De Remissione Peccatorum

Propter hoc unumquemque nostrum Salvator praemonet, dicens: Esto consentiens adversario tuo cito dum es in via cum eo, ne forte tradat te adversarius iudici, et iudex tradat te ministro, et in carcerem mittaris. Amen dico tibi, non exies inde donec reddas novissimum quadrantem¹. Adversarium sibi quippe facit homo Dei verbum, quandiu illa facit quae divinus sermo prohibet. Cui dicitur in psalmo: Tu vero odisti disciplinam, et proiecisti sermones meos post te². Huic sermoni divino si quis in via, hoc est si quis in hac vita cito consentiens non fuerit, missus in carcerem ignis aeterni ultra requiem non habebit. Bonus enim adversarius iste, qui salubri adversitate iugiter instat, ut a nobis adversitatem mortiferae iniquitatis expellat. Hinc est quod nos in alio loco Scriptura divina, ut celeriter convertamur, hortatur, ne tarditas mortifera perditionem differenti pariat, non salutem. Ait igitur: Ne tardaveris converti ad Deum, et ne differas de die in diem; ne subito veniat ira eius, et in tempore vindictae disperdet te³. Ostendit utique sermo divinus quia cum vindictae tempus advenerit, non iam conversio malum punitione subtrahet, sed ira vindex debita condemnatione disperdet. Illud etenim tempus non erit remissionis, sed retributionis; nec indulgentiae, sed vindictae. Quae idcirco divina longanimitate differtur, ut sanctorum numerus impleatur. Hanc enim vindictam beatus Ioannes in Apocalypsi sanctos memoratur postulasse, quorum haec verba sunt: Quousque, Domine, sanctus et verus, non iudicas, et non vindicas sanguinem nostrum de his qui in terra habitant⁴? Et ut doceret pro his qui eorum sunt consortio copulandi, tempus vindictae superna ordinatione differri, sequitur dicens: Et datae sunt singulis stolae albae, et dictum est eis ut requiescerent brevi adhuc tempore, donec impleatur numerus conservorum et fratrum eorum⁵. Noverat etiam beatus Paulus praesentis saeculi futurique distantiam. Sciebat in praesenti posse tantum beneficium salutis acquiri; in futuro autem non nisi mercedem iustitiae singulis, pro bonorum seu malorum operum qualitate restitui. Unde cum propheticum posuisset testimonium quod dicit Deus: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adiuvi te⁶; continuo ipse subsecutus adiungit: Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis⁷. De futuro autem dicit: Omnes enim nos manifestari oportet ante tribunal Christi, ut recipiat unusquisque propria corporis, prout gessit, sive bonum, sive malum⁸.