Ordinatio
John Duns Scotus (1266–1308)
John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus I: Prologus Totius Operis
Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired
Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians
Section I: A. Opinion of the Philosophers
Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers
Articulus II: II. Solution of the Question
Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers
Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers
Articulus V: V. To the Principal Arguments
Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.
Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture
Articulus II: II. Principal Response to the Question
Articulus III: III. To the Principal Arguments
Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology
Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.
Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea
Quaestio III: Question 3: Whether Theology is about All Things from the Attribution of them to its First Subject
Articulus I: I. Preliminary Remarks
Articulus II: II. About Necessary Theology
Section I: A. To the First Question, speaking of Theology in itself
Section II: B. To the Second Question, speaking of Theology in itself
Section III: C. To the First Question, speaking of Our Theology
Articulus III: III. On Contingent Theology
Articulus IV: IV. On Christ as First Object
Articulus V: V. To the Principal Arguments of the First Question
Articulus VI: VI. To the principal Arguments of the Second Question
Articulus VII: VI. To the Third Question
Section I: A. Opinion of Others
Section II: B. Scotus’ own Response
Articulus VIII: VII. To the principal Arguments of the Third Question
Pars IV: Pars 4 - On Theology as a Science
Quaestio I: Questions 1 and 2 - Whether theology in itself is a science, and whether it is subalterning or subalternate
Articulus I: I. To the First Question
Articulus II: II. To the Second Question
Pars V: Pars 5 - On Theology insofar as it is a Practical Science
Quaestio I: Question 1 - Whether theology is a practical or a speculative science
Quaestio II: Question 2 - Whether a science is called practical per se from order to action as to its end
Articulus I: I. What Action [Praxis] is
Articulus II: II. How Practical Knowledge is Extended to Action
Articulus III: III. From what Source Knowledge has Extension to Action
Articulus IV: IV. To the Second Question
Articulus V: V. To the First Question
Section I: A. The Opinion of Others
Section II: B. Scotus’ own Opinion
Articulus VI: VI. To the Principal Arguments of the First Question.
Articulus VII: VII. To the Principal Arguments of the Second Question
Book 1
Distinctio I: First Distinction
Pars I: First Part - On the Object of Enjoyment
Quaestio I: Question 1: Whether the object of enjoyment per se is the ultimate end
Articulus I: I. To the Question
Tractatus I: II. To the Principal Arguments
-
Ad primum argumentum principale dico quod frui accipitur extensive, pro amore honesti distincto contra amorem utilis et delectabilis, vel 'honesta' dicuntur ibi in plurali non propter pluralitatem essentiarum sed propter pluralitatem perfectionum in Deo fruibilium.
-
Ad secundum dico quod relatio aliqua finita necessario est ad terminum vel obiectum simpliciter infinitum, quia quod est ad finem in quantum tale est finitum, etiam acceptum ut est omnino proximum fini, cum omnibus videlicet quae sufficiunt ad immediate attingendum finem ultimum, et tamen relatio finis, ad quem est illud immediate, non fundatur nisi in infinito. Et hoc frequenter accidit in relationibus proportionum vel proportionalitatum et non similitudinum, quia ibi prima extrema sunt maxime dissimilia. Ita dico in proposito quod inter potentiam et obiectum non est relatio similitudinis sed proportionis, et ideo bene potest capacitas finita esse in natura finita sicut natura est finita et tamen ad terminum et obiectum simpliciter infinitum sicut ad correlativum. Contra, obiectum adaequatum satiat. - Respondeo: non adaequatum realiter sed in ratione obiecti; talis adaequatio est secundum proportionem et correspondentiam.
-
Per idem ad aliud dico quod nihil est maius in ratione obiecti obiecto proportionato animae; aliquid tamen est maius, hoc est, maiori modo vel meliori attingibile quam possit ab anima attingi, sed ista maioritas non est in obiecto sed in actu. Quod declaro per exemplum: si ponatur aliquod album visibile secundum decem gradus, et ponatur visus capiens illud album et aliam albedinem secundum unum gradum et alius visus perfectior secundum decem gradus, ille secundus visus perfecte capiet illud album quantum ad omnes gradus visibilitatis suae, quia videbit illud obiectum sic album quantum est visibile ex parte obiecti, et tamen si fuerit tertius visus, perfectior illo secundo et acutior, perfectius videbit illud album. Unde non erit ibi excessus ex parte visibilis et obiecti in se vel graduum obiecti, quia idem est simpliciter et uniformiter se habens, sed excessus erit ex parte videntium et actuum videndi.
-
Ad quartum dico quod non quaecumque forma satiat appetitum materiae totaliter extensive, quia tot sunt appetitus materiae ad formas quot sunt formae receptibiles in materia; nulla igitur una forma potest satiare omnes appetitus eius, sed una satiat perfectissime, scilicet forma perfectissima; illa tamen non satiat omnes appetitus materiae nisi in illa una forma includerentur omnes aliae. Ad propositum dico quod unum obiectum potest includere omnia obiecta aliquo modo, et ideo solum illud obiectum perfecte quietat potentiam quantum potest quietari. Non tamen est omnino simile de quiete intra et extra, nam quodcumque receptivum quietatur intra finito aliquo recepto; sed extra sive terminative non oportet quod in finito quietetur, quia ad perfectius potest ordinari quam possit in se recipere formaliter; quia finitum non recipit formam nisi finitam, bene tamen habet obiectum infinitum. - Cum probatur quod quaelibet forma quietat materiam, quia aliter sub quacumque forma violenter quiesceret, dico quod violenta quies numquam est nisi quiescens determinate inclinetur ad oppositum, sicut exemplificatur de gravi respectu descensus deorsum et quiete eius super trabem; materia autem prima ad nullam formam inclinatur sic determinate, et ideo sub quacumque quiescit; non violenter sed naturaliter quiescit, propter indeterminatam inclinationem ad quamcumque.
-
Ad quintum dico quod intellectus assentit cuilibet vero secundum evidentiam ipsius veri quam natum est facere de se in intellectu, et ideo non est in potestate intellectus firmius vel minus firmiter assentire vero sed tantum secundum proportionem ipsius veri moventis; in potestate autem voluntatis est intensius assentire bono vel non assentire, licet imperfectius viso, et ideo consequentia non valet de vero respectu intellectus et de bono respectu voluntatis.