Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Perspeximus duos esse fontes revelationis, scil. s. Scripturam et Traditionem divinam. Si demum quaeritur, quomodo isti fontes se habeant ad ipsum magisterium ecclesiasticum, responsum in promptu est atque iam patet ex iis, quae istinc de fontibus, illinc de magisterio disputavimus. Scriptura et Traditio (subintellige: monumenta Traditionis) sunt instrumenta doctrinae inanima, quorum authenticus et infallibilis interpres est magisterium vivens ecclesiae. Scriptura sacra continet verbum Dei, atque ita constituit unam partem revelationis, cuius custodia, explicatio et praedicatio divinitus concredita est semper viventi successioni apostolicae sub directione Spiritus Sancti. Unde ipsius ecclesiae est authentice et infallibiliter declarare genuinum sensum librorum inspiratorum. Similiter monumenta Traditionis, quatenus testantur fidem successionis apostolicae iamiam demortuae, continent verbum Dei, atque ita constituunt alteram partem revelationis, cuius item custodia, explicatio et praedicatio spectat ad successionem apostolicam continuo viventem. Proinde ipsa vivens successio apostolica, sive magisterium ecclesiae vivum, authentice et infallibiliter diiudicat sensum et consensum monumentorum Traditionis. Igitur singuli fideles verbum Dei tam in Scripturis sacris quam in monumentis Traditionis repositum a magisterio ecclesiastico petere et ad normam magisterii huius intelligere et credere tenentur. Propterea fontes revelationis, nempe Scriptura et Traditio sunt regula fidei remota; propositio vero per magisterium ecclesiae est regula fidei proxima.