His igitur atque innumeris huiusmodi testimoniis, quibus Dominus Deus noster misericors praedicatur et iustus, ostenditur quantum diligenda sit eius misericordia, quantumque iustitia metuenda monstratur. Misericors enim et miserator Dominus, patiens et multum misericors et verax, sicut novit a converso submovere supplicium, sic in eo qui converti noluerit, nullatenus sinit inultum remanere peccatum. Idcirco si quos in praesenti saeculo pia Dei bonitas a dominatione peccati non liberat, ipsos in futuro severitas iusta condemnat. Hinc est quod divinis indesinenter eloquiis mali salubriter admonentur, ne remaneant in servitute peccati, sed misericordiam iusti Dei, dum sunt in hac vita, requirant. Bonis quoque praecipitur1, ut servientes Domino in timore, et exsultantes ei cum tremore, apprehendant disciplinam; ne quando irascatur Dominus et pereant de via iusta. Ipse itaque Deus qui est misericors et iustus, sicut admonet, ut propter iustitiam et misericordiam timeatur et diligatur a malis, ut conversi careant poena quam iustitia minatur, et accipiant indulgentiam quam misericordia pollicetur, sic admonet ut propter iustitiam et misericordiam diligatur et timeatur a bonis, quo possint qui eius praeventi misericordia boni sunt, et dilectione misericordiae in bonis operibus permanere, et timore iustitiae a peccatis semetipsos sollicite custodire; et consideratione propriae infirmitatis instructi nunquam de suis viribus confidant, sed divinae virtutis auxilium iugiter et humiliter poscant.