Universa Philosophia
Pedro Hurtado de Mendoza (1578–1641)
First published 1624
Hurtado de Mendoza, Universa Philosophia (Lyon 1624): the Summulae and the Logica through Disputatio VII, with an original English translation. The rest of the work follows in later append batches.
✦ This work is being completed — add a section.
Summulae
Institutio tyronis de arguendi ratione
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
Disputatio I. De terminis propositionum, et eorum unione.
Aristoteles primo Physicorum
Sectio I. Quid sint subiectum, praedicatum, et unio?
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
Sectio II. Terminorum definitio.
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
§ 12
§ 13
§ 14
§ 15
§ 16
§ 17
§ 18
§ 19
§ 20
Sectio III. De termino vocali, scripto, et mentali.
§ 21
§ 22
§ 23
§ 24
§ 25
§ 26
Sectio IV. De terminis significativis, et non significativis.
§ 27
§ 28
§ 29
§ 30
§ 31
§ 32
§ 33
§ 34
§ 35
Signum significativum ad placitum
Sectio V. Divisiones termini mentalis.
§ 37
§ 38
§ 39
§ 40
§ 41
§ 42
§ 43
Sectio VI. De termino universali, particulari, confuso, et determinato, superiori, et inferiori.
§ 44
§ 45
§ 46
§ 47
§ 48
§ 49
§ 50
§ 51
§ 52
§ 53
§ 54
§ 55
§ 56
§ 57
§ 58
§ 59
§ 60
§ 61
§ 62
§ 63
§ 64
§ 65
§ 66
Sectio VII. De transcendentibus, et non transcendentibus.
§ 67
§ 68
Sectio VIII. De termino univoco, aequivoco, et analogo.
§ 69
§ 70
§ 71
§ 72
§ 73
Sectio IX. De termino absoluto, et connotativo.
§ 74
§ 75
§ 76
§ 77
§ 78
§ 79
§ 80
§ 81
§ 82
§ 83
§ 84
§ 85
§ 86
§ 87
Sectio X. De categorematico, et syncategorematico.
§ 88
Dices categorematicos significare
§ 90
§ 91
§ 92
Sectio XI. Concretus, abstractus, complexus, et incomplexus, copulativus, et non copulativus.
§ 93
§ 94
§ 95
§ 96
§ 97
§ 98
§ 99
§ 100
§ 101
§ 102
§ 103
Sectio XII. De termino negatiuo, et non negatiuo: contrario, et contradictorio.
§ 104
§ 105
§ 106
§ 107
§ 108
Sectio XIII. De termino primae, et secundae intentionis: pertinente, et impertinente.
§ 109
§ 110
§ 111
Disputatio II. De proprietatibus terminorum.
Sectio I. De suppositione.
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
Sectio II. Suppositio formalis, et materialis.
§ 11
§ 12
Sectio III. Suppositio simplex et personalis.
§ 13
§ 14
§ 15
§ 16
§ 17
§ 18
§ 19
§ 20
Sectio IV. Suppositio communis, et singularis.
§ 21
SVppositio singularis est substitutio termini ad significandam unam rem singularem in singulari, ut Petrus, Deus, quam alii vocant discretam: quia cognitio rei singularis in singulari est discretio sui obiecti a ceteris aliis rebus (ut late ostendo disp. 5. Metaph.) Unde terminus subrogatus pro tali cognitione dicitur, discrete supponi, id est, supponi pro actu discreto, et claro circa suum obiectum. Itidem arbitror suppositionem particularem esse singularem: quia obiectum singulare, et particulare sunt idem. Nam particularis homo est Petrus, est enim pars contenta sub obiecto communi, atque idem est concipere obiectum in particulari, ac in singulari. Quia vero Summulistae distinguunt signa particularia a singularibus, dic suppositionem singularem, et particularem discretam, seu determinatam esse idem, non tamen particularem confusam.
§ 22
Toletus lib. 2. cap. 2. ait suppositionem communem esse usum termini pro suis inferioribus. Non probatur, quia usus termini communis pro significato communi abstracto ab inferioribus est etiam suppositio communis, ut homo est animal, non solum convenit inferioribus, sed etiam homini ut sic ab illis abstracto. Quare Villalpand. lib. 1. 3. part. c. 1. ait suppositionem communem esse, qua terminus supponitur communiter, id est, pro significato communi. Sotus vero, 2. part. cap. 1. lect. 4. notabili 1. ait esse usum termini communis communiter retenti. Et bene, quia suppositio communis est substitutio pro termino communi, ergo significatur conceptus aliquis communis, ut communis: nam si est contractus ad singularem, iam non est communis, sed singularis; et erit suppositio discreta. Confirmatur: suppositio communis distinguitur a discreta, non aliam ob causam, nisi quia discreta ponitur pro termino singulari, communis vero pro universali. Impugnavi eam Toleti definitionem ad hominem distinguentem significatum immediatum commune a significato remoto singularium, simpliciter autem idem est aliquid convenire rationi communi, ac omnibus inferioribus confuse notis.
§ 23
Pater Fonseca, lib. 8. cap. 26. invenit absolutam quandam suppositionem, nempe acceptionem nominis pro suo immediato significato, non praeciso tantum, ut in hac propositione homo est animal, convenit praedicatio homini, ut sic abstracto a singularibus, item et singulis hominis individuis. Quam suppositionem vocat mixtam ex simplici, et personali: qua enim parte sumitur pro immediato significato, est simplex: personalis vero, qua parte supponitur pro singularibus. Verum ostendi §.14. eam esse suppositionem personalem: quia supponitur pro termino primae, et non secundae intentionis. Fonseca vero coactus est eam mediam suppositionem comminisci, ut tueatur suam definitionem suppositionis simplicis, ut se tueatur contra Nominales negantes duo significata per vocem communem, alterum remotum, alterum commune. Impugnatur praeterea: quia absolute supponi, nihil est, quam absolute subrogari pro alio; sed tam simplex, quam personalis suppositio absolute subrogatur pro alio, ergo utraque est suppositio absolute et absoluta. Secundo: quia haec suppositio absoluta, ut absoluta, est etiam personalis, ergo. Probo antecedens, ut absoluta supponit pro termino communi sumpto a parte rei, ut homo est animal, homo supponitur secundum praedicata illi convenientia: sed haec, ut sunt in obiecto, sunt personalia: quia sunt ipsamet singularia cognita actu universali, et confuso, ergo. Tandem non licet novas invehere definitiones, sed receptas apud alios recipere, ut in disputationibus ad arguendum principia fixa ponantur.