Apologeticae sive Theologiae Fundamentalis, Tomus I: Demonstratio Christiana

1. Protoparentibus Deus pollicetur futurum liberatorem oriundum ex stipite humano: "Inimicitias ponam inter te [serpentem = diabolum] et mulierem, et semen tuum et semen illius; ipsa [text. hebr.: ipsum, i. e. semen] conteret caput tuum, et tu insidiaberis [conteres] calcaneo eius."¹ Aliis verbis: "Amicam, diabole, tibi fecisti mulierem peccantem; conversa autem amicitia in inimicitiam, ego efficiam, ut semen mulieris te victurum sit, quamvis ipsum quoque semen vulneretur." Non quidem diserte dicitur, utrum "semen mulieris" sit persona singularis an multitudo; sed cum multitudo exercitus vincere nequeat sine duce, saltem implicite promittitur liberator, quo duce diabolus superabitur.

2. Noe post diluvium significatur humani stipitis ramus, qui salvatorem esset progeniturus: "Maledictus Chanaan",² precatur Noe, "servus servorum erit fratribus suis. Benedictus Iahve, Deus Sem, sit Chanaan servus eius. Dilatet Deus Iapheth, et habitet in tabernaculis Sem, sitque Chanaan servus eius." Chanaan accipit maledictionem, Sem et Iapheth benedictionem. Benedictio Sem in eo est, quod Iahve erit modo peculiari cum Sem: Deus in stirpe Sem se ut Iahve manifestabit seu cum stirpe Sem foedus inibit. Benedictio Iapheth consistit in dilatatione naturali, necnon in eo, quod partem habebit in bonis Sem promissis, i. e. in foedere divino cum Sem inito. Hanc esse notionem genuinam vaticinii Noe, evidenter ostendunt sequentes prophetiae. Ex semitis omnibus nempe Abraham eligitur heres promissionis messianae.

3. Abrahae designatur gens, ex qua Messias esset processurus: "Dixit autem Dominus ad Abram: Egredere de terra tua et de cognatione tua et de domo patris tui, et veni in terram, quam monstrabo tibi. Faciamque te in gentem magnam et benedicam tibi et magnificabo nomen tuum, erisque benedictus. Benedicam benedicentibus tibi, atque in te benedicentur universae cognationes terrae."³ Benedictio, quae ab Abraham in omnes gentes descendet, intelligi nequit temporalis. Nedum enim omnes gentes temporalem benedictionem in semine Abrahae consequi potuissent, revera Abraham ipse a Deo audierat alias gentes a semine suo temporaliter affligendas esse.⁴ Unde benedictionem spiritualem omnes populi in semine Abrahae habebunt. Ab Abraham benedictio descendet ad Isaac,⁵ ab Isaac ad Iacob.

4. Iacob significatur populus, qui benedictionem messianam esset allaturus: "Ego sum Dominus Iahve Abraham patris tui et Iahve Isaac... Benedicentur in te et in semine tuo cunctae tribus terrae. Et ero custos tuus quocumque perrexeris."⁶ Inde mutato nomine Iacob⁷ in Israel (i. e. pugnator Dei) Dominus per prophetam Balaam etiam disertius praedicit e populo israelitico post longum tempus oriturum ducem et regem, qui promissiones patriarchis factas impleturus et gloriam domus Iacob potentissime aucturus esset.⁸ Hunc regem maximum Balaam sub imagine stellae et sceptri describit: "Videbo eum, sed non modo, intuebor illum, sed non prope. Orietur stella ex Iacob, et consurget virga de Israel."⁹ Populo Iacob sive Israel in duodecim tribus diviso:

5. Iudae determinatur tribus, ex qua procederet dux messianus. Dum enim Iacob moriturus singulis filiis suis sortem futuram aperit, Iudae vaticinatur potestatem singularem, victoriam de inimicis regnumque inter fratres.¹⁰ Dein Iacob cum pondere addit: "Non auferetur sceptrum de Iuda et dux de femore eius, donec veniat, qui mittendus est, et ipse erit exspectatio gentium."¹¹¹²

"Non auferetur sceptrum (schebet) de Iuda",¹³ i. e. non deficiet symbolum regium a Iuda. Cum hoc hemistichio prorsus convertitur alterum: "Et dux (mechokek) de femore eius", seu, uti legendum videtur ex hebraeo, "et baculus de inter pedes eius", i. e. insigne regiminis, quod principes orientales occasione audientiae positum habebant inter pedes. "Donec veniat, qui mittendus (shilo) est";¹⁴ vel "donec veniat pax" sive "princeps pacis", vel "donec veniat, cuius illud [sceptrum] est"¹⁵ vel simpliciter "donec veniat Messias".¹⁶ "Et ipse erit exspectatio (jikehat) gentium" sive "ipsi erit obedientia gentium".

Quomodocumque textus legitur, Iacob certe praedixit penes tribum Iuda mansuram esse hegemoniam regiminis super populum Israel, usquedum veniat rex Israel κατ' ἐξοχήν, qui omnes gentes suo regno subdet. Nemo non videt hic agi de Messia oriundo ex tribu Iuda.

6. Davidis demum eligitur familia, quae Messiam progenitura esset. Tribus Iuda iam principatu quodam fruebatur¹⁷ in deserto, quatenus alias tribus numero superabat¹⁸ et in itinere primum locum tenebat.¹⁹ Iudas bis dux belli fuit.²⁰ Potestatem vero regiam tribus Iuda consecuta est per David.²¹ Sobolem huius stirpis regiae futurum esse Messiam Deus ipsi iam David sat clare promittit²² et postea iterato per prophetas edicit. Vixdum Ieremias exstinctionem dynastiae politicae familiae David nuntiavit, de futuro Messia ait: "Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et suscitabo David germen iustum; et regnabit rex, et sapiens erit, et faciet iudicium et iustitiam in terra. In diebus illis salvabitur Iuda, et Israel habitabit confidenter: et hoc est nomen, quod vocabunt eum: Dominus Iustus noster."²³ Isaias magnificae descriptioni temporis messiani haec de ortu Messiae verba anteponit: "Egredietur virga de radice Iesse (patris David), et flos de radice eius ascendet, et requiescet super eum spiritus Domini."²⁴²⁵

Revera Iesus ex familia David originem traxit, uti evangelia iterum testantur,²⁶ necnon s. Paulus confirmat: "Memor esto Dominum Iesum Christum resurrexisse a mortuis ex semine David."²⁷ In ipso ergo impletae sunt omnes prophetiae de Messiae genealogia. Accedunt vaticinia ad chronologiam Messiae spectantia atque in Iesu Christo impleta.