Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus I: Demonstratio Christiana

Eiectiones quoque daemonum rationalismus explicare nititur psychotherapia sive potius psychiatria. Cum enim infirmos evangelii vocet hystericos, daemoniacos contendit fuisse hystericos summi gradus, scil. dementia imaginaria (hystero-paranoia) laborantes. "Dementia enim eiusque similes infirmitates psychonervosae communiter influxui nefasto daemonum attribuebantur", ait rationalismus. "Hac superstitione populari instigante daemoniaci qui dicuntur evangelii perperam sibi suggerebant possessionem diabolicam. Iesus eos sanabat suggerendo illusionem eiectionis daemonum." Ita rationalistae antiquiores, protestantes recentiores fere omnes, necnon modernistae.¹

Iam concedimus quidem dementiam morbosque ei similes (hypernervosos, hystericos, hystero-epilepticos) ab incautis et superstitiosis facile confundi posse cum possessione diabolica. Inter insaniam nempe et possessionem exsistit quaedam affinitas. Nam quemadmodum insani (atque etiam hystero-insani et hypnotizati) dominium rationis in partem inferiorem animae et organismum corporalem fere amittunt, ita possessi dominio rationis in vires suas physicas et psychicas privantur, illaesa manente sola libera voluntate. Sicuti e. g. hypnotizans regit hypnotizatum, sic daemon inhabitans regit daemoniacum. Propterea in daemoniacis apparent status quidam et actus morbosi. Insuper possessio plerumque veris morbis psychicis vel physicis unitur, sive ipsae inhabitationem diabolicam praecedunt sive sequuntur.²

Immo concedimus ab incautis et superstitiosis saepe dementiam morbosque ei similes cum possessione diabolica confusas et exorcismis vanis subiectas esse. Quod ubique terrarum et omni tempore, maxime vero olim in oriente contigit. Ut de curis magicis chaldaeorum et aegyptiorum taceamus,³ Iudaei rabbinici incantationibus absurdis possessionem sive veram sive imaginariam tollere nitebantur.⁴

His concessis negamus tamen daemoniacos evangelii mere dementes fuisse, qui suggestionem possessionis et eiectionis diaboli passi sint. Hanc enim sententiam rationalistarum falsam esse probant daemoniacorum condicio, copia, scientia, gestus, liberatio.

a) Daemoniacorum condicio in evangeliis nequaquam convertitur cum infirmitatibus sive physicis sive psychicis. Nam possessi opponuntur iis hominibus, qui variis languoribus,⁵ etiam mentalibus⁶ laborant. In ipsis etiam possessis evangelia possessionem distinguunt ab infirmitatibus physicis et psychicis, quibus daemoniaci insimul affecti erant. Plurium enim daemoniacorum non solum possessio memoratur, sed alii quoque morbi diserte nuntiantur: duo daemoniaci erant muti,⁷ unus mutus et caecus,⁸ unus lunaticus, i. e. epilepticus,⁹ unus paralyticus,¹⁰ duo caratonici, i. e. dementia furiosa tacti.¹¹ Unde liquet daemoniacos evangelii non fuisse mere dementes.

b) Daemoniacorum copia.

Evangelia memorant daemoniacos utriusque sexus et omnis aetatis, etiam infantilis,¹² qui maximo numero occurrerunt ubique fere locorum Palaestinae atque imprimis Galilaeae.¹³ "En epidemia suggestiva dementium, qui vesania religiosa se possessos a daemone putabant!" exclamant rationalistae. Quos tamen redarguit sana psychiatria docens epidemias hystericas solummodo in locis clausis reperiri, e. g. in scholis, convictibus, carceribus. Psychiatria neque novit neque capit pestilentiam hystericam afficientem integras regiones ac proinde invadentem tot homines libere viventes, quot numerantur daemoniaci in evangeliis.¹⁴

E contrario facile intelligimus tempore Christi multos possessos ubique terrarum ac maxime in Palaestina occurrisse. Etenim Christus venit regnum satanae destructurus et principem huius regni eiecturus, sicut ipse ait: "Nunc iudicium est mundi; nunc princeps huius mundi eiicietur foras."¹⁵ Ideo mirum non est satanam omnia tentasse, ut dominium suum in homines servaret. Et quo magis Christi praesentia satanas angustabatur, eo magis homines insectabatur seducendo, obsidendo, possidendo.¹⁶

c) Daemoniacorum scientia. Daemoniaci statim ut Iesum vident, eum agnoscunt et profitentur Messiam et Filium Dei: „Spiritus immundi, cum illum videbant, procidebant ei et clamabant dicentes: Tu es Filius Dei".¹⁷ ...Exibant autem daemonia a multis clamantia et dicentia: Quia tu es Filius Dei".¹⁸ „Quid nobis et tibi, Iesu nazarene: venisti perdere nos? scio qui sis, Sanctus Dei".¹⁹ ...Quid mihi et tibi, Iesu Fili Dei altissimi?"²⁰ Ista cognitio et professio christologica daemoniacorum profecto non est amentium. Nam nec iudaei sanae mentis, immo necdum apostoli a Domino separatim instructi tam perfecte tamque supernaturaliter sentiebant de Iesu. Ex hominibus daemoniacis ergo loquitur ens suprahumanum, spiritus malignus eos inhabitans.

d) Daemoniacorum gestus. Appropinquante Iesu daemoniaci violenter torquebantur,²¹ pedibus ipsius trepidantes provolvebantur,²² alta voce clamabant,²³ miserabiliter deprecabantur et adiurabant eum, ne se perderet, ne se cruciaret, nec quidquam rei secum haberet.²⁴ Sic certe daemones agere debebant appropinquante Messia Filio Dei; contra daemoniaci hysterici, i. e. falso possessionem sibi suggerentes, Iesum adiissent auxilium suppliciter petentes.

Cum autem liberantur, daemoniaci discerpuntur et in medium proiiciuntur a spiritu immundo,²⁵ immo interdum quasi mortui in terram eliduntur.²⁶ Semel etiam permittente Iesu daemones exeuntes introierunt in gregem porcorum, et ecce impetu abiit totus grex per praeceps in mare, et mortua sunt animalia quasi duo milia.²⁷ Nulla infirmitas neque organica neque hysterica momento temporis, quo tollitur, talia phaenomena producit. Ista phaenomena igitur sine dubio signa sunt possessionis daemoniacae.

e) Daemoniacorum liberatio. Ipsam liberationem daemoniacorum Iesus exsequitur quolibet occursu, mero imperio atque etiam actione in distans. Quolibet occursu: sive enim singulos daemoniacos sive turbas daemoniacorum offendit, omnes statim liberat. Et quidem mero imperio: daemoniacum gerasenum liberat dicens: „Exi spiritus immunde ab homine".²⁸ puerum lunaticum liberat comminando spiritui immundo: „Surde et mute spiritus, ego praecipio tibi, exi ab eo, et amplius ne introeas in eum";²⁹ daemoniacum in synagoga Capharnaum liberat increpando diabolum: „Obmutesce et exi ab eo",³⁰ turbas daemoniacorum liberat uno verbo spiritus malos eiiciendo.³¹ Immo interdum daemoniacos liberat actione in distans: mulieri namque syrophoenissae roganti, ut daemonium eiiceret de filia sua, dicit: „Vade, exiit daemonium a filia tua." Quae longe absens eo ipso momento liberata est.³² Hoc modo nec suggestores sanant, nec suggesti sanantur. Suggestione psychiatrica hysterici solum actu praesentes sanari queunt iique tantummodo therapia continuata atque ea lege, ut singuli singillatim et seorsim ab aliis curentur.³³ Daemoniaci ergo a Iesu liberati non patiebantur suggestionem possessionis, sed veram possessionem daemoniacam.

Merito ergo turbae paventes de illo exclamarunt: „In potestate et virtute imperat immundis spiritibus, et exeunt."³⁴ At potestatem divinam in spiritus malos Iesus non solum ipse exercuit, sed et apostolis ac discipulis suis³⁵ contulit.³⁶ Eandem potestatem fidelibus suis promisit.³⁷ Atque revera apologetae priorum saeculorum coram iudaeis et gentilibus publice contestantur omnes christianos nomine et auctoritate Christi daemones expulisse.³⁸ Haec suprema potestas in regnum inferorum profecto supponit Christi divinitatem.