Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus I: Demonstratio Christiana

Possibilitatem prophetiae impugnant epicurei, stoici et quicumque divinam praescientiam negant. Contra quos tamen hoc loco dimicandum non est, cum ex philosophia constet Deum esse omniscium proindeque cuncta futura cuiuslibet speciei praenoscere; immo pro ipso nulla esse futura, "quia eius intuitus fertur ab aeterno supra omnia, prout sunt in sua praesentialitate"¹ Hinc solummodo quaeritur, num Deus futura praevisa per prophetas revelare possit. Ipsi competere potentiam absolutam futura revelandi patet ex iis, quae de possibilitate revelationis diximus. Ipsi vero deesse potentiam ordinatam futura revelandi contendunt plerique rationalistae. Causantur enim praedictione futurorum tolli libertatem humanam, cum necessario adimpleri debeant eventus a Deo praedicti.² Verumtamen:

1. Difficultas obiecta non tangit praedictionem eorum, quae a libertate humana minime pendent, nempe decreta libera Dei et eventus necessarii naturae physicae.

2. Difficultas obiecta neque etiam valet quoad actus liberos hominum. Libero arbitrio quidem damnum afferretur, si actus futuri hominum evenirent, quia praedicti sunt; sed e contrario praedicuntur, quia in futuro evenient. Ergo necessitas actus liberi praenuntiati est consequens, non antecedens, ac propterea nulla ratione libertatem actus ipsius tollere vel minuere valet. Insuper auctor actionis praenuntiatae plerumque vel nescit prophetiam vel prophetiae non recordatur, dum agit, vel si prophetiae meminerit, non agit propter prophetiam, sed propter alias rationes.

Nihil igitur obstat possibilitati prophetiae.