Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus II (Pars Altera): Demonstratio Catholica
Hilarin Felder (1867–1951)
Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis
First published 1920
Tomus II—Demonstratio Catholica—completes Hilarin Felder's Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis by treating the Catholic Church as the historical bearer and interpreter of revelation. Published at Paderborn in 1920 (with the second-edition setting issued in 1923), it develops the marks, continuity, authority, and universality of the Church through biblical, historical, patristic, and scholastic argument. Read with Tomus I, it documents the structure of early twentieth-century Catholic fundamental theology and the apologetic priorities of the period. Schola presents the 1920 Latin edition with an English translation.
Prooemium
§ I: De ecclesia ut societate christifidelium
Dissertatio I: De institutione ecclesiae
Caput I: De facto ecclesiae a Christo institutae
Articulus I: Realitas ecclesiae a Christo institutae
Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius
Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi
Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae
Articulus II: Unicitas ecclesiae a Christo institutae
Subarticulus I: Testimonium Christi ipsius
Subarticulus II: Testimonium apostolorum Christi
Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae
Caput II: De fine ecclesiae a Christo institutae
Articulus I: Finis proximus ecclesiae
Subarticulus I: Testimonium Christi
Subarticulus II: Testimonium apostolorum
Subarticulus III: Testimonium antiquitatis christianae
Articulus II: Finis remotus ecclesiae
Subarticulus I: Sententia explicatur
Subarticulus II: Sententia probatur
Caput III: De indole ecclesiae a Christo institutae
Articulus I: De indole indefectibili ecclesiae
Subarticulus I: De exsistentia indefectibili ecclesiae
Subarticulus II: De essentia indefectibili ecclesiae
Articulus II: De indole visibili ecclesiae
Subarticulus I: Argumentatio directa
Subarticulus II: Argumentatio indirecta
Articulus III: De indole supernaturali ecclesiae
Subarticulus I: Thesis principalis
Subarticulus II: Consectaria specialia
-
Christus ecclesiae praeest et providet. Prima etenim capitis praerogativa et proprietas est, ut omnibus membris totique corpori praesit et prosit, dum quasi ex arce prospiciens per sensus, oculos et aures ipsamque imaginationem, mala a corpore prohibet, necnon bona eidem providet. Sic et Christus, caput ecclesiae: "Quomodo ergo anima totum corpus nostrum animat et vivificat, sed in capite et videndo sentit et audiendo et gustando et tangendo, in ceteris autem membris tangendo tantum; et ideo capiti cuncta subiecta sunt ad operandum, illud autem supra collocatum est ad consulendum, quia ipsius animae, quae consulit corpori, quodammodo personam sustinet caput, ibi enim omnes sensus apparent: sic universo populo sanctorum tamquam uni corpori caput est mediator Dei et hominum homo Christus Iesus."1 Et quidem per singula et usque ad minima Christus omnium nostrum curam gerit: "Caput autem nostrum ad dexteram Patris interpellat pro nobis; alia membra recipit, alia flagellat, alia mundat, alia consolatur, alia creat, alia vocat, alia revocat, alia corrigit, alia redintegrat."2 Hinc:
-
Christus ecclesiae vitam et motum tribuit spiritualem. Ex capite, quod quasi sedes et centrum est omnium virium vitalium, virtus omnis in corpus diffunditur, ita ut ex capite membra habeant non tantum quo nutriantur, conserventur, crescant et agant, sed etiam quo inter se ad unum corpus constituendum compingantur et uniantur. Idem valet de capite ecclesiae, Christo ipso testante: "Sicut misit me vivens Pater, et ego vivo propter Patrem, et qui manducat me, et ipse vivet propter me."3 Hunc influxum in totam ecclesiam omnesque fideles praeclare illustrat parabola vitis, quae palmitibus omnem vitam virtutemque et fecunditatem communicat.4 Quo sensu etiam apostolus Ioannes: "Et de plenitudine eius omnes nos accepimus, et gratiam pro gratia."5 Similiter Paulus: "Veritatem autem facientes crescamus in illum per omnia, qui est caput Christus: ex quo totum corpus compactum et connexum per omnem iuncturam subministrationis, secundum operationem in mensuram uniuscuiusque membri, augmentum corporis facit."6 "Ex quo [capite Christo] totum corpus per nexus et coniunctiones subministratum et constructum crescit in augmentum Dei."7 Unde recte Origenes: "Dicimus ex divinis Scripturis totam ecclesiam esse Christi corpus a Dei Filio animatum, membra autem illius corporis, ut totius, eos esse omnes, qui credunt; quoniam sicut anima vitam et motum impertit corpori, quod a seipso natura sua moveri vitaliter non potest: ita Verbum corpus totum seu ecclesiam ad ea, quae opus sunt, movens et agens, etiam singula membra eorum, qui ad ecclesiam pertinent, movet, ita ut nihil sine Verbo faciant."8 Inde:
-
Christus per ecclesiam quodammodo perficitur et completur. Caput naturale ad perfectionem et complementum sui toto indiget corpore singulisque et omnibus membris, ut deserviant diversis operationibus animae et exsecutioni mandent ea, quae a capite imperantur. Ita etiam de Christo et de ecclesia docente apostolo: "Et ipsum dedit caput supra omnem ecclesiam, quae est corpus ipsius et plenitudo (τὸ πλήρωμα) eius, qui omnia in omnibus adimpletur."9 Quod eximie sic exponit s. Hieronymus: "Sicut ... adimpletur imperator, si quotidie eius augeatur exercitus, et fiant novae provinciae, et populorum multitudo succrescat: ita et Dominus noster Iesus Christus in eo, quod sibi credunt omnia et per dies singulos ad fidem veniunt, ipse adimpletur in omnibus: sic tamen, ut omnia adimpleatur in omnibus, id est, ut qui in eum credunt, cunctis virtutibus pleni sint, et iuxta evangelium faciant eum proficere aetate, sapientia et gratia; non solum apud Deum, sed et apud homines.10
-
Christus ecclesiam ardentissimo amore sibi desponsat et diligit. Capitis est membra corporis eodem amore, quo semetipsum diligit, diligere et amplecti. Hoc amore Christum ecclesiam prosequi ex eo patet, quod ipse sponsum se vocat, cui Pater caelestis nuptias fecit, ecclesiam sibi desponsando.11
Quare Ioannes evangelista ecclesiam celebrat "sponsam, uxorem Agni"12 Enucleatius s. Paulus: "Vir caput est mulieris, sicut Christus caput est ecclesiae: ipse salvator corporis eius ... Viri, diligite uxores vestras, sicut et Christus dilexit ecclesiam, et seipsum tradidit pro ea, ut illam sanctificaret, mundans lavacro aquae in verbo vitae, ut exhiberet ipse sibi gloriosam ecclesiam, non habentem maculam aut rugam, aut aliquid huiusmodi, sed ut sit sancta et immaculata... Nemo enim umquam carnem suam odio habuit, sed nutrit et fovet eam, sicut et Christus ecclesiam; quia membra sumus corporis eius, de carne eius et de ossibus eius."13 Itaque:
- Christus cum ecclesia unam personam constituit. Sicut sponsus et sponsa sunt "duo in carne una",14 et sicut caput et membra in unum subiectum physicum coalescunt, ita Christus et ecclesia unum subiectum iuris efficiunt. Hoc expresse affirmat Paulus apostolus: "Sicut enim corpus unum est et membra habet multa, omnia autem membra corporis cum sint multa, unum tamen corpus sunt: ita et Christus"15 mysticus = ecclesia. Ad quod optime s. Io. Chrysostomus: "Cum oportuisset dicere, ita et ecclesia, hoc enim consequens erat: hoc quidem non dixit, sed illius loco Christum ponit in altum extollens orationem, et auditorem magis pudore afficiens. Hoc autem vult significare: ita et Christi corpus, quod est ecclesia. Sicut enim et corpus et caput unus sunt homo, ita et ecclesiam et Christum unum esse dixit. Ideo Christum pro ecclesia posuit, corpus eius sic vocans."16 Eandem unitatem Christi et ecclesiae etiam alii patres multoties praedicant, v. g. s. Augustinus: "Unus homo caput et corpus, unus homo Christus et ecclesia, vir perfectus."17 "Fit ergo tamquam ex duobus una persona, ex capite et corpore, ex sponso et sponsa."18 "Ipsi christiani cum capite suo, quod ascendit in caelum, unus est Christus: non ille unus et nos multi, sed et nos multi in illo uno unum. Unus ergo homo Christus et corpus."19 Et s. Gregorius M.: "Christus ergo cum tota sua ecclesia, sive quae adhuc versatur in terris, sive quae cum eo iam regnat in caelis, una persona est."20