Universa Philosophia
Pedro Hurtado de Mendoza (1578–1641)
First published 1624
Hurtado de Mendoza, Universa Philosophia (Lyon 1624): the Summulae and the Logica through Disputatio VII, with an original English translation. The rest of the work follows in later append batches.
✦ This work is being completed — add a section.
Summulae
Institutio tyronis de arguendi ratione
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
Disputatio I. De terminis propositionum, et eorum unione.
Aristoteles primo Physicorum
Sectio I. Quid sint subiectum, praedicatum, et unio?
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
Sectio II. Terminorum definitio.
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
§ 12
§ 13
§ 14
§ 15
§ 16
§ 17
§ 18
§ 19
§ 20
Sectio III. De termino vocali, scripto, et mentali.
§ 21
§ 22
§ 23
§ 24
§ 25
§ 26
Sectio IV. De terminis significativis, et non significativis.
§ 27
§ 28
§ 29
§ 30
§ 31
§ 32
§ 33
§ 34
§ 35
Signum significativum ad placitum
Sectio V. Divisiones termini mentalis.
§ 37
§ 38
§ 39
§ 40
§ 41
§ 42
§ 43
Sectio VI. De termino universali, particulari, confuso, et determinato, superiori, et inferiori.
§ 44
§ 45
§ 46
§ 47
§ 48
§ 49
§ 50
§ 51
§ 52
§ 53
§ 54
§ 55
§ 56
§ 57
§ 58
§ 59
§ 60
§ 61
§ 62
§ 63
§ 64
§ 65
§ 66
Sectio VII. De transcendentibus, et non transcendentibus.
§ 67
§ 68
Sectio VIII. De termino univoco, aequivoco, et analogo.
§ 69
§ 70
§ 71
§ 72
§ 73
Sectio IX. De termino absoluto, et connotativo.
§ 74
§ 75
§ 76
§ 77
§ 78
§ 79
§ 80
§ 81
§ 82
§ 83
§ 84
§ 85
§ 86
§ 87
Sectio X. De categorematico, et syncategorematico.
§ 88
Dices categorematicos significare
§ 90
§ 91
§ 92
Sectio XI. Concretus, abstractus, complexus, et incomplexus, copulativus, et non copulativus.
§ 93
§ 94
§ 95
§ 96
§ 97
§ 98
§ 99
§ 100
§ 101
§ 102
§ 103
Sectio XII. De termino negatiuo, et non negatiuo: contrario, et contradictorio.
§ 104
§ 105
§ 106
§ 107
§ 108
Sectio XIII. De termino primae, et secundae intentionis: pertinente, et impertinente.
§ 109
§ 110
§ 111
Disputatio II. De proprietatibus terminorum.
Sectio I. De suppositione.
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
Sectio II. Suppositio formalis, et materialis.
§ 11
§ 12
Sectio III. Suppositio simplex et personalis.
§ 13
§ 14
§ 15
§ 16
§ 17
§ 18
§ 19
§ 20
Sectio IV. Suppositio communis, et singularis.
§ 21
§ 22
§ 23
Sectio V. Suppositio distributiva, copulata, determinata, naturalis, accidentalis.
§ 24
§ 25
§ 26
§ 27
§ 28
§ 29
§ 30
§ 31
§ 32
Sectio VI. De ascensu atque descensu.
§ 33
§ 34
§ 35
§ 36
§ 37
§ 38
§ 39
§ 40
§ 41
§ 42
Sectio VII. De ampliatione, restrictione, alienatione, diminutione.
§ 43
DE ampliatione perample disputant Sotus, 2. part. introductionis, cap. 4. atque Fonseca lib. 8. a cap. 36. brevius Toletus, lib. 2. a cap. 8. brevissime Villalpandus, lib. 1. cap. 4. quem imitandum cupio. Status propositionis dicitur, cum res accipiuntur pro tempore significato per verbum, sive sit praeteritum, sive praesens, sive futurum, ut Petrus dormiuit, peccat, ludet. rationem arbitror esse, quia bene stant pro eo tempore omnia significata per eas voces, somnus enim cum Petro stat tempore praeterito: non enim habent ullam oppositionem: item peccatum et Petrus nunc stant, nec, ut vera sit propositio, opus est recurrere ad significationem rerum pro aliis temporibus. Statui opponitur ampliatio, v.g. quando termini propositionis significant res incompossibiles pro tempore significato per verbum, tunc ampliatione est opus, quia subiectum, et praedicatum non stant pro eodem instanti, ut iustus peccavit, stantes sedent, et vigilans dormiet, iustitia cum peccato non potest esse in uno homine: nec sessio cum statione, nec cum vigilia somnus, quam ob rem iustus ampliatur ad aliud tempus diversum ab eo, quod significatur per verbum; nam verbum significat, peccatum fuisse in Petro, instanti B. quo non potuit esse iustitia in eodem Petro, unde opus est, ut iustus non sumatur pro instanti B. sed vel pro instanti A. aut C. reddatque hunc sensum, iustus peccavit, idest, qui instanti A. fuit iustus, peccavit instanti B. Quae doctrina est admodum necessaria ad fugiendas sophistarum captiones: igitur tunc est ampliatione utendum, quando praedicatum, et subiectum non possunt simul poni, subiectum autem explicandum est pro alio instanti, pro quo non significatur praedicatum. Erit ergo ampliatio, Acceptio termini pro diverso tempore ab eo quod significatur per verbum propositionis; Status autem est acceptio termini pro tempore eodem, quod significatur per verbum propositionis.