De Remissione Peccatorum

Huius opportunitatem temporis sanctus Isaias divinitus informatus agnovit, qui nos ad conversionem his verbis hortari non desinit: Quaerite Dominum dum inveniri potest, invocate eum dum prope est. Derelinquat impius viam suam, et vir iniquus cogitationem suam; et convertatur ad Dominum, et miserebitur eius; et ad Deum nostrum, quoniam multus est ad ignoscendum¹. Nunc ergo Dominus quaerendus est, cum potest a quaerentibus inveniri. Nunc invocandus, cum est proximus invocanti. Nunc impietatis via, nunc est iniquitatis cogitatio relinquenda. Nunc est necessaria conversio peccatoris, qua potest beneficio divinae remissionis reatu totius carere peccati. Caeterum bona Dei non videbit in terra viventium², si quis in hac terra morientium remissionem non acceperit peccatorum. Hoc enim ipse praeordinavit hominum Salvator et iudex, ut quibus peccata dimittit, in hac terra dimittat. Propter quod Iudaeis incredulis dicit: Ut autem sciatis quia potestatem habet Filius hominis in terra dimittendi peccata³. Quod non ideo dixit, quia transeuntibus hominibus de hac terra, huius temporis peccata, si quibus vellet, relaxare non possit: sed ut homines agnoscerent tempus remissionis et retributionis divina incommutabiliter constitutione discretum, nec audire humana inaniter speraret vanitas quod divina promitteret ( forte non promitteret) veritas. Hinc est quod etiam beato Petro, hoc est Ecclesiae suae, in terra ligandi solvendique tribuit potestatem: ut agnosceremus in tempore huius vitae gratuitam tribui in peccatorum remissione misericordiam, in futuro autem iustam cunctis mercedem pro factorum qualitate reddendam; nec ambigeremus nunc omnia posse peccata dimitti, et nunc quaecunque non fuerint dimissa, tunc exigi. Quod etiam beatus David sancti Spiritus revelatione cognoscens, cui, sicut ipse testatur, incerta et occulta sapientiae suae manifestaverat Dominus⁴, priusquam de hoc saeculo eat⁵ remissionem postulat peccatorum, dicens: Remitte mihi ut refrigerer, priusquam eam, et amplius non ero⁶. Beatus utique propheta non tam sollicite postularet ante vitae praesentis terminum remissionem sibi tribui peccatorum, si sciret post hanc vitam vel cuiquam profuturam poenitentiam, vel remissionem peccatorum tunc poenitentiam agentibus divino munere concedendam.