Cursus Philosophicus Thomisticus, Prima Pars Artis Logicae
John of St. Thomas (1589–1644)
First published 1930
Prima pars artis Logicae (formal logic) of the Cursus Philosophicus Thomisticus of John of St. Thomas (Joannes a Sancto Thoma), from the Reiser edition (Marietti, Turin, 1930), Reiser tomus I, pars prima.
Praefatio I: Praefatio
Praeludium I: QUO PROPONITUR DIALECTICAE DISPUTATIONIS EXERCITIUM ET PRAXIS
Praeludium II: ARTIS LOGICAE DIVISIO, ORDO, NECESSITAS
Liber I: DE HIS, QUAE SPECTANT AD PRIMAM OPERATIONEM INTELLECTUS
Caput I: DEFINITIO TERMINI
Caput II: DEFINITIO ET DIVISIO SIGNI
Caput III: DE QUIBUSDAM DIVISIONIBUS TERMINORUM
Caput IV: DE ALIIS DIVISIONIBUS TERMINORUM
Caput V: DE NOMINE
Caput VI: DE VERBO
Liber II: DE HIS, QUAE PERTINENT AD SECUNDAM OPERATIONEM INTELLECTUS
Caput I: DE ORATIONE IN COMMUNI ET EIUS DIVISIONE
Caput II: DE MODO SCIENDI
Caput III: DE DEFINITIONE
Caput IV: DE DIVISIONE
Caput V: DE ARGUMENTATIONE
Caput VI: DE PROPOSITIONE SIVE ENUNTIATIONE
Caput VII: DE DIVISIONIBUS PROPOSITIONIS
Caput VIII: DE MATERIA PROPOSITIONUM
Caput IX: DE PROPRIETATIBUS PROPOSITIONIS ET QUO ORDINE TRACTANDÆ SUNT
Caput X: DE SUPPOSITIONE
Caput XI: DE DIVISIONIBUS SUPPOSITIONIS
Caput XII: REGULAE SUPPOSITIONIS
Caput XIII: DE RELATIVIS
Caput XIV: DE AMPLIATIONE, RESTRICTIONE, ALIENATIONE
Caput XV: DE APPELLATIONE
Caput XVI: DE OPPOSITIONE
Caput XVII: DE CONDITIONIBUS REQUISITIS AD SPECIES OPPOSITARUM PROPOSITIONUM ET REGULIS COGNOSCENDI IPSAS OPPOSITIONES SPECIALES
Caput XVIII: DE AEQUIPOLLENTIA PROPOSITIONUM
Caput XIX: DE CONVERSIONE PROPOSITIONUM
Caput XX: DE MODALIBUS
Caput XXI: DE QUANTITATE, QUALITATE, OPPOSITIONE ET AEQUIPOLLENTIA MODALIUM
Rotuli I: ROTULI COMPOSITARUM MODALIUM
Rotuli II: ROTULI DIVISARUM CONSTANTIUM DICTO DE TERMINO COMMUNI
Caput XXII: DE REDUCTIONE MODALIUM AD SUAS DE INESSE
Caput XXIII: DE HYPOTHETICIS PROPOSITIONIBUS
Caput XXIV: DE EXPONIBILIBUS
Liber III: DE TERTIA OPERATIONE INTELLECTUS
Caput I: DE CONSEQUENTIA ET DIVISIONE EIUS
Caput II: DE INDUCTIONE
Caput III: DE ORDINE ET MODO RESOLVENDI TERMINOS PER ASCENSUM ET DESCENSUM
Caput IV: DE SYLLOGISMO EIUSQUE MATERIA ET FORMA
Caput V: DE DIVISIONE SYLLOGISMI PENES MATERIAM ET FORMAM
Caput VI: EXPLICANTUR OMNES TRES FIGURAE ET MODI SYLLOGISMORUM
Caput VII: DE REDUCTIONE SYLLOGISMORUM IMPERFECTORUM AD PERFECTOS
Caput VIII: DE SYLLOGISMO EXPOSITORIO
Syllogismus expositorius dicitur ille, «qui habet pro medio terminum singularem». Et dicitur expositorius, ut inquit S. Thomas opusc. 47.,1 quia est quaedam sensibilis resolutio, quae quasi rem sensibus exponit, ut si dicas: «Petrus est albus, Petrus est currens, ergo currens est album». Et ideo fere omnes syllogismi expositorii fiunt in tertia figura, quia in ea medium subicitur in utraque praemissa, et terminus singularis convenientius subicitur quam praedicatur. Potest tamen etiam fieri in aliis figuris. Quia vero aliae extremitates sunt termini communes et non singulares, in illis servari debent omnes conditiones, quae servantur in aliis syllogismis, et evitari defectus, qui possunt inveniri. Ceterum cum ipsum medium non sit terminus communis, sed singularis, nec distribui potest nec universalizari, sed potius perfecte debet singularizari. Unde si perfecte et complete non sit singularizatus, erit vitiosus syllogismus. Quod maxime observandum est pro terminis divinis, in quibus ille terminus „Deus” et „essentia divina” et alii, qui pertinent ad absoluta, ita sunt singulares, quod aequivalenter sunt communes, quia re ipsa communicantur pluribus personis; unde non sunt apti ad syllogismum expositorium, sicut non valet: «Hic Deus est Pater, hic Deus est Filius, ergo Filius est Pater», quia medium non perfecte singularizatur. Unde utendum est illo tamquam termino communi, et consequenter si ponitur pro medio, debet perfecte distribui dicendo: «Omne quod est Deus, est Pater; omne quod est Deus, est Filius», etc.; sed sunt falsae praemissae.
Secundo requiritur, quod medium, quod est terminus singularis, accipiatur pro eodem individuo, alioquin committitur aequivocatio medii sive diversa acceptio, aut arguitur in quatuor terminis. Et sic non valet: «Hoc animal est equus (demonstrando equum), hoc animal est homo (demonstrando Petrum), ergo homo est equus», quia medium non accipitur pro eodem.
Tertio, cum fiunt syllogismi expositorii in tertia figura, cavendum est, ne minor sit negativa, iuxta regulas tertiae figurae, ratione cuius non valet: «Petrus est homo, Petrus non est Paulus, ergo Paulus non est homo». Sed e converso valet: «Petrus non est Paulus, Petrus est homo, ergo aliquis homo non est Paulus», et est in Ferison.