Ordinatio
John Duns Scotus (1266–1308)
John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus I: Prologus Totius Operis
Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired
Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians
Section I: A. Opinion of the Philosophers
Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers
Articulus II: II. Solution of the Question
Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers
Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers
Articulus V: V. To the Principal Arguments
Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.
Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture
Articulus II: II. Principal Response to the Question
Articulus III: III. To the Principal Arguments
Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology
Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.
Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea
Quaestio III: Question 3: Whether Theology is about All Things from the Attribution of them to its First Subject
Articulus I: I. Preliminary Remarks
Articulus II: II. About Necessary Theology
Section I: A. To the First Question, speaking of Theology in itself
Section II: B. To the Second Question, speaking of Theology in itself
Section III: C. To the First Question, speaking of Our Theology
Articulus III: III. On Contingent Theology
Articulus IV: IV. On Christ as First Object
Articulus V: V. To the Principal Arguments of the First Question
Articulus VI: VI. To the principal Arguments of the Second Question
Articulus VII: VI. To the Third Question
Section I: A. Opinion of Others
Section II: B. Scotus’ own Response
Articulus VIII: VII. To the principal Arguments of the Third Question
Pars IV: Pars 4 - On Theology as a Science
Quaestio I: Questions 1 and 2 - Whether theology in itself is a science, and whether it is subalterning or subalternate
Articulus I: I. To the First Question
Articulus II: II. To the Second Question
-
Ad secundam quaestionem dico quod haec scientia nulli subalternatur, quia licet subiectum eius esset aliquo modo sub subiecto metaphysicae, nulla tamen principia accipit a metaphysica, quia nulla passio theologica demonstrabilis est in ea per principia entis vel per rationem sumptam ex ratione entis. Nec etiam ipsa sibi aliquam aliam subalternat, quia nulla alia accipit principia ab ipsa, nam quaelibet alia in genere cognitionis naturalis habet resolutionem suam ultimo ad aliqua principia immediata naturaliter nota.
-
Contra: resolutio non stat in cognoscibilibus nisi ad perfectissimum cognoscibile, nec de eodem nisi ad ipsum perfectissime cognitum; linea perfectius cognoscitur in Verbo quam per motionem sui ipsius; ergo resolutio conclusionum de linea non stat nisi ad quiditatem lineae vel ad principia de ea ut videntur in Verbo. Illa autem habetur per Verbum visum. Ergo resolutio quarumcumque conclusionum et principiorum stat ad visionem Verbi. Ergo illa subalternat sibi alias notitias, quibus omnibus dat evidentiam.
-
Ad hoc respondeo quod etsi metaphysicus cognoscens distincte quiditatem lineae vel totius perfectius cognosceret aliquod principium immediatum de linea vel de toto quam geometer, tantum confuse cognoscens lineam vel totum, tamen geometro est illa propositio immediata per se nota. Nec probatur per illam metaphysici, si ex conceptu confuso terminorum sit complexio vel conexio evidenter vera, sed tantum metaphysicus eandem per se notam perfectius cognoscit; hoc magis esset si tantum per diversa motiva cognosceretur linea a diversis et aeque distincte ex parte obiecti licet non aeque clare. Ita in proposito. Principium immediatum de linea potest esse evidens intellectui moto a linea, et clarius evidens intellectui moto a Verbo ad notitiam lineae sicut linea clarius videtur; tamen principium uno modo cognitum non demonstrat se alio modo notum, sed utroque modo est 'per se', licet clarius sic vel sic. Subalternatio autem requireret quod notitia principiorum scientiae superioris esset causa notitiae principiorum scientiae inferioris etc.