Ordinatio

Name: Ordinatio
Author: John Duns Scotus

John Duns Scotus's Ordinatio (also called the Opus Oxoniense) is his revised, authorially prepared commentary on Peter Lombard's Sentences. Scotus began arranging it for publication around 1300 after lecturing at Oxford and continued revising material associated with Paris until his death in 1308; the work therefore remains unfinished and textually layered. Its disputations on God, creation, individuation, freedom, grace, and the Incarnation helped establish Scotism as a major alternative within late-medieval scholastic theology. Schola uses the Vatican critical-edition tradition for the Latin and a separately sourced English translation.

This work is being completed — add a section.

Articulus I: I. Clarification of the First Question

In prima quaestione non est distinguendum quod Deus possit cognosci negative vel affirmative, quia negatio non cognoscitur nisi per affirmationem, II Perihermenias in fine et IV Metaphysicae. Patet etiam quod nullas negationes cognoscimus de Deo nisi per affirmationes, per quas removemus alia incompossibilia ab illis affirmationibus. Negationes etiam non summe amamus. Similiter etiam, aut negatio concipitur praecise, aut ut dicta de aliquo. Si praecise concipitur negatio, ut non lapis, hoc aeque convenit nihilo sicut Deo, quia pura negatio dicitur de ente et de non ente; igitur in hoc non magis intelligitur Deus quam nihil vel chimaera. Si intelligitur ut negatio dicta de aliquo, tunc quaero illum conceptum substratum de quo intelligitur ista negatio esse vera, aut erit conceptus affirmativus, aut negativus? Si est affirmativus, habetur propositum. Si negativus, quaero ut prius: aut negatio concipitur praecise, aut ut dicta de aliquo? Si primo modo, hoc aeque convenit nihilo sicut Deo; si ut dicta de aliquo, sicut prius. Et quantumcumque procederetur in negationibus, vel non intelligeretur Deus magis quam nihil, vel stabitur in aliquo affirmativo conceptu qui est primus.
Nec, secundo, est distinguendum de cognitione 'quid est' et 'si est', quia in proposito quaero conceptum simplicem, de quo cognoscatur 'esse' per actum intellectus componentis et dividentis. Numquam enim cognosco de aliquo 'si est', nisi habeam aliquem conceptum illius extremi de quo cognosco 'esse'; et de illo conceptu quaeritur hic.
Nec, tertio, oportet distinguere de 'si est' ut est quaestio de veritate propositionis vel ut est quaestio de esse Dei, quia si potest esse quaestio de veritate propositionis in qua est 'esse' tamquam praedicatum de subiecto, ad concipiendum veritatem illius quaestionis vel propositionis oportet praeconcipere terminos illius quaestionis; et de conceptu simplici illius subiecti, si est possibilis, est nunc quaestio.
Nec, quarto, valet distinguere de conceptu naturali et supernaturali, quia quaeritur de naturali.
Nec, quinto, valet distinguere de 'naturaliter', loquendo de natura absolute vel de natura pro statu isto, quia quaeritur praecise de cognitione pro statu isto.
Nec, sexto, valet distinguere de cognitione Dei in creatura vel in se, quia si cognitio habeatur per creaturam ita quod cognitio discursiva incipiat a creatura, quaero in quo termino sistitur ista cognitio? Si in Deo in se, habeo propositum, quia illum conceptum Dei in se quaero; si non sistitur in Deo in se sed in creatura, tunc idem erit terminus et principium discursus, et ita nulla notitia habebitur de Deol, - saltem non est intellectus in ultimo discursus termino quamdiu sistit in aliquo obiecto quod est principium discurrendi.
De cognitione Dei 'si est' et 'quid est' (Godefridus VII, 11 improbat Henricum de distinctione 'si est', et quod possibilis sit cognitio 'quid est') nota: 'quid' quod dicitur per nomen, est 'quid' quod est rei, et est includens 'si est', quia IV Metaphysicae - ((ratio cuius 'nomen' est signum, est definitio)). Tamen esse quid nominis est communius quam 'esse' et quam 'quid' rei, quia pluribus convenit significari nomine quam 'esse'; ubi tamen coniunguntur, idem sunt, sicut non omnis color est albedo, tamen ille color qui est albedo, idem est albedini. Exemplum tamen non est omnino simile, quia color sumitur ab aliqua partiali perfectione. Non sic hic, sed totum 'quid' habet relationem ad nomen ut ad signum quod totum habet relationem ad rem ut quiditas ad suppositum. Sed prius cognosco de eodem 'quid' relationem primam quam secundam. Nec est in hoc solo ordo cognitionum istarum, cognoscendo de eodem conceptu simplici prius relationem unam quam aliam, sed et in hoc quod conceptus simplex est quodammodo alius in multis, puta definitionibus, quia primus est confusus, secundus distinctus. Nam primus vel non explicat partes conceptus, vel si explicat, non distincte, sub compossibilitate vel incompossibilitate; secundus explicat compossibilitatem, et in hoc rationem esse veram, et ex hoc 'quid' quod exprimit esse quid rei possibilis.
Secundo nota quod subiectum primae scientiae simul praecognoscitur: 'quid' dicitur per nomen et 'si est' et 'quid est'. Quia nulla scientia de suo subiecto primo quaerit 'si est' vel 'quid est', ergo vel omnino non est quaeribile, vel tantum in scientia priore; prima nulla est prior; ergo de eius primo subiecto nullo modo est quaeribile 'si est' vel 'quid est'. Ergo conceptus simpliciter simplex, ergo ens. Quia 'ens per se', potest dubitari de compossibilitate partium conceptus - pro hoc etiam quia quod non Deus, quia nulla ratio simpliciter simplex habetur de Deo quae distinguit ipsum ab aliis ergo de qualibet tali est quaestio 'si est' et demonstratio quod ratio non sit in se falsa; ergo Deus secundum nullum conceptum viatori possibilem est primum subiectum metaphysicae. Item, quidquid probatur de ipso, continetur primo virtualiter in ratione entis, quia sicut passio simplex convertibilis includitur primo in subiecto, sic et disiuncta; ergo in subiecto includitur primo quod aliqua pars disiunctae alicui enti conveniat. Ergo ens primo virtualiter includit hanc 'aliquod ens est primum', ergo et 'si est' et 'quid est'; de ista ratione ens primum primo includitur in ente; ergo et quidquid concluditur de ente primo, per rationem huius totius vel per rationem entis. Ergo metaphysica est theologia finaliter et principaliter, quia sicut est principalius de substantia quam de accidente, VII Metaphysicae, ita - ulteriore analogia - principalius de Deo, quia semper prius, ordine perfectionis, includitur in ratione subiecti primi particulariter pars passionis disiunctae quae est simpliciter perfectior.
Contra: nulla cognitio simpliciter perfectior includitur virtualiter in minus perfecta, sed e converso; ergo nulla cognitio possibilis viatori naturaliter de Deo est perfectior conceptu entis; ergo in qua speculatione felicitas. Si haec ratio concludit, ergo illud quod rationes ad primam partem supponunt de conceptu non simplici. Negatur secundum Henricum, immo proprius conceptus de Deo et simplex, per motionem effectus. Sed tunc ens non commune sed analogum, et ita prima scientia de ente erit de primo ad quod omnia attribuuntur.
Est ergo mens quaestionis ista, utrum aliquem conceptum simplicem possit intellectus viatoris naturaliter habere, in quo conceptu simplici concipiatur Deus.

↑ Top of work

Prologus I: Prologus Totius Operis

Pars I: Pars 1 - On the Necessity of Revealed Doctrine

Quaestio I: Single Question: On the Necessity of Revealed Doctrine - Whether it be necessary for man in this present state for some doctrine to be supernaturally inspired

Articulus I: 1. Controversy between Philosophers and Theologians

Section I: A. Opinion of the Philosophers

Section II: B. Rejection of the Opinion of the Philosophers

Articulus II: II. Solution of the Question

Articulus III: III. About the Three Principal Reasons against the Philosophers

Articulus IV: IV. To the Arguments of the Philosophers

Articulus V: V. To the Principal Arguments

Pars II: Pars 2 - On the Sufficiency of Revealed Doctrine

Quaestio I: Single Question: On the Sufficiency of Revealed Doctrine Whether the supernatural knowledge necessary for the wayfarer is sufficiently handed on in Sacred Scripture.

Articulus I: I. On the Truth of Sacred Scripture

Articulus II: II. Principal Response to the Question

Articulus III: III. To the Principal Arguments

Pars III: Pars 3 - On the Object of Theology

Quaestio I: Question 1: Whether theology is about God as about its first object.

Quaestio II: Question 2: Whether Theology is about God under some Special Idea

Quaestio III: Question 3: Whether Theology is about All Things from the Attribution of them to its First Subject

Articulus I: I. Preliminary Remarks

Articulus II: II. About Necessary Theology

Section I: A. To the First Question, speaking of Theology in itself

Section II: B. To the Second Question, speaking of Theology in itself

Section III: C. To the First Question, speaking of Our Theology

Articulus III: III. On Contingent Theology

Articulus IV: IV. On Christ as First Object

Articulus V: V. To the Principal Arguments of the First Question

Articulus VI: VI. To the principal Arguments of the Second Question

Articulus VII: VI. To the Third Question

Section I: A. Opinion of Others

Section II: B. Scotus’ own Response

Articulus VIII: VII. To the principal Arguments of the Third Question

Pars IV: Pars 4 - On Theology as a Science

Quaestio I: Questions 1 and 2 - Whether theology in itself is a science, and whether it is subalterning or subalternate

Articulus I: I. To the First Question

Articulus II: II. To the Second Question

Pars V: Pars 5 - On Theology insofar as it is a Practical Science

Quaestio I: Question 1 - Whether theology is a practical or a speculative science

Quaestio II: Question 2 - Whether a science is called practical per se from order to action as to its end

Articulus I: I. What Action [Praxis] is

Articulus II: II. How Practical Knowledge is Extended to Action

Articulus III: III. From what Source Knowledge has Extension to Action

Articulus IV: IV. To the Second Question

Articulus V: V. To the First Question

Section I: A. The Opinion of Others

Section II: B. Scotus’ own Opinion

Articulus VI: VI. To the Principal Arguments of the First Question.

Articulus VII: VII. To the Principal Arguments of the Second Question

Book 1

Distinctio I: First Distinction

Pars I: First Part - On the Object of Enjoyment

Quaestio I: Question 1: Whether the object of enjoyment per se is the ultimate end

Articulus I: I. To the Question

Tractatus I: II. To the Principal Arguments

Quaestio II: Question 2 - Whether the ultimate end has only the one idea of enjoyability

Articulus I: I. To the Question

Section I: A. On the Enjoyment of the Wayfarer as to its Possibility

Section II: B. On the Enjoyment of the Comprehender when Speaking of the Absolute Power of God

Section III: C. On the Enjoyment of the Comprehender when Speaking of the Power of the Creature

Section IV: D. On the Enjoyment of the Comprehender and of the Wayfarer when Speaking of the Fact

Articulus II: II. To the Arguments

Section I: A. To the Principal Arguments

Section II: B. To the Reasons for the Opposite

Pars II: Second Part - On Enjoying in Itself

Quaestio I: Question 1 - Whether enjoying is an act elicited by the will or a passion received in the will

Articulus I: I. To the Question

Articulus II: II. To the Principal Arguments

Quaestio II: Question 2 - Whether when the end has been apprehended by the intellect the will must necessarily enjoy it

Articulus I: I. To the Question

Section I: A. The Opinion of Others

Section II: B. Attack on the Opinion of Others

Section III: C. Scotus’ Own Opinion

Section IV: D. To the Arguments for the Opinion of Others

Articulus II: II. To the Principal Arguments

Pars III: On the Enjoyer

Quaestio I: Whether Enjoying Belongs to God

Quaestio II: Whether the Wayfarer Enjoys

Quaestio III: Whether the Sinner Enjoys

Quaestio IV: Whether the Brutes Enjoy

Quaestio V: Whether All Things Enjoy