Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber IV

Posita determinationem veritatis circa peccatum originale, vult consequenter Sanctus Thomas quasdam obiectiones excludere¹. Circa hoc autem duo facit: primo, ponit ipsas obiectiones; secundo, illis respondet, capite sequenti.

Prima ergo ratio est, quia peccatum unius aliis non imputatur ad culpam: ut patet Ezech. XVIII, Filius etc.

Secunda: quia, si dicatur unicuique in hoc imputari suum peccatum, non autem alterius, ex eo quod omnes in Adam peccante peccaverunt, ut videtur Apostolus dicere: — hoc non valet. Quia illi qui ex Adam nati sunt, in eo nondum erant actu, sed virtute tantum.

Tertia est, quia, si dicatur nos peccasse in Adam eo quod originaliter ab eo in nos peccatum proveniat simul cum natura: — hoc videtur impossibile. Quia accidens non potest traduci nisi subiectum traducatur. Anima autem rationalis, quae est peccati subiectum, non traducitur in nos a primo parente, sed a Deo singillatim creatur in unoquoque.

Quarta est, quia sequetur quod etiam Christus peccato originali subiectus fuerit: cum etiam ipse a primo parente originem duxerit.

Quinta est, quia quod consequitur aliquod secundum suam originem naturalem, est naturale. Quod autem est naturale alicui, non est peccatum in ipso.

Sexta quia, si dicatur peccatum derivari per originem, non inquantum est naturalis, sed inquantum est vitiata: — hoc stare non potest. Quia defectus in opere naturae non accidit nisi propter defectum alicuius naturalis principii. Non est autem attendere alicuius naturalis principii corruptionem in humano semine.

Septima est, quia peccata quae proveniunt in operibus naturae per corruptionem alicuius principii, non fiunt semper vel frequenter.

Octava est, quia origo humana, cum sit actus potentiae generativae, quae nullo modo participat ratione, non potest habere in se vitium quod pertineat ad genus culpae. Et consequenter nec defectus per vitiatam originem in prole proveniens potest habere rationem culpae: cum effectus suis causis sint conformes.

Nona est quia, cum secundum Dionysium, naturae bonum per peccatum non tollatur; et generatio sit actus naturae: non potuit per peccatum primi hominis vitiari humanae generationis origo.

Decima est, quia in his quae non pertinent ad rationem speciei, non oportet filium parentibus assimilari. Peccatum autem non potest pertinere ad rationem speciei: cum sit corruptio naturalis ordinis.

Undecima est, quia filii magis assimilantur proximis parentibus quam remotis. Contingit autem quod proximi parentes sunt sine peccato; et quod in actu generationis nullum peccatum committatur.

Duodecima est, quia sequitur quod etiam iustitia et satisfactio Adae per eum ad alios transivit: cum maioris virtutis sit bonum in agendo quam malum.

Ultima est quia, pari ratione, etiam peccata aliorum parentum deveniunt ad posteros; et sic posteriores semper sunt magis onerati peccatis.