Summa summae S. Thomae sive compendium theologiae

[Dico 1°: Adam poenitentiam egit de peccato suo, et veniam obtinuit.

Prob. 1° ex S. Scriptura. Sap., X, 1 et 2: Haec (sapientia) illum qui primus formatus est a Deo pater orbis terrarum, cum solus esset creatus, custodivit, et eduxit illum a delicto suo. Atqui educere a delicto, est liberare a peccato, quod fieri non potest sine poenitentia. Ergo.

Prob. 2° ex SS. Patribus. Aug., lib. VI Operis imperf. contra Iulian., c. 30: « Ita ea quae Deus fuerat comminatus, legimus subsecuta, ut intelligamus ad hoc profuisse illam veniam, ne homo qui tanta mala commiserat sempiterno pro eis supplicio plecteretur. Erat ergo et primo homini ad quam rem proficeret poenitentia, id est, ut eum diuturna, non tamen aeterna poena puniret. » Greg. Magn., lib. VI, epist. 31: « Adam postmodum per poenitentiam ad vitam rediit. »

Suadetur ex benignitate qua Deus Adamum correxit et punivit, et firmabitur ex conclusione sequenti. Unde

Dico 2°: Adam aeternam salutem consecutus est.

Prob. 1° ex S. Scriptura. Sap., IX, 19, dicitur: Per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio. Et statim primus designatur Adam, ibid., X, 1 et 2, his verbis: Haec illum qui primus formatus est a Deo pater orbis terrarum... eduxit a delicto suo. Non solet autem S. Scriptura dicere de damnatis quod placuerunt Deo, nec quod fuerunt educti a delicto suo. Ergo.

Prob. 2° ex SS. Patribus, praesertim ex Aug., qui in Opere imperfecto supra laudato, c. 12, dicit: « Ibi erit [in vita aeterna] et ipse Adam; quoniam recte creditur Domini adventu atque in inferna descensu ab inferni vinculis iam solutus; ut primus Dei plasma, quod genitorem non habuit, sed Deum tantummodo creatorem, et secundum carnem primus pater Christi, ultra in illis vinculis non maneret, atque aeterno supplicio non periret. « Et alibi, Epist. 164¹, ad Evodium, c. 3, n. 6, hoc asserit pertinere ad fidem Ecclesiae, inquiens: « Et de illo quidem primo homine patre generis humani, quod eum inde solverit [Christus], Ecclesia fere tota consentit; quod eam non inaniter credidisse credendum est, undecumque hoc traditum sit, etiamsi canonicarum Scripturarum hinc expressa non proferatur authoritas. » Porro, si id tota fere credat Ecclesia, temerarium foret et ad minus erroneum negare.

S. Hilarius, in Psal. cxix, dicit: « Adam veniae reservatus et glorificatus in Christo est. » S. Greg. Naz., Orat. xxxi, c. 19 in Matth., loquens de Adamo et Eva: « Utrumque serpens decepit, utrumque Christus passione sua salute donavit. » S. Anselmus, lib. Cur Deus homo, c. 16: « Adamum et Evam ad illam pertinuisse redemptionem, dubitandum non est. » Ipsum autem loqui de redemptione quoad efficaciam, et non solum quoad sufficientiam, constat ex eo quod subiungit: « Quamvis hoc authoritas divina aperte non pronuntiet. » De redemptione enim quoad sufficientiam authoritas divina aperte pronuntiavit, Rom., V, 18: Sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem, sic per unius iustitiam in omnes homines in iustificationem. Et I Tim., II, 6: Qui dedit redemptionem semetipsum pro omnibus. Et sic etiam alibi.

Quod diximus de Adamo, idem de Eva censent communiter Patres et theologi.]