De Remissione Peccatorum

Equidem post hanc vitam, licet poenitentia futura sit iniquorum, non illis tamen peccatorum remissio dabitur, sed ipsa quoque poenitentia punitionis generabit augmenta. Valebit enim ad cumulum cruciationis aeternae; ubi duritia perversi cordis, quae ante finem praesentis vitae non fuerit salubri confessione abolita, cum flammis ultricibus sine fine graviter uretur, sua gravius poenitudine punietur. Quid enim deterius quam sic de praeterito iugi poenitentia conteri, ut nunquam possit poenitens a tormento commissi criminis liberari? Neque enim hoc in homine praesentem vitam in suis malis operibus finiente considerabitur, ut quia finita videbuntur eius opera mala, finiantur eius quandoque tormenta: sed attendetur in eo iniquae voluntatis perversitas, quam usque in finem praesentis vitae diligit et tenet iniquus, licet ipsam vitam, quam pessime gerit, amittat invitus. Qui dum malam voluntatem ante finem praesentis vitae mutare non curat, ostendit proculdubio sic se iniquitates suas diligere, ut si posset hic sine fine vivere, sine fine vellet in iniquitatibus permanere. Non ergo propterea cuilibet iniquo parcetur, quia iam desideria malae voluntatis implere non poterit; sed ideo sine fine torquebitur, quia quandiu hic peccare potuit, peccare non destitit. Et ob hoc nullus dabitur iniquo terminus punitionis, quia priusquam terminaret huius vitae cursum, non posuit criminibus suis terminum. Quamvis enim vitam suam malam quantum vellet prolongare non posset quisquis hic noluit converti dum viveret, eamdem, tamen si vellet, mutare posset in melius, priusquam malam vitam finiret invitus, in malis gehennae sine fine mansurus. Ut hac ergo in combustione aeterna crucientur qui praesentem vitam in malis moribus et operibus finiunt, ad iustitiam pertinet iusti Iudicis reddentis unicuique secundum opera sua. Cuius utique non est iniusta redditio, qua fit ut iniqui nunquam careant supplicio, quorum voluntas in hac vita noluit carere peccato. Tales enim magis delectantur peccare quam vivere; nec ob hoc peccant, ut semper vivant, sed ideo hic semper vivere cupiunt, ut nunquam desinant peccare dum vivunt. Nemo autem securus praesentem vitam terminat, nisi priusquam vitam finiat, ab iniquitate discedat; ne tunc inaniter sua velit deflere scelera, quando nullatenus poterit vitare tormenta. Non ergo inaniter in praesenti saeculo poenitentia universis indicitur, neque frustra in hac vita conversio praedicatur. Hic enim poenitentia remissionis invenit fructum, si peccator, dum hic vivit, peccandi deponat affectum. Praesentis namque saeculi tempus misericors Dominus et iustus solum remissionis beneficio deputavit: futurum vero iustae retributioni servat, quo unusquisque pro qualitate credulitatis et operis condigna, sed non finienda recipiat.