Ordinatio
John Duns Scotus (1266–1308)
John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus I: Prologus Totius Operis
Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired
Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians
Section I: A. Opinion of the Philosophers
Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers
Articulus II: II. Solution of the Question
Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers
Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers
Articulus V: V. To the Principal Arguments
Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.
Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture
Articulus II: II. Principal Response to the Question
Articulus III: III. To the Principal Arguments
Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology
Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.
Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea
Quaestio III: Question 3: Whether Theology is about All Things from the Attribution of them to its First Subject
Articulus I: I. Preliminary Remarks
Articulus II: II. About Necessary Theology
Section I: A. To the First Question, speaking of Theology in itself
Section II: B. To the Second Question, speaking of Theology in itself
Section III: C. To the First Question, speaking of Our Theology
Articulus III: III. On Contingent Theology
Articulus IV: IV. On Christ as First Object
Articulus V: V. To the Principal Arguments of the First Question
Articulus VI: VI. To the principal Arguments of the Second Question
Articulus VII: VI. To the Third Question
Section I: A. Opinion of Others
Section II: B. Scotus’ own Response
Articulus VIII: VII. To the principal Arguments of the Third Question
Pars IV: Pars 4 - On Theology as a Science
Quaestio I: Questions 1 and 2 - Whether theology in itself is a science, and whether it is subalterning or subalternate
Articulus I: I. To the First Question
Articulus II: II. To the Second Question
Pars V: Pars 5 - On Theology insofar as it is a Practical Science
Quaestio I: Question 1 - Whether theology is a practical or a speculative science
Quaestio II: Question 2 - Whether a science is called practical per se from order to action as to its end
Articulus I: I. What Action [Praxis] is
Articulus II: II. How Practical Knowledge is Extended to Action
Articulus III: III. From what Source Knowledge has Extension to Action
Articulus IV: IV. To the Second Question
Articulus V: V. To the First Question
Section I: A. The Opinion of Others
Section II: B. Scotus’ own Opinion
Articulus VI: VI. To the Principal Arguments of the First Question.
Articulus VII: VII. To the Principal Arguments of the Second Question
Book 1
Distinctio I: First Distinction
Pars I: First Part - On the Object of Enjoyment
Quaestio I: Question 1: Whether the object of enjoyment per se is the ultimate end
Articulus I: I. To the Question
Tractatus I: II. To the Principal Arguments
Quaestio II: Question 2 - Whether the ultimate end has only the one idea of enjoyability
Articulus I: I. To the Question
Section I: A. On the Enjoyment of the Wayfarer as to its Possibility
Section II: B. On the Enjoyment of the Comprehender when Speaking of the Absolute Power of God
Section III: C. On the Enjoyment of the Comprehender when Speaking of the Power of the Creature
Section IV: D. On the Enjoyment of the Comprehender and of the Wayfarer when Speaking of the Fact
Articulus II: II. To the Arguments
Section I: A. To the Principal Arguments
Section II: B. To the Reasons for the Opposite
Pars II: Second Part - On Enjoying in Itself
Quaestio I: Question 1 - Whether enjoying is an act elicited by the will or a passion received in the will
Articulus I: I. To the Question
Articulus II: II. To the Principal Arguments
Quaestio II: Question 2 - Whether when the end has been apprehended by the intellect the will must necessarily enjoy it
Articulus I: I. To the Question
Section I: A. The Opinion of Others
Section II: B. Attack on the Opinion of Others
Section III: C. Scotus’ Own Opinion
Section IV: D. To the Arguments for the Opinion of Others
Articulus II: II. To the Principal Arguments
Pars III: On the Enjoyer
Quaestio I: Whether Enjoying Belongs to God
Quaestio II: Whether the Wayfarer Enjoys
Quaestio III: Whether the Sinner Enjoys
Quaestio IV: Whether the Brutes Enjoy
Quaestio V: Whether All Things Enjoy
Articulus I: I. To the Questions Together
Articulus II: II. To the Principal Arguments
Distinctio II: Second Distinction
Pars I: First Part - On the Existence of God and his Unity
Quaestio I: Question 1 - Whether among beings there is something existing actually infinite
Quaestio II: Question 2 - Whether something infinite is known self-evidently
Articulus I: I. To the Second Question
Articulus II: II. To the Principal Arguments of the Second Question
Articulus III: III. To the First Question
Section I: A. The Existence of the Relative Properties of an Infinite Being is Made Clear
Section II: B. The Existence of an Infinite Being is Made Clear
Subsection I: 1. Conclusions preliminary to infinity are proposed and demonstrated
Subsection II: 2. The infinity of God is proved directly
Articulus IV: IV. To the Principal Arguments of the First Question
Quaestio III: Question 3 - Whether there is only one God
Articulus I: I. To the Question
Tractatus I: II. To the Arguments
Section I: A. To the Arguments for the Other Opinion
Section II: B. To the Principal Arguments
-
Ad rationes principales. Dico quod Apostolus loquitur de idolis, et ideo de 'diis' nuncupative; et subdit ibi: nobis autem unus est Deus, quia omnes dii gentium daemonia.
-
Ad secundum dico quod consequentia non valet, quia numerus non est talis modus significandi grammaticus sicut alii modi grammaticales, qui praecise dicunt modum concipiendi rei absque aliqua realitate correspondente tali modo concipiendi; unde dicunt praecise aliquid in re a quo moveri possit intellectus ad talem modum concipiendum. Sed numerus vere includit rem subtractam; unde sequitur 'homines currunt, ergo plures homines currunt'. Sed non sic de aliis consignificatis nominis vel verbi, quia non sequitur 'Deus est, igitur Deus est masculinus', quia ad masculinitatem sufficit aliquid in re a quo iste modus concipiendi possit accipi, puta activitas. Dico ergo quod illud solum 'Dii' conceptum sub modo plurali includit contradictionem, quia modus concipiendi repugnat ei quod concipitur sub modo. - Cum igitur probatur consequentia quia idem includit singulare et plurale, dico quod singulare includit illud sub modo concipiendi convenienti ipsi concepto, sed plurale includit illud sub modo impossibili illi concepto; et ideo singulare includit rationem quasi in se veram prout includit conceptum et modum concipiendi, plurale autem prout includit ista duo includit rationem quasi in se falsam. Et ideo non sequitur quod plurale sit verum de plurali sicut singulare de singulari, quia de eo cuius est ratio in se falsa nihil est verum.
-
Per illud patet ad aliam probationem 'quo maius cogitari non potest', quia non sunt Dii cogitabiles sine contradictione, quia modus repugnat rei conceptae; et ideo maior est glossanda sicut prius est dictum in quaestione praecedenti. Ad sensum autem et veritatem requiritur quod ratio subiecti non includit contradictionem, sicut dictum est in quaestione secunda huius distinctionis.
-
Ad tertium dico quod illa maior propositio non est prima, sed reducitur ad istam 'omne imperfectum reducitur ad perfectum'; et quia omne ens per participationem est imperfectum, et tantum illud ens est perfectum quod est ens per essentiam, ideo sequitur propositio illa. Haec autem maior de 'imperfecto' sic habet distingui: aliquid est imperfectum secundum perfectionem simpliciter, quae non necessario habet imperfectionem concomitantem, quia non includit in se limitationem, sicut 'hoc bonum', 'hoc verum', 'hoc ens'; et huiusmodi imperfectum reducitur ad perfectum eiusdem rationis, scilicet 'bonum', 'ens' et 'verum', quae important perfectiones simpliciter. Aliquid autem est imperfectum secundum perfectionem non simpliciter, quae de ratione sui includit limitationem, et ideo necessario habet imperfectionem annexam, ut 'hic homo', 'hic asinus'; et huiusmodi imperfecta non reducuntur ad perfectum per essentiam absolute eiusdem rationis sicut ad rationem specificam, quia ipsa adhuc includit imperfectionem, quia limitationem, sed reducuntur ad perfectum primum quod continet ea supereminenter et aequivoce. Quod ergo imperfectum est primo modo, reducitur ad perfectum simpliciter secundum perfectionem illius rationis, quia aliquid secundum istam rationem potest esse simpliciter perfectum. Quod autem est imperfectum secundo modo, non reducitur ad aliquid perfectum secundum perfectionem eiusdem rationis; quia enim illa imperfectionem includit, ideo illa non potest esse perfectum simpliciter, propter illam limitationem, sed reducitur ad aliquid simpliciter perfectum aequivocum, eminenter includens illam perfectionem. Et ideo bonum imperfectum reducitur ad perfectum bonum, sed lapis, qui est imperfectus, non reducitur ad lapidem perfectum simpliciter, sed ad summum ens et ad summum bonum, quae includunt virtualiter illam perfectionem.
-
Ad ultimum dicitur quod plura bona finita sunt meliora paucioribus bonis finitis, non autem plura bona infinita.
-
Sed hoc non videtur respondere ad argumentum, quia quaecumque si essent meliora essent videntur ponenda esse in entibus, et maxime in ente supremo, quod est 'necesse esse', quia ibi quidquid posset esse, bonum est et necesse est ibi esse; sed plura bona infinita si essent, essent meliora; videtur igitur quod plura bona infinita sunt ponenda in natura summi boni.
-
Ad istud respondeo quod cum dicitur in maiori 'illa quae si essent essent meliora sunt ponenda ibi', dico quod aut per ly 'si' implicatur positio possibilis, aut positio incompossibilium. Si primo modo, dico quod maior est vera et minor falsa, quia implicatio illa in minori non est possibilis, sed incompossibilium. Si autem ly 'si' implicet positionem incompossibilium, tunc minor est vera et maior falsa; quae enim non essent meliora nisi ex positione incompossibilium, non essent meliora, nec etiam sunt bona, sicut illud quod non est nisi ex positione incompossibilium omnino non est, sicut nec illud positum a quo dependet.