Ordinatio
John Duns Scotus (1266–1308)
John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus I: Prologus Totius Operis
Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired
Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians
Section I: A. Opinion of the Philosophers
Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers
Articulus II: II. Solution of the Question
Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers
Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers
Articulus V: V. To the Principal Arguments
Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.
Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture
Articulus II: II. Principal Response to the Question
Articulus III: III. To the Principal Arguments
Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology
Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.
Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea
Quaestio III: Question 3: Whether Theology is about All Things from the Attribution of them to its First Subject
Articulus I: I. Preliminary Remarks
Articulus II: II. About Necessary Theology
Section I: A. To the First Question, speaking of Theology in itself
Section II: B. To the Second Question, speaking of Theology in itself
Section III: C. To the First Question, speaking of Our Theology
Articulus III: III. On Contingent Theology
Articulus IV: IV. On Christ as First Object
Articulus V: V. To the Principal Arguments of the First Question
Articulus VI: VI. To the principal Arguments of the Second Question
Articulus VII: VI. To the Third Question
Section I: A. Opinion of Others
-
Ad tertiam quaestionem videtur probabiliter posse dici quod theologia non est de omnibus scibilibus, quia distinctae quiditates ab essentia divina ut est haec essentia singularis continent primo virtualiter multas veritates de se. Quod probatur, quia per impossibile circumscripto omni alio si istae quiditates essent increatae, adhuc continerent tales veritates, sicut patet de linea et de numero quantum ad propositiones immediatas de eis. Et secundum hoc posset poni quod in intellectu divino essent habitus distincti secundum rationem, habitus - dico - scientiales, utpote: theologia esset quam causaret essentia divina ut haec in intellectu eius, geometria autem in intellectu eius esset quae virtute lineae esset in intellectu eius, et sic arithmetica ratione numeri, et sic de aliis.
-
Contra istud tripliciter: Primo, quia vilesceret intellectus divinus, pro eo quod pateretur ab alio obiecto ab essentia sua; nam si in illo instanti naturae in quo intelligeret lineam adhuc esset quasi in potentia ad veritates cognoscendas exsistentes in linea - et virtute istius quiditatis cognoscit eas - igitur linea quasi effective imprimeret cognitionem istarum veritatum in intellectu divino, et ita linea erit motiva intellectus divini.
-
Secundo sic: omnis potentiae actuabilis a diversis obiectis per se virtute propria eorum primum obiectum est aliquid commune eis; sed si linea virtute sui causaret veritatem in intellectu divino, pari ratione et aliae res causabunt veritatem in intellectu eius, et ita primum obiectum intellectus divini erit ens commune, non essentia sua singularis. Nec obstat quod obiecta alia attribuuntur ad essentiam suam, ita enim alia entia attribuuntur ad substantiam, et tamen primum obiectum intellectus nostri est ens.
-
Tertio, quia si essentia sua est primum obiectum, patet quod non communitate praedicationis; ergo erit primum secundum virtualitatem. Non autem esset primum obiectum virtualiter si quodlibet aliud secundum virtutem propriam immutaret intellectum eius.