De Remissione Peccatorum

Cum dicitur ergo peccanti beneficium salutis accipere cupienti, quia si conversus fuerit et ingemuerit, salvus erit; consequenter intelligitur quia, ETIAMSI INGEMUERIT, tamen conversus non fuerit, salvus non erit. Non enim frustra utrumque divinus sermo complexus est, nisi ut haec duo, id est conversionem et gemitum, necessaria cognosceremus ad consequendum salutis effectum. Nonnulli enim scelerum suorum consideratione perterriti, pro iniquitatibus quidem suis in oratione gemunt, nec tamen ab iniqua operatione discedunt. Fatentur se male fecisse, nec ullum finem volunt malis factis suis imponere. Accusant humiliter in conspectu Dei peccata quibus tenentur oppressi, et eadem peccata quae humilitate sermonis accusant, corde perverso contumaciter cumulant. In dulgentiam quam lacrymosis gemitibus poscunt, ipsi sibi pravis operibus adimunt. Medelam postulant a medico, et in perniciem suam subrogant adiutorium morbo. Ac sic inaniter verbis quaerunt placare iustum iudicem, quem factis iniquis magis irritant ad furorem. Tales enim nunquam diluunt gemendo peccatum, quia non desinunt peccare post gemitum. Pro criminibus namque gemunt; et post gemitum ad crimina redeunt. De talibus in libro Ecclesiastico Scriptura divina sic loquitur: Qui baptizatur a mortuo, et iterum tangit illum, quid proficit lavatio eius? Sic homo qui ieiunat pro peccatis suis, et iterum eadem faciens, quid proficit humiliando se? Orationem eius quis exaudiet¹? Rectissime igitur dicit Deus homini: Si conversus fueris et ingemueris, salvus eris. Apud Deum quippe severum et bonum tunc oratio gementis auditur, tunc poscentis fletus attenditur, tunc flenti conceditur salus, si fuerit ad Deum contriti cordis humilitate conversus. Necesse est enim ut Deus peccatori misertus ignoscat, si tamen peccator iniquitatem suam conversus agnoscat. Denique divinam misericordiam propterea David sanctus efficaciter invenit, quia conversus per humilitatem contriti cordis, quod male fecerat agnoscendo damnavit, nec distulit punire poenitendo mali operis cupiditatem in qua fuerat lapsus; quia si non puniret unde reus tenebatur, procul dubio ipse puniretur. Suum ergo facinus agnovit conversus in poenitentiam, metuit ne damnatus agnovisset poenam. Ipse in se poenitens vindicabat agnoscendo, quod ignosci sibi volebat a Domino. Denique cum dixisset: Miserere mei, Deus, secundum magnam misericordiam tuam, et secundum multitudinem miserationum tuarum dele iniquitatem meam; Magis magisque lava me ab iniustitia mea, et a delicto meo munda me²; statim secutus adiunxit: Quoniam iniquitatem meam ego agnosco, delictum meum coram me est semper³. Agnoscebat iniquitatem suam, non ut peccando magis augeret, sed ut poenitendo dilueret; atque ita dominationem peccati, quam delectatio culpabilis invexit, conversio vera submovit. Et quia ingemuit David ex toto corde conversus, continuo salvus est factus, atque ita in eo completum est quod per prophetam praecipitur: Si conversus fueris et ingemueris, salvus eris.