporalis?

Articulus VIII: Quid sit Cleri Gallicani de ecclesiastica potestate Declaratio anni 1682, et quid de ea sentiendum?

Articulus IX: Utrum doctrina Declarationis anni 1682, ipsaque Declaratio, Ecclesiae Gallicanae merito fuerit attributa?

Articulus X: De Romani Pontificis principatu civili

Dissertatio VI: De conciliis generalibus

Articulus I: Quid et quotuplex sit concilium?

Articulus II: Utrum necessaria sint concilia generalia?

Articulus III: Cujus sit convocare concilium generale?

Articulus IV: De convocatis ad concilium generale et illius praeside

Articulus V: Utrum concilium generale sit infallibile in definiendis quaestionibus fidei et morum?

Articulus VI: Utrum concilium generale debeat necessario confirmari a summo Pontifice?

Tractatus III: De spe

Dissertatio I: De spe

Articulus I: De spe secundum se et de ejus objecto

Articulus II: In quibus sit spes

Articulus III: De necessitate spei

Articulus IV: Quae sint vitia opposita spei theologicae?

Tractatus IV: De charitate

Dissertatio I: De charitate secundum se

Articulus I: Complectens omnia quae spectant charitatem secundum se

Dissertatio II: De subjecto, causa, augmento et amissione charitatis

Articulus I: De subjecto, causa, augmento et amissione charitatis

Dissertatio III: De charitate erga proximum

Articulus I: Utrum homo debeat ex charitate diligere seipsum, corpus suum et peccatores?

Articulus II: Utrum inimici sint ex charitate diligendi, eisque exhibenda signa et opera charitatis?

Dissertatio IV: De ordine et praecipuo actu charitatis, qui est dilectio

Articulus I: Utrum Deus sit magis ex charitate diligendus, quam proximus?

Articulus II: Utrum homo debeat ex charitate magis se diligere quam proximum?

Articulus III: Quis ordo servandus sit in dilectione proximorum?

Articulus IV: An et quo sensu liceat diligere Deum et illi servire propter retributionem?

Articulus V: De praecipto charitatis

Dissertatio V: De eleemosyna

Articulus I: Utrum dare eleemosynam sit in praecipto, et quando?

Articulus II: Variae quaestiones circa eleemosynam breviter solvuntur

Dissertatio VI: De correptione fraterna

Articulus I: Utrum correptio fraterna sit in praecipto, et quae conditiones requirantur ut obliget?

Articulus II: De ordine correptionis fraternae

Dissertatio VII: De vitiis charitati oppositis

Articulus I: De odio Dei et proximi, de accidia, invidia, discordia, contentione et schismate

Articulus II: De bello

Articulus III: De duello

Tractatus V: De iure et iustitia

Dissertatio I: De iure et dominio

Articulus I: Quid et quotuplex sit ius?

Articulus II: Quid et quotuplex sit dominium? Quid ususfructus et usus?

Articulus III: Utrum usus in rebus unico actu consumptibilibus distinguatur a dominio?

Articulus IV: De possessione

Dissertatio II: De subjecto et objecto dominii

Articulus I: De subjecto et objecto dominii in genere

Articulus II: De dominio uxorum et filiorumfamilias

Articulus III: De dominio clericorum

Dissertatio III: De modis acquirendi dominium

Articulus I: De modis acquirendi dominia rerum quae nullius sunt

Articulus II: De primo modo acquirendi dominium rerum quae sunt alicujus, scilicet de accessione

Articulus III: De altero modo acquirendi dominia rerum quae sunt alienus, nimirum de praescriptione

Dissertatio IV: De iustitia

Articulus I: De definitione, objecto et subjecto iustitiae

Articulus II: De divisione iustitiae

Dissertatio V: De actu iustitiae ut sic, nempe de iudicio

Articulus I: Utrum iudicium sit licitum?

Articulus II: De suspicione et iudicio temerario

Articulus III: Utrum dubia de male proximi sint in meliorem partem interpretanda?

Dissertatio VI: De actu iustitiae commutativae, nempe de restitutione

Articulus I: De qualitate et necessitate restitutionis

Articulus II: Ex quotuplex titulo obligetur restitutio, sit affirmativa vel negativa?

Articulus III: Utrum incurratur obligatio restitutionis ratione damni illati absque culpa theologica?

Articulus IV: Utrum culpa theologica vehemens inducat obligationem restituendi, et qualem?

Articulus V: Utrum et quanto culpa iuridica inducat obligationem restituendi ratione contractus et quasi-contractus, seu officii?

Articulus VI: Quomodo sit restituendum a possessore bonae fidei

Articulus VII: Utrum qui bona fide emit rem furtivam, ubi novit esse furtivam, teneatur eam reddere vero domino?

Articulus VIII: De restitutione facienda a possessore mala fidei

Articulus IX: Utrum illi qui impediunt aliquem a consecutione alicujus boni, teneantur ad restitutionem?

Articulus X: De restitutione facienda ab his qui injuriae damnificationi cooperantur

Articulus XI: Quando sit facienda restitutio?

Articulus XII: Quomodo sit facienda restitutio?

Articulus XIII: Quo loco, cujus expensis et periculo restituenda sit?

Articulus XIV: Cui ex pluribus creditoribus prius sit restituendum?

Articulus XV: Quomodo sit restituenda?

Articulus XVI: De causis quae obligationem restitutionis suspendunt

Articulus XVII: De causis quae tollunt obligationem restitutionis

Dissertatio VII: De vitio opposito iustitiae distributivae, quod est acceptio personarum

Articulus I: Quid sit acceptio personarum?

Articulus II: De acceptione personarum in distributione spiritualium

Articulus III: De tributis

↑ Top of work