Universa Philosophia

Pedro Hurtado de Mendoza

Universa Philosophia

Pedro Hurtado de Mendoza (1578–1641)

First published 1624

Hurtado de Mendoza, Universa Philosophia (Lyon 1624): the Summulae and the Logica through Disputatio VII, with an original English translation. The rest of the work follows in later append batches.

This work is being completed — add a section.


Summulae

Institutio tyronis de arguendi ratione

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

Disputatio I. De terminis propositionum, et eorum unione.

Aristoteles primo Physicorum

Sectio I. Quid sint subiectum, praedicatum, et unio?

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

Sectio II. Terminorum definitio.

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

Sectio III. De termino vocali, scripto, et mentali.

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

Sectio IV. De terminis significativis, et non significativis.

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

Signum significativum ad placitum

Sectio V. Divisiones termini mentalis.

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

§ 42

§ 43

Sectio VI. De termino universali, particulari, confuso, et determinato, superiori, et inferiori.

§ 44

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

§ 49

§ 50

§ 51

§ 52

§ 53

§ 54

§ 55

§ 56

§ 57

§ 58

§ 59

§ 60

§ 61

§ 62

§ 63

§ 64

§ 65

§ 66

Sectio VII. De transcendentibus, et non transcendentibus.

§ 67

§ 68

Sectio VIII. De termino univoco, aequivoco, et analogo.

§ 69

§ 70

§ 71

§ 72

§ 73

Sectio IX. De termino absoluto, et connotativo.

§ 74

§ 75

§ 76

§ 77

§ 78

§ 79

§ 80

§ 81

§ 82

§ 83

§ 84

§ 85

§ 86

§ 87

Sectio X. De categorematico, et syncategorematico.

§ 88

Dices categorematicos significare

§ 90

§ 91

§ 92

Sectio XI. Concretus, abstractus, complexus, et incomplexus, copulativus, et non copulativus.

§ 93

§ 94

§ 95

§ 96

§ 97

§ 98

§ 99

§ 100

§ 101

§ 102

§ 103

Sectio XII. De termino negatiuo, et non negatiuo: contrario, et contradictorio.

§ 104

§ 105

§ 106

§ 107

§ 108

Sectio XIII. De termino primae, et secundae intentionis: pertinente, et impertinente.

§ 109

§ 110

§ 111

Disputatio II. De proprietatibus terminorum.

Sectio I. De suppositione.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

Sectio II. Suppositio formalis, et materialis.

§ 11

§ 12

Sectio III. Suppositio simplex et personalis.

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

Sectio IV. Suppositio communis, et singularis.

§ 21

§ 22

§ 23

Sectio V. Suppositio distributiva, copulata, determinata, naturalis, accidentalis.

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

Sectio VI. De ascensu atque descensu.

§ 33

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

§ 42

Sectio VII. De ampliatione, restrictione, alienatione, diminutione.

§ 43

§ 44

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

§ 49

Sectio VIII. De appellatione.

§ 50

§ 51

§ 52

Disputatio III. De oratione, eius partibus, et divisione.

Sectio I. De nomine.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

Sectio II. De verbo.

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

Sectio III. De Oratione.

§ 19

§ 20

§ 21

Disputatio IV. De propositione.

Sectio I. Propositionem definio.

§ 1

§ 2

§ 3

Sectio II. De materia, qualitate, et quantitate propositionis.

§ 4

§ 5

§ 6

Sectio III. Propositio categorica, hypothetica, complexa, et incomplexa.

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

Sectio IV. De aequipollentia simplicium propositionum.

§ 13

§ 14

Sectio V. De conversione simplicis propositionis.

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

Sectio VI. De oppositione simplicis propositionis.

§ 20

§ 21

§ 22

§ 23

Sectio VII. Explicantur praecedens doctrina, et regulae oppositorum.

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

Sectio VIII. De propositione modali.

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

Sectio IX. Explicantur, ac describuntur propositiones modales.

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

Sectio X. Quare omnes propositiones cuiusque figurae sunt mutuo aequipollentes?

§ 42

§ 43

§ 44

§ 45

§ 46

Sectio XI. De quantitate, et qualitate cuiusque figurae.

§ 47

§ 48

§ 49

§ 50

Sectio XII. De oppositione cuiusque figurae cum aliis.

§ 51

§ 52

§ 53

§ 54

§ 55

§ 56

§ 57

§ 58

§ 59

§ 60

Sectio XIII. De exponibili, et exclusiva propositione.

§ 61

§ 62

§ 63

§ 64

Sectio XIV. Difficultates circa hanc doctrinam.

§ 65

§ 66

§ 67

§ 68

§ 69

§ 70

§ 71

§ 72

§ 73

§ 74

Sectio XV. De exceptivis, et reduplicativis.

§ 75

§ 76

Disputatio V. De modo sciendi.

§ 1

§ 2

Sectio I. De definitione.

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

Sectio II. De divisione.

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

Sectio III. De argumentatione.

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

Sectio IV. De modo, et figura Syllogismi.

§ 19

§ 20

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

Sectio V. Ostensiva deductio Syllogismorum.

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

Sectio VI. Deductio Syllogismorum ad impossibile.

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

§ 42

§ 43

§ 44

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

Sectio VII. De consequentia.

§ 49

§ 50

§ 51

§ 52

§ 53

Aliquae voces explicatae.

§ 1

Materialiter, et formaliter, his vocibus frequenter ut imur, et abutimur. Materialiter significat, quando alicui materiae, sive subiecto realiter convenit aliquod praedicatum, ut album est dulce, nempe materialiter, idest, eadem materia sive res, quae est alba, est etiam dulcis, et in divinis paternitas est natura, et iustitia misericordia, identice sive materialiter.

§ 2

Formaliter significat, quando aliquod praedicatum convenit subiecto ratione alicuius formae, ut album formaliter disgregat visum, idest, albo convenit disgregare visum ratione albedinis, quae vox semper reduplicat formam, et significat, formam esse causam, propter quam convenit praedicatum subiecto, ut albo disgregare visum propter albedinem, qua propter multae propositiones identice, seu materialiter verae, in sensu formali sunt falsae, ut album formaliter est dulce: quia facit hunc sensum, albedo est ratio, propter quam subiectum est dulce.

Hi termini applicantur, et conceptibus realiter distinctis, ut patet ex subiectis exemplis, et conceptibus sola ratione distinctis, ut in divinis, in quibus intellectus formaliter non est voluntas formaliter. Item in humanis animal formaliter non est rationale formaliter: quia efficit hunc sensum, operatio a qua homo denominatur animal non est operatio a qua denominatur rationale, et proportione servata, distinctio rationis imitatur distinctionem realem, quia sicut dulcor non constituit album, ita neque discursus denominat animal, sed rationale, de quo satis dixi disputatione 6. metaphysices, et disputatione tertia logicae, sectione prima.

§ 3

Reduplicative, et specificative, sive identice. Hae voces recidunt in materialiter, et formaliter. Nam specificative, et identice appellat supra solum subiectum, sive materiam, sive entitatem, vel speciem, respondentque materialiter, reduplicative autem aequivalet formaliter, qua voce denotatur praedicatum convenire subiecto ratione alicuius formae, ut album reduplicative disgregat visum, non tamen est dulce reduplicative, sed specificative.

§ 4

In communi, et ut sic significant conceptus communes, ut apprehenduntur conceptu confuso, et communi, ut homo ut sic est risibilis, idest rationi communi hominis convenit risibilitas. Haec autem est falsa propositio, homo ut sic est albus, nam rationi communi hominis non convenit albedo. Ut sic potest etiam reduplicare in sensu formali, et in identico, sed usitatius est in identico, nam rationes communes habent diversa praedicata communia, quorum aliqua illis conveniunt ratione essentiae formaliter, ut homo ut sic est animal, alia identice, ut homo ut sic est risibilis. Sumatur ergo ut sic pro solo conceptu communi, ut ab inferioribus praeciso.

§ 5

Formaliter, et efficienter, significat formaliter praedicatum conveniens subiecto ratione alicuius formae, aut conceptus, v. g. materia prima formaliter est potentia passiva, idest, per suum conceptum, sive essentiam. Item hic calor reddit formaliter calidum, idest per suam entitatem: efficienter autem significat, quando res aliqua praestat aliquid efficiendo aliud, verbi gratia, calor ignis reddit calidam manum efficienter, idest, efficiendo in manu calorem a se distinctum, calor autem existens in manu illam reddit calidam formaliter, idest per suam entitatem illi unitam. Item ignis formaliter est calefactivus, et calefactio formaliter est calefactio, idest, per suas entitates, et essentias. Adverte rationem agendi etiam formaliter denominare terminum actum, nam per suum conceptum formalem illum agit: item agens, immediatum formaliter est agens, ut quod, idest, per suam entitatem agit, ut quod, hae autem denominationes reducuntur ad denominationes efficientium.

§ 6

Virtualiter, formaliter, et eminenter termini sunt ad expressionem causarum, et effectorum. Formaliter continetur effectus in causa, quando est in illa propria entitas effectus, ut ignis formaliter est calidus, denique quotiescumque res significata secundum suum esse est in alia, dicitur esse in illa formaliter, ut albedo in pariete, a qua denominatur formaliter albus. Virtualiter continetur effectus in sua causa, quando non est secundum suum esse in illa, sed ab illa potest produci, ut sol est virtualiter calidus, non formaliter: quia calor secundum suum esse non reperitur in sole, potest tamen a sole produci, quia sol est virtus ad calorem: ob quod dicitur illum continere virtualiter. Eminenter significat effectum contineri in virtute causae ipso perfectioris, et aequivocae, quae continet perfectionem effectus, sublatis illius imperfectionibus specificis, ut calor continetur eminenter in luce, quae est qualitas, sicut ille, sed contrario carens, et creaturae continentur eminenter in Deo. Nonnunquam Angelus dicitur continere eminenter hominem: quia est illo perfectior, sed immerito, et vulgari ratione, quia illum non potest producere.

§ 7

Actus, et potentia. Res dicitur esse actu, quando simpliciter est, quod enim non est actu, non est simpliciter. Potentia dicitur res esse, quando non est, sed potest esse, unde sicut homo, qui nondum est Papa, simpliciter non est Papa, licet possit esse: ita res, quae sunt in potentia tantum, simpliciter non sunt, sed possunt esse: ita omnis effectus antequam producatur, dicitur esse in potentia causarum, id est, causae habent potentiam ad illum producendum, de quo disputat. 8. Metaphys.

§ 8

Absolute sive simpliciter, respective, vel comparative: res simpliciter dicitur esse talis, quando in se spectata secundum suum esse habet tale praedicatum, ut dicitur homo simpliciter magnus, vel doctus, quando in se habet sufficientem magnitudinem, aut doctrinam. Respective autem dicitur, quando in se non habet tale praedicatum; si vero comparetur alteri rei, illud videtur habere, ut homo pusillus dicitur magnus, nano comparatus; et homo procerus dicitur exiguus, giganti collatus, et homo mediocriter peritus dicitur doctus respective, id est, ex collatione cum barbaro. Adde secundum quid, quod fere recidit in respective, ut cum quis scit recte unam rem tantum, ceterasque ignorat, hic absolute est idiota, secundum quid autem est doctus. Item homo pictus, secundum quid est homo, id est, in repraesentando.

§ 9

Per se, et per accidens. Per se significat, quando subiectum convenit praedicato ex principiis suae naturae, et non accidentario aliquo eventu, ut homo per se est bipes, et vinum per se est necessarium ad ebrietatem, et arma militi. Per accidens autem res dicitur esse, cum forte fortuna, et accidentarie illi convenit praedicatum, ut homo per accidens est monoculus ex accidentario causarum congressu, et domus fit a musico. In causis autem per accidens est illa, sine qua effectus poterat esse.

§ 10

Ut quo, et ut quod. Ut quod dicitur esse res aliqua, quae ab aliqua forma, vel conceptu accipit denominationem, ut intellectus est intelligens, ut quod, quia ab intellectione accipit illam denominationem. Et materia, et forma uniuntur ut quod. Ut quo autem dicitur res illa, quae talem denominationem dat, ut intellectio intelligit ut quo, id est, est ratio, qua intellectus intelligit, et unio unitur, ut quo.

§ 11

Positive, et negative. Positive dicitur res esse talis, quando in illa ponitur aliqua forma, a qua ita denominetur, ut studiosus est bonus positive, et qui ceteris omnibus antecedit, est positive primus. Negative autem dicitur res, quando caret forma contrariam denominationem tribuente, ut homo non vitiosus dicitur negative bonus, quia non est malus, et ille, cui nullus praecedit, dicitur negative primus, id est non habet priorem. Sic beata Virgo dicitur peperisse primogenitum, non quod alios postea genuerit, sed quia nullum genuit antequam Christum: et dicitur peperisse antequam convenerit cum Iosepho, non quod postea convenerit, sed quod antea non convenerat.

§ 12

Logica

Disputatio I: Disputatio I. De obiecto Logicae.

Sectio I. De obiecto, et subiecto in commune.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

Sectio II. Logicae adaequata materia.

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

Sectio III. Utrum voces sint logicae obiectum?

§ 21

Subsectio I. Voces non sunt obiectum adaequatum logicae.

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

Subsectio II. Nec inadaequate ad logicum spectare voces.

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

Sectio IV. Utrum ens rationis sit Logicae obiectum?

§ 41

§ 42

§ 43

§ 44

Subsectio I. Qui ens rationis constituant logicae obiectum.

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

§ 49

§ 50

§ 51

§ 52

Subsectio II. Confutatio primi argumenti ab auctoritate petiti.

§ 53

§ 54

§ 55

§ 56

§ 57

§ 58

§ 59

Subsectio III. Argumenta pro sententia Soti, et aliorum Thomistarum.

§ 60

§ 61

§ 62

§ 63

§ 64

§ 65

§ 66

§ 67

§ 68

§ 69

§ 70

Subsectio IV. Obiectum Logicae est ens reale.

§ 71

§ 72

§ 73

§ 74

§ 75

§ 76

§ 77

§ 78

§ 79

§ 80

Sectio V. Utrum modus sciendi formalis, an autem obiectivus sit logicae obiectum.

§ 81

Subsectio I. Explicantur hi modi sciendi.

§ 82

§ 83

§ 84

§ 85

§ 86

§ 87

§ 88

Subsectio II. Quaestio dirempta.

§ 89

§ 90

§ 91

§ 92

§ 93

§ 94

§ 95

§ 96

§ 97

§ 98

Sectio VI. Quid sit in modo sciendi formali id quod logicus immediate considerat.

§ 99

§ 100

§ 101

§ 102

§ 103

§ 104

§ 105

§ 106

§ 107

§ 108

§ 109

§ 110

Sectio VII. Utrum modus sciendi formalis tractetur per attributionem ad obiectivum.

§ 111

§ 112

§ 113

§ 114

§ 115

§ 116

§ 117

§ 118

Sectio VIII. De adaequato obiecto attributionis dialecticae.

§ 119

Subsectio I. Prima sententia.

§ 120

§ 121

§ 122

§ 123

§ 124

§ 125

§ 126

§ 127

§ 128

Subsectio II.

§ 129

§ 130

§ 131

§ 132

§ 133

§ 134

Subsectio III. Definitio, divisio, et argumentatio non sunt adaequatum Logicae obiectum.

§ 135

§ 136

§ 137

§ 138

§ 139

§ 140

§ 141

§ 142

§ 143

§ 144

§ 145

§ 146

Subsectio IV. Sola demonstratio est adaequatum attributionis obiectum.

§ 147

§ 148

§ 149

§ 150

§ 151

§ 152

§ 153

§ 154

§ 155

§ 156

§ 157

§ 158

§ 159

§ 160

§ 161

§ 162

§ 163

Sectio IX. Cetera de obiecto logicae.

§ 164

§ 165

§ 166

§ 167

§ 168

Disputatio II: Disputatio II. Qua ratione Logica attingat suum obiectum.

Sectio I. De logica utente, et docente, an utraque sit scientia?

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

Sectio II. Utrum logica sit scientia practica? an speculativa?

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

§ 28

§ 29

Sectio III. Utrum logica concurrat efficienter ad actus aliarum scientiarum?

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

Sectio IV. Utilitas, unitas, et finis dialecticae.

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

§ 42

Disputatio III: Disputatio III. De praedicabilibus in commune.

§ 1

Sectio I. De universalibus quaedam praemitto.

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

Sectio II. Utrum Praedicabilitas sit de essentia universalis?

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

Sectio III. Quomodo universalia praedicentur?

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

Disputatio IV: Disputatio IV. De genere.

Sectio I. Genus definio.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

Sectio II. Utrum materiale generis sit commune omnibus inferioribus?

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

Sectio III. Qua ratione genus sit pars speciei?

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

Sectio IV. Qua ratione genus sit totum comparatione speciei.

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

Sectio V. Utrum genus immediate de individuis praedicetur?

§ 27

§ 28

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

§ 41

§ 42

§ 43

§ 44

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

Disputatio V: Disputatio V. De specie, et individuo.

Sectio I. De specie subiicibili.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

Sectio II. Specierum praedicabilis definitio.

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

Sectio III. Utrum species praedicabilis requirat plura individua possibilia?

Subsectio I. Sententia Thomistarum.

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

§ 21

§ 22

Subsectio II. Diruuntur eius sententiae fundamenta.

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

§ 27

§ 28

§ 29

Subsectio III. Opposita sententia.

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

Sectio IV. Utrum genus in una specie, et haec in uno individuo reperiri possit?

§ 41

§ 42

§ 43

§ 44

§ 45

§ 46

§ 47

§ 48

Sectio V. De individuo primae intentionis.

§ 49

Sectio VI. De individuo secundae intentionis.

§ 50

§ 51

§ 52

§ 53

§ 54

§ 55

§ 56

§ 57

§ 58

Sectio VII. Utrum detur ratio communis individuis.

§ 59

§ 60

§ 61

§ 62

§ 63

§ 64

§ 65

§ 66

§ 67

§ 68

§ 69

§ 70

§ 71

§ 72

Sectio VIII. De individuo vago, et eius praedicabilitate.

§ 73

§ 74

§ 75

§ 76

§ 97

§ 98

§ 99

§ 100

Sectio IX. Praedicatio individui vagi.

§ 101

§ 102

§ 103

§ 104

§ 105

Disputatio VI: Disputatio VI. De differentia, proprio, et accidenti.

Sectio I. Differentiae essentiam propono.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

Sectio II. Utrum differentia sit universalis comparatione speciei, quam constituit? Et utrum sint de conceptu generis?

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

Sectio III. Utrum genus et differentia subalterna sint de conceptu formali differentiae ultimae?

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

§ 21

§ 22

§ 23

§ 24

§ 25

§ 26

Sectio IV. Utrum differentia infima specie differat a subalterna?

§ 27

§ 28

Sectio V. De Proprio.

§ 29

§ 30

§ 31

§ 32

§ 33

Sectio VI. De Accidenti.

§ 34

§ 35

§ 36

§ 37

§ 38

§ 39

§ 40

Disputatio VII: Disputatio VII. De his, quae sunt quinque praedicabilibus communia.

Sectio I. Utrum praedicabile sit genus ad quinque praedicabilia.

§ 1

§ 2

§ 3

§ 4

§ 5

§ 6

§ 7

§ 8

§ 9

§ 10

§ 11

§ 12

§ 13

§ 14

§ 15

§ 16

Sectio II. De numero praedicabilium.

§ 17

§ 18

§ 19

§ 20

↑ Top of work