Epistola itaque quam mihi misisti, licet de corde tuo non aliquid nobis intimarit incognitum, cordi tamen nostro magnum incrementum laetitiae in Domino subrogavit. Cognitum quippe nobis est, divinam in te gratiam misericorditer operari, te saepe ac multum de remissione peccatorum cogitare. Verumtamen ideo nostram dixi crevisse laetitiam, quia sic adipisci remissionem peccatorum desideras, ut eiusdem remissionis effectum frequenter ac vigilanter inquiras. Dicis igitur inter vos natam esse quaestionem, quam licet ipse recolas, malui tamen verba quae in tua continentur epistola, ipso quo a te sunt tenore posita huic opusculo inserere: ut non solum tu ex propria dictatione recognoscas, sed etiam quisquis alius legerit, dum cognitionis percunctatione imbuitur, ad intelligentiam responsionis commodius instruatur. Quaeris itaque utrum rerum conditor Dominus in hoc saeculo tantummodo quibus voluerit peccata dimittit, et sic hinc quisquam solutus exeat; an per omnipotentiam suam quibus in saeculo praesenti non dimisit, exeuntibus de corpore ante diem iudicii peccata dimittat, vel in eodem die futuri saeculi. Haec nempe verba quae posui recordaris profecto tuis, ut iam dixi, contineri