Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica

Revelationem christianam numquam locum cessuram esse alii oeconomiae revelatae patet ex iis, quae de perpetuitate revelationis messianae et de indefectibilitate ecclesiae diximus.¹ Sicuti autem non potest abrogari revelatio in Vetere Testamento incoepta et in Novo perfecta, ita neque obiective augeri potest, sed manet prorsus occlusa ex morte ultimi apostoli. Quod quidem clare eloquuntur et sacra Scriptura et Traditio patristica.

1. Sacra Scriptura. Evangelium, quod praedicare iubet Christus omnibus temporibus et creaturis, constringitur iis, quae ipse apostolis revelavit visibiliter docens et invisibiliter mittens Spiritum Sanctum: "Euntes... docete omnes gentes... docentes eos servare omnia, quaecumque mandavi vobis ... Adhuc multa habeo vobis dicere: sed non potestis portare modo. Cum autem venerit ille Spiritus veritatis, docebit vos omnem veritatem."² Sola ergo veritas, quam apostoli a Christo et Spiritu Sancto acceperunt, est veritas christiana omnibus gentibus et temporibus praedicanda. Praeter hanc veritatem "non est aliud evangelium", uti scribit s. Paulus.³ Unde et omnes fideles dicuntur "superaedificati super fundamentum apostolorum et prophetarum, ipso summo angulari lapide Christo Iesu",⁴ i. e. fundamentum doctrinale ecclesiae est revelatio Veteris Testamenti per prophetas et revelatio Novi Testamenti consummata per apostolos, cuius principium et finis est Christus Iesus. Quapropter successores apostolorum ubique exhibentur ut testes et doctores eorum tantummodo, quae acceperant ab apostolis. Monentur depositum fidei apostolicum inviolabiliter servare: "Formam habe sanorum verborum, quae a me audisti in fide ... Bonum depositum custodi per Spiritum Sanctum."⁵⁶ Vetantur qualemcumque doctrinam novam accipere, etiamsi nomine revelationis supernaturalis veniat: "Sed licet nos aut angelus de caelo evangelizet vobis, praeterquam quod evangelizavimus vobis, anathema sit."⁷ Praeter depositum apostolicum igitur ecclesia non habet aliam revelationem fidelibus tradendam.

2. Traditio patristica. Praeclare iam Tertullianus: "Nobis curiositate opus non est post Christum Iesum; nec inquisitione post evangelium. Cum credimus, nihil desideramus ultra credere. Hoc enim prius credimus, non esse quod ultra credere debeamus ... Hanc tibi fossam [terminum] determinavit ipse [Christus], qui te non vult aliud credere, quam quod instituit, ideoque nec quaerere."⁸ Augustinus: "Quod nos admonet [Cyprianus], ut ad fontem recurramus, id est, ad apostolicam traditionem, et inde canalem in nostra tempora dirigamus, optimum est et sine dubitatione faciendum."⁹ Hieronymus: "Exceptis apostolis, quodcumque aliud postea dicetur, abscindatur, non habeat auctoritatem."¹⁰ Vincentius lirinensis: "Vocum novitates [postapostolicas] recipere atque sectari numquam catholicorum, semper vero haereticorum fuit ... Cunctis satis evidenter perspicueque monstratur, hoc apud omnes fere haereses quasi sollemne esse ac legitimum, ut semper profanis novitatibus gaudeant, antiquitatis scita fastidiant, et per oppositiones falsi nominis scientiae a fide naufragent. Contra vero catholicorum hoc vere proprium, deposita sanctorum patrum et commissa servare, damnare profanas novitates, et sicut dixit apostolus, 'si quis annuntiaverit praeterquam quod acceptum est, anathema sit'."¹¹

Unde patet revelationes, quae post apostolos factae sunt, fiunt vel fient, non pertinere ad depositum fidei, quod ecclesiae custodiendum, explicandum et proponendum commissum est. Numquam ergo de talibus revelationibus privatis infallibile iudicium ecclesia ferre potest vel ferre intendit.¹² Revelationis publicae (i. e. omnibus hominibus destinatae) depositum morte ultimi apostoli consignatum est ita, ut nullum exinde incrementum in se patiatur. Quare merito damnata est haec sententia modernistarum: "Revelatio obiectum fidei catholicae constituens, non fuit cum apostolis completa."¹³

Sicuti autem infallibilitas ecclesiastica complectitur solum depositum apostolicum, ita complectitur: