De Remissione Peccatorum

Fulgentius of Ruspe

De Remissione Peccatorum

Fulgentius of Ruspe (468–533)

First published 1861

De Remissione Peccatorum ad Euthymium is a two-book treatise by Saint Fulgentius of Ruspe on the forgiveness of sins. Addressed to Euthymius, it examines whether sins may be remitted after death and discusses related questions concerning repentance, baptism, divine judgment, and salvation, arguing throughout from Scripture and the Catholic faith.


Liber Primus

Caput I

Caput II

Caput III

Caput IV

Caput V

Caput VI

Caput VII

Caput VIII

Caput IX

Caput X

Caput XI

Caput XII

Caput XIII

Caput XIV

Caput XV

Caput XVI

Caput XVII

Caput XVIII

Caput XIX

Caput XX

Caeterum si quis aut de Ecclesia baptizatus egreditur, aut extra Ecclesiam in Patris, et Filii, et Spiritus sancti nomine baptizatus, si ante finem praesentis vitae non fuerit catholicae restitutus Ecclesiae, non carebit morte, sed requie: quia et tempore diluvii si quis in arcam Noe non est ingressus, non est salvatus diluvio, sed necatus, nec salutem invenit in aqua, sed mortem. Aqua quippe illa, in qua praefigurabatur baptismatis sacramentum, quoscunque in arca reperit, a terra suspensos ad coelestia sublimavit; residuos autem oppressos occidit, quos foris invenit. Et pereunte Hiericho, si quos domus Raab meretricis inclusit, incolumes Iesus servare praecepit; reliquos vero quos illa non continebat domus, unius mortis consumpsit interitus. In illa igitur arca, et in illa domo una eademque praefigurabatur Ecclesia; sed in his qui extra arcam diluvio perierunt, et in eis qui extra illam domum gladio mortui sunt, geminae significationis potest considerari mysterium. Existimo enim quantum mihi nunc interim videtur, non incongrue credi in diluvii significatione praecessisse baptisma Christianae confessionis; ut agnoscamus haereticos, si extra Ecclesiam permanserint, baptismo poenam mereri, non vitam, et eos qui Christum negantes de Ecclesia catholica discedunt, aeterno supplicio perituros. Arcae quippe sacramentum beatus Petrus his verbis exponit: In diebus quando exspectabat Dei patientia in diebus Noe, cum fabricaretur arca, in qua pauci, id est octo animae salvae factae sunt per aquam: quod et vos nunc similis formae baptisma salvos facit, non carnis depositio sordium, sed conscientiae bonae interrogatio in Deum. Ubi est autem conscientia bona, nisi ubi est et fides non ficta? Docet enim apostolus Paulus: Quia finis praecepti est caritas de corde puro, et conscientia bona, et fide non ficta. Quid ergo aqua diluvii non salvavit extra arcam positos, sed occidit? Sine dubio praefigurabat omnem haereticum, licet habentem baptismatis sacramentum, non aliis, sed ipsis aquis ad inferna mergendum, quibus arca sublevatur ad coelum. Neque enim ob aliud eis interitus per aquam nascitur, nisi quia eos arcae non continet sinus: in quo solo potest vivere quisquis non vult aquis vitalibus interire.

Caput XXI

Caput XXII

Caput XXIII

Caput XXIV

Caput XXV

Caput XXVI

Caput XXVII

Caput XXVIII

Caput XXIX

Liber Secundus

Caput I

Caput II

Caput III

Caput IV

Caput V

Caput VI

Caput VII

Caput VIII

Caput IX

Caput X

Caput XI

Caput XII

Caput XIII

Caput XIV

Caput XV

Caput XVI

Caput XVII

Caput XVIII

Caput XIX

Caput XX

Caput XXI

Caput XXII

↑ Top of work