Ordinatio
John Duns Scotus (1266–1308)
John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.
✦ This work is being completed — add a section.
Prologus I: Prologus Totius Operis
Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired
Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians
Section I: A. Opinion of the Philosophers
Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers
Articulus II: II. Solution of the Question
Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers
Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers
Articulus V: V. To the Principal Arguments
Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine
Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.
Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture
Articulus II: II. Principal Response to the Question
Articulus III: III. To the Principal Arguments
Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology
Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.
Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea
-
Secundo quaeritur utrum theologia sit de Deo sub aliqua ratione speciali. Quod sic, arguitur: Hugo De sacramentis, in principio, vult quod ((opera restaurationis)) sint subiectum; igitur si Deus est hic subiectum, hoc erit sub aliqua ratione eius speciali, in quantum scilicet est restaurator.
-
Item, Cassiodorus Super Psalterium vult quod Christus sit subiectum, caput cum membris; igitur specialiter ut incarnatus sive ut caput Ecclesiae erit subiectum.
Item, Deus absolute est subiectum metaphysicae; igitur si est hic subiectum, hoc erit sub aliqua ratione speciali. Consequentia probatur, quia non sub eadem ratione omnino est subiectum hic et ibi. Antecedens probatur per Philosophum VI Metaphysicae: ((Honorabilissimam scientiam oportet esse circa honorabilissimum genus subiectum)); illa secundum ipsum est honorabilissima. Hoc etiam confirmatur, quia vocat ibi metaphysicam theologiam.
-
Item, Averroes I Physicorum ultimo commento dicit quod Avicenna multum peccavit ponendo metaphysicam probare primam causam esse, cum genus substantiarum separatarum sit ibi subiectum, et nulla scientia probat suum subiectum esse; sed ratio illa Averrois non valeret nisi intelligeret quod Deus esset primum subiectum ibi; ergo etc.
-
Item, ista scientia est honorabilissima, ergo est de subiecto nobilissimo sub ratione nobilissima; huiusmodi est ratio finis et boni. De fine probatur per Avicennam VI Metaphysicae: ((Si scientia esset de causis, quae esset de fine esset nobilissima)). Ex hoc concluditur de bono, quia - secundum Philosophum II Metaphysicae qui ponit infinitatem in finibus, destruit naturam boni, quia destruit naturam finis. Ex hoc accipitur quod ratio boni est ratio finis.
-
Contra: Cognitio contracta supponit cognitionem absolutam. Absoluta autem cognitio est certior, ex I Metaphysicae: igitur si ista est de Deo sub ratione aliqua speciali, erit aliqua alia prior et certior de Deo absolute sumpto; talis non ponitur; igitur etc.