Commentaria in Summam contra Gentiles, Liber IV

Postquam determinavit Sanctus Thomas de peccato originali, unde convenientia Incarnationis sumitur, vult de ipsa Incarnationis convenientia determinare¹. Circa hoc autem tria facit: primo, ponit obiectiones infidelium reputantium fidem esse stultitiam, ut dicitur I Cor. 1, atque idcirco arguentium non solum impossibile esse quod fides praedicat de Incarnatione, sed etiam quod est incongruum, et divinam bonitatem non decet; secundo, determinat veritatem, cap. seq.; tertio, obiectionibus respondet, cap. LV.

Primo ergo obiicitur, quia ordo rerum hic est, ut Deus sit super omnia exaltatus, homo autem inter infimas creaturas contineatur. Est autem divinae bonitati conveniens ut omnia suum ordinem teneant.

Secundo, quia quaecumque utilitas detur ex Incarnatione, Deus ipsam potuit producere sola sua voluntate. Convenit autem ut unumquodque quam brevissime fiat.

Tertio, quia assumptio humanae naturae solum ad utilitatem hominis pertinet. Oportet autem Deum ad utilitatem totius universitatis rerum praecipue intendere.

Quarto, quia quanto aliquid est ei magis simile, tanto convenientius ei unitur. Deo autem similior et propinquior est natura angelica quam humana.

Quinto, quia datur ex hoc homini erroris occasio: ut scilicet consentiat ponentibus Deum non esse super omnia corpora exaltatum.

Sexto, quia experimento discere possumus circa Dei incarnationem plurimos errores exortos esse.

Septimo quia, si incarnatio Dei ad salutem hominum ordinatur, videtur fuisse conveniens ut totum humanum genus ipse salvaret.

Octavo quia, si Deus propter salutem hominum humanam naturam assumpsit, debuit per sufficientia indicia eius divinitas manifestari. Quod non videtur contigisse: cum etiam alii, absque unione Dei ad eorum naturam, similia miracula, vel etiam maiora fecerint quam Christus.

Nono quia, si sic conveniebat fieri, humanam naturam debuit Deus assumere a principio mundi, et non in fine temporum.

Decimo quia, pari ratione, debuit Christus usque in finem mundi cum hominibus conversari.

Undecimo, quia spem futurae beatitudinis homo magis ex Deo incarnato concepisset, si carnem immortalem et impassibilem et gloriosam assumpsisset, et omnibus ostendisset.

Duodecimo, quia tunc fuisset conveniens, ad ostendendum quod omnia quae sunt in mundo sint a Deo, ut Christus abundantia rerum humanarum usus fuisset, in divitiis et maximis honoribus vivens. Cuius contraria de ipso leguntur.

Tertio decimo, quia maxime necessarium fuit hominibus