Universa Philosophia
Pedro Hurtado de Mendoza (1578–1641)
First published 1624
Hurtado de Mendoza, Universa Philosophia (Lyon 1624): the Summulae and the Logica through Disputatio VII, with an original English translation. The rest of the work follows in later append batches.
✦ This work is being completed — add a section.
Summulae
Institutio tyronis de arguendi ratione
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
Disputatio I. De terminis propositionum, et eorum unione.
Aristoteles primo Physicorum
Sectio I. Quid sint subiectum, praedicatum, et unio?
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
Sectio II. Terminorum definitio.
§ 5
§ 6
§ 7
§ 8
§ 9
§ 10
§ 11
§ 12
§ 13
§ 14
§ 15
§ 16
§ 17
§ 18
§ 19
§ 20
Sectio III. De termino vocali, scripto, et mentali.
§ 21
§ 22
§ 23
§ 24
§ 25
§ 26
Sectio IV. De terminis significativis, et non significativis.
§ 27
§ 28
§ 29
§ 30
§ 31
§ 32
§ 33
§ 34
§ 35
Signum significativum ad placitum
Sectio V. Divisiones termini mentalis.
§ 37
§ 38
§ 39
§ 40
§ 41
§ 42
§ 43
Sectio VI. De termino universali, particulari, confuso, et determinato, superiori, et inferiori.
§ 44
§ 45
§ 46
§ 47
§ 48
§ 49
§ 50
§ 51
§ 52
§ 53
§ 54
§ 55
§ 56
§ 57
§ 58
§ 59
§ 60
§ 61
§ 62
§ 63
§ 64
§ 65
§ 66
Sectio VII. De transcendentibus, et non transcendentibus.
§ 67
§ 68
Sectio VIII. De termino univoco, aequivoco, et analogo.
§ 69
§ 70
§ 71
§ 72
§ 73
Sectio IX. De termino absoluto, et connotativo.
§ 74
§ 75
§ 76
§ 77
§ 78
§ 79
§ 80
§ 81
§ 82
§ 83
§ 84
§ 85
§ 86
§ 87
Sectio X. De categorematico, et syncategorematico.
§ 88
Dices categorematicos significare
§ 90
§ 91
§ 92
Sectio XI. Concretus, abstractus, complexus, et incomplexus, copulativus, et non copulativus.
§ 93
§ 94
§ 95
§ 96
§ 97
§ 98
§ 99
§ 100
§ 101
§ 102
§ 103
Sectio XII. De termino negatiuo, et non negatiuo: contrario, et contradictorio.
§ 104
§ 105
§ 106
§ 107
§ 108
Sectio XIII. De termino primae, et secundae intentionis: pertinente, et impertinente.
§ 109
§ 110
§ 111
Disputatio II. De proprietatibus terminorum.
Sectio I. De suppositione.
§ 1
§ 2
§ 3
§ 4
Sotus 2. part. introductionis c. lect. et notabili 1. ait: suppositio est acceptio termini pro aliquo respondente illi secundum eamdem acceptionem. Melior definitio, quam Villalpandi, sed non sine vitio. Nam acceptio est idem quod significatio ad placitum; sed suppositionem non esse significationem ostendi, §.1. ergo. Maior patet, quia voces accipimus, et imponimus, ad significandum, ac proinde est acceptio vocis ac impositio. Deinde ait esse acceptionem, si ly acceptio significat significationem, habet hunc sensum: suppositio significat eamdem rem, quae significatur per illam, quia esse acceptionem est significare, et respondere significationi est significari, et sic nugax erit definitio: si autem ly acceptio significat non significationem, sed substitutionem termini pro suo obiecto, habet hunc sensum, suppositio est substitutio pro re pro qua substituitur, quia suppositio est substitutio pro re, et rem illi respondere secundum eamdem suppositionem est rem esse pro qua substituitur; sic autem recidet Sotus in angustias easdem. In alio sensu arbitror esse Sotum, ut ly acceptio sit idem, quod substitutio, et respondere secundum eamdem acceptionem, sit idem, quod respondere eidem termino ut significante rem, id est, suppositio est substitutio termini pro re per illum significata: sic est clara definitio, Sotica vero minus clara, sic autem et suam patitur difficultatem. Nam ibidem fatetur Sotus, et vere, terminos non significativos ad placitum, habere suppositionem: item esse suppositionem materialem; tunc autem termino non significativo nihil respondet secundum eius acceptionem; quia nihil significat, nec termino materialiter supposito aliquid respondet secundum suam significationem, quia responsio petit extremum, quod respondet termino supposito, ergo. Nihil respondere patet in hac propositione, Petrus est vox significativa ad placitum, in qua Petrus supponitur pro se, et non respondet illi suum significatum. Hoc ultimo argumento impugnatur definitio Fonsecae lib. 8. cap. 20. asserentis, suppositio est acceptio nominis pro re quam significat. Nam voces non significativae non accipiuntur pro re, quam significant, quia nihil significant, nec suppositione materiali nomen accipitur pro re quam significat. Adverte ly acceptio, sumi a Fonseca pro substitutione, ut ex eodem patet.