Scotus Academicus, Tomus octavus: De Divino Gratiae Beneficio, et initium De Virtutibus Theologicis
Claude Frassen (1620–1711)
Tractatus I: De Divino Gratiae Beneficio
Praeludia I: Praeludia Theologica
Disputatio I: De Existentia et Necessitate Gratiae
Articulus I: De necessitate gratiae ad verum cognoscendum
Quaestio I: An possit homo in statu naturae lapsae, absque speciali divinae gratiae auxilio, omnes veritates naturales speculativas cognoscere.
Quaestio II: AN ET QUALITER GRATIA SIT NECESSARIA AD VERUM MORALE DETEGENDUM.
Quaestio III
Articulus II: De necessitate gratiae ad bonum faciendum
Quaestio I: UTRUM HOMO POSSIT SINE ULLA GRATIA VELLE ET OPERARI BONUM SUPERNATURALIS ORDINIS.
Quaestio II
Quaestio III
Quaestio IV: **AN ET QUOMODO GRATIA NECESSARIA SIT AD DILIGENDUM DEUM UT AUCTOREM NATURAE.**
Quaestio V
Articulus III: De necessitate gratiae ad malum vitandum
Quaestio I: **QUALITER OPUS SIT DIVINAE GRATIAE AUXILIO AD TENTATIONES SUPERANDAS.**
Quaestio II
Quaestio III: **AN. ET QUALI HOMO INDIGEAT GRATIA AD PERSEVERANDUM IN FUGA MALI, ET BONI PROSECUTIONE.**
Disputatio II: De Essentia, Causis, et variis Gratiae Divisionibus
Articulus I: De essentia gratiae
Quaestio I: An gratia sit quid increatum vel creatum, intrinsecum vel extrinsecum, substantia vel accidens.
Quaestio II: **UTRUM, ET QUALITER GRATIA HABITUALIS DISTINGUATUR A CHARITATE.**
Quaestio III: **AN, ET QUALITER GRATIA HABITUALIS AUGERI POSSIT ET MINUI, CORRUMPI ET DEPERDI.**
Articulus II: De causis gratiae
Quaestio I: An, et qualiter Deus sit causa efficiens gratiae.
Quaestio II: An gratia creetur, vel educatur de potentia animae.
Quaestio III: **AN GRATIA IMMEDIATE SUBIECTETUR IN SUBSTANTIA, AN VERO IN FACULTATIBUS ANIMAE.**
Articulus III: De divisione et multiplici specie gratiae
Sectio I
Sectio II
Sectio III
Sectio IV
Disputatio III: De effectibus et praeccellentiis Gratiae sanctificantis
Articulus I: De dispositionibus ad gratiam sanctificantem desiderandis
Quaestio I: An homo sese disponere debeat ad gratiam iustificationis.
Quaestio II: An, et qualiter actus fidei concurrat ad iustificationem.
Quaestio III
Articulus II: De ipsa justificatione formali
Quaestio I: AN IUSTIFICATIO IMPII FIAT PER IUSTITIAM INHAERENTEM ET INTRINSECAM, AN AUTEM PER IMPUTATIVAM ET EXTERNAM.
Quaestio II: UTRUM IN IUSTIFICATIONE IMPII FIAT VERE REMISSIO PECCATORUM.
Quaestio III
Quaestio IV: AN, QUOT, ET QUAENAM INTERVENIANT MUTATIONES IN IUSTIFICATIONE PECCATORIS.
Articulus III: De causa formali et foecunditate nostrae justificationis
Quaestio I: An gratia sanctificans sit actus vel habitus, isque unicus aut multiplex.
Quaestio II: An iustitia semel habita possit per peccatum amitti.
Quaestio III: An, et qualiter homo possit esse certus de statu suae iustificationis.
Quaestio IV: Quaestio Quarta. Quale et quantum sit iustificationis beneficii
Appendix I: De merito bonorum operum
Quaestio I
Quaestio II: QUOTUPLEX SIT MERITUM.
Quaestio III: QUOT, ET QUAE SINT CONDITIONES AD MERITUM.
Quaestio IV: **DE PRAEMIO ET OBIECTO MERITI.**
Tractatus II: De Virtutibus Theologicis
Disputatio I: De virtute fidei divinae
Articulus I: De objecto fidei
Quaestio I
Quaestio II: In quid fieri debeat nostrae fidei resolutio, tamquam in motivum certum et infallibile, tam propositionis credendorum, quam assensus nostri.
Quaestio III
Quaestio IV: An symbolum, quod dicitur Apostolicum, sit vera ab ipsis Apostolis editum.
Respondeo, id nulli Catholico videri debere dubium; quippe hoc ipsum aperte tradunt SS. Patres, maxime vero S. Clemens Epist. 1. ad Iacobum, et lib. 1. Recognitionum: S. Ambrosius Serm. 38. Chrysostomus Homil. 1. et 2. De Symbolo, Augustinus Serm. 115. et 118. De Tempore, et S. Leo Epist. 13. ad Pulcheriam, et Serm. 3. De Passione, ubi ait: Ipsa Catholici Symboli brevis et perfecta confessio duodecim Apostolorum est insignita sententia. Unde Baronius ad an. 11. existimat Symbolum fuisse compositum anno 10. a Passione Christi, antequam videlicet in varias provincias dividerentur. Quod etiam suaderi potest ratione SS. Patrum mox laudatorum, qui volunt ideoque Apostolos hoc Symbolum edidisse, ut haberent unam, eamdemque regulam fidei, quam omnes omnibus populis proponerent. Secundo, ut singuli Fideles brevem hanc fidei formulam facilius memoriae mandarent, et frequentius profiterentur. Sic Augustinus Hom. 12. in Serm. De Symbolo. Tertio, ut possent fideles hac brevi formula veluti clypeo praemuniri adversus omnes haereticorum fraudes. Ita S. Chrysostomus Hom. De Symbolo. Addunt praefati Patres Apostolos non tradidisse Symbolum istud scripto, sed verbotenus: Ne, inquit Eusebius Emissenus Hom. 2. De Symbolo, ab haereticis corrumpi posset, ac vitiari. Unde non mirum si Symbolum istud non habeatur a fidelibus tamquam Scriptura sacra, cum ab Apostolis non fuerit scriptum, sed traditum fidelibus, ut in eorum memoria conservaretur. Adde quod licet Apostoli illud tradiderint Spiritu sancto regente et gubernante quoad veritatem sententiarum, non tamen dictante singula verba, quod ad Scripturam Canonicam videtur esse necessarium: et insuper, licet certum sit Symbolum istud esse editum ab Apostolis, id tamen non est de fide, nec ab Ecclesia definitum, nec ab ea inter divinas Scripturas receptum.