Summa summae S. Thomae, Tomus III

[Resp. affirmative.

Prob. Possibilis censenda est divina revelatio, si non repugnet neque ex parte Dei revelantis, neque ex parte hominis revelationem excipientis, neque ex parte rerum revelatarum. Atqui nulla ex parte repugnat. Ergo.

Prob. prima pars minoris. Cum Deus infinite sapiens sit et potens, ad eum pertinet iudicare an sit opportunum, imo et necessarium, ut creaturis suis veritates ex natura sua absconditas manifestet, innumerose habet in promptu modos quibus ea quae ad se spectant, vel voluntates suas patefaciat. Nec quisquam, nisi atheus, id est demens, sit, hoc negabit, neque etiam in dubium vocabit. Si enim homo quilibet alteri homini cogitationes suas omnes aperire possit, cur Deo hoc impossibile erit?

Prob. secunda pars. Homo intelligentiam et rationem a Deo non accepit, nisi ut percipiat veritatem, cuius ipse Deus est fons unicus et essentialis. Nihil ergo ex eius parte obstat quominus veritates quaslibet a Deo propositas excipiat, sicut et quaecumque solent homines sibi invicem communicare.

Prob. tertia pars. Si veritates quaedam ad perfectiorem Dei cognitionem et ad eius maiorem gloriam conferant, sicut et ad hominum utilitatem, nihil impedit quin obiectum divinae manifestationis fiant, ut patet.

Haec confirmantur ex communi hominum sensu, qui nullam unquam repugnantiam in huiusmodi revelationibus deprehenderunt, imo eas necessarias iudicarunt, uti constat ex historia omnium gentium, quae revelationes sive veras sive fictas admiserunt. Ergo.

Obi. Divinam dedecet maiestatem se eo usque demittere, ut creaturas miseras alloquatur. Ergo.

Resp. Deum non dedecuit hominem condere, et quidem ut eum ad felicitatem perduceret. Nedum ergo eum dedeceat homini viam tutam ad finem suum indicare, quam iste solus non inveniret, hoc divina sapientiae et bonitati maxime consentaneum est.]