Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber IV
Francesco Silvestri (1474–1528)
Commentaria in Summam contra Gentiles
First published 1918
In Book IV of the Commentaria in Summam contra Gentiles, Francesco Silvestri of Ferrara (Ferrariensis) examines Aquinas's treatment of revealed mysteries: the Trinity, the Incarnation, the sacraments, and the resurrection. The commentary accompanies the Leonine text in volume XV (1930). The present digital edition includes the Latin text and an English translation.
Prooemium
Caput I: Quod sit generatio, paternitas et filiatio in divinis
Caput II: Quod filius Dei sit Deus
Caput III: Quid opinatus sit Photinus de filio Dei, et eius improbatio
Caput IV: Opinio Sabellii de filio Dei, et eius improbatio
Caput V: De opinione Arii circa filium Dei
Caput VI: Improbatio opinionis Arii de filio Dei
Caput VII: Solutio ad auctoritates quas Arius pro se inducebat
Caput VIII: Solutio ad auctoritates Photini et Sabellii
Caput IX: Rationes contra generationem et processionem divinam
Caput X: Quomodo accipienda sit generatio in divinis, et quae de filio Dei dicuntur in Scripturis
Caput XI: Quomodo filius Dei dicatur Dei sapientia
Caput XII: Quod non est nisi unus filius in divinis
Caput XIII: Solutio ad rationes supra inductas contra generationem divinam
Caput XIV: De spiritu sancto, quod sit in divinis
Caput XV: Rationes ex quibus aliqui spiritum sanctum existimaverunt esse creaturam
Caput XVI: Quod spiritus sanctus sit verus Deus
Caput XVII: Quod spiritus sanctus sit subsistens persona
Caput XVIII: Quomodo intelligenda sunt quae de spiritu sancto dicuntur
Caput XIX: De effectibus attributis spiritui sancto in Scripturis respectu totius creaturae
Caput XX: De effectibus attributis spiritui sancto in sacra Scriptura respectu rationalis creaturae, quantum ad ea quae Deus nobis largitur
Caput XXI: De effectibus attributis spiritui sancto secundum quod movet creaturam in Deum
Caput XXII: Solutio rationum supra inductarum contra divinitatem spiritus sancti
Caput XXIII: Quod spiritus sanctus procedat a filio
Caput XXIV: Rationes ostendere volentium quod spiritus sanctus non procedat a filio, et solutio ipsarum
Caput XXV: Quod non sunt nisi tres personae in divinis pater, filius et spiritus sanctus
Caput XXVI: De incarnatione verbi secundum traditionem sacrae Scripturae
Caput XXVII: De errore Photini circa incarnationem
Caput XXVIII: De errore Manichaeorum circa incarnationem
Caput XXIX: De errore Valentini circa incarnationem
Caput XXX: De errore Apollinaris circa corpus Christi
Caput XXXI: De errore Arii et Apollinaris circa animam Christi
Caput XXXII: De errore Apollinaris dicentis animam rationalem non fuisse in Christo, et de errore Origenis dicentis animam Christi ante mundum fuisse creatam
Caput XXXIII: De errore Theodori Mopsuesteni et Nestorii circa unionem verbi ad hominem
Caput XXXIV: Contra errorem Eutychetis
Caput XXXV: De errore Macarii Antiocheni ponentis unam tantum voluntatem in Christo
Caput XXXVI: Contra eos qui dixerunt ex anima et corpore non esse aliquid unum constitutum in Christo
Caput XXXVII: Contra eos qui ponunt duo supposita vel duas hypostases in una persona Christi
Caput XXXVIII: Quid Catholica fides sentiat de incarnatione Christi
Caput XXXIX: Obiectiones contra fidem incarnationis
Caput XL: Quomodo oporteat intelligere incarnationem filii Dei
Caput XLI: Quod assumptio humanae naturae maxime competebat verbo Dei
Caput XLII: Quod humana natura assumpta a verbo non praeextitit assumptioni, sed in ipsa conceptione fuit assumpta
Caput XLIII: Quod natura assumpta a verbo in ipsa conceptione fuit perfecta quantum ad animam et corpus
Caput XLIV: Quod Christum decuit nasci ex virgine
Caput XLV: Quod Christus natus est de spiritu sancto
Caput XLVI: Quod Christus non fuit filius spiritus sancti secundum carnem
Caput XLVII: Quod non sit dicendum Christum esse creaturam
Caput XLVIII: Solutio rationum contra incarnationem superius positarum
Caput XLIX: Quod peccatum originale traducatur a primo parente in posteros
Caput L: Obiectiones contra peccatum originale
Caput LI: Solutio obiectionum positarum
Caput LII: Rationes quibus videtur probari quod non fuit conveniens Deum incarnari
Caput LIII: Quod conveniens fuit Deum incarnari
Caput LIV: Solutio rationum supra positarum contra convenientiam incarnationis
Caput LV: De necessitate sacramentorum
Caput LVI: De distinctione sacramentorum veteris et novae legis
Caput LVII: De numero sacramentorum novae legis
Caput LVIII: De Baptismo
Caput LIX: De confirmatione
Caput LX: De Eucharistia
Caput LXI: De errore infidelium circa sacramentum Eucharistiae
Posita veritate sacramenti Eucharistiae, vult Sanctus Thomas obiectiones haereticorum solvere1. Et primo, ponit ipsas obiectiones; secundo, illis respondet, capite sequenti.
Quantum ad primum, dicit primo, quod, sicut Christo proferente praedicta verba quidam discipulorum turbati sunt dicentes, Durus est hic sermo, etc.: ita et contra Ecclesiae doctrinam insurrexerunt haeretici, dicentes in hoc sacramento non esse realiter corpus et sanguinem Christi, sed significative tantum. Unde cum Christus dixit, demonstrato pane, Hoc est corpus meum, sensus est, Hoc est signum et figura corporis mei: secundum quem modum etiam Apostolus I Cor. x, dixit, Petra autem erat Christus. Et sic de aliis auctoritatibus dicunt.
Dicit secundo, quod huiusmodi opinionis occasionem sumunt ex verbis Domini, qui de hac re loquens, ut scandalum discipulorum quod ortum fuerat sopiretur, quasi seipsum exponens, ait: Verba quae ego locutus sum vobis, spiritus et vita sunt.
Dicit tertio, quod inducuntur etiam ad dissentiendum ex multis difficultatibus quae ad hanc Ecclesiae doctrinam sequi videtur.
II. Prima est quomodo corpus Christi in altari esse incipiat: cum manifestum sit ipsum non semper in hoc altari fuisse. Non enim hoc videtur fieri posse per conversionem alicuius in corpus Christi: cum nihil in praeexistens convertatur, eo quod id in quod aliquid convertitur, per huiusmodi conversionem esse incipiat. Manifestum est autem corpus Christi praeextitisse. — Similiter nec per mutationem loci. Tum quia oporteret dicere quod, cum Christus incipit esse in hoc altari, desinit esse in caelo. — Tum quia nullus motus localis terminatur simul ad duo loca. Manifestum est autem hoc sacramentum simul in diversis altaribus celebrari.
Secunda est ex loco. Tum quia videtur, cum in hoc sacramento seorsum sint panis et vinum in locis separatis, quod Christus non remaneat integer: quia partes alicuius semoti in diversis locis non continentur, ipso integro permanente. Tum quia videtur impossibile quod verum corpus Christi totum et integrum sit ubi videtur esse panis: cum impossibile sit ut maius corpus in loco minoris includatur. Tum quia hoc sacramentum in pluribus locis celebrari contingit: impossibile est autem unum corpus in pluribus locis existere.
Tertia difficultas est ex iis quae in hoc sacramento sensu percipimus. Omnia enim accidentia panis et vini sentimus. Huiusmodi autem neque in corpore Christi esse possunt sicut in subiecto, nec in aere: quia, cum plurima eorum sint naturalia, requirunt subiectum determinatae naturae. — Neque possunt per se existere: cum accidentis esse sit inesse; et accidentia individuari non possint nisi per subiectum. — Ex quo relinquitur quod sint in substantia panis et vini. Et consequenter quod ibi non sit substantia corporis Christi: cum impossibile videatur duo corpore esse simul.
Quarta est ex passionibus et actionibus quae apparent in pane et vino post consecrationem sicut ante. Quia si vinum in magna quantitate sumeretur, inebriaret; et panis confortaret et nutriret. Videntur etiam putrefieri2, etc. Quae corpori Christi convenire non possunt.
Quinta difficultas est ex fractione panis. Quae quidem neque sine subiecto esse potest: neque corpus Christi eius subiectum esse potest.