De Remissione Peccatorum

Ex huius enim vitae fine illius vitae pendet initium, in qua quidquid retribuitur non finitur. Cum autem digne ab apostolo Ioanne dicatur: Qui odit fratrem suum, homicida est, et scitis quia omnis homicida non habet vitam aeternam in se manentem¹. Cumque sanctus David dicat: Qui autem diligit iniquitatem, odit animam suam²: si homicida est qui fratrem suum odit, quid est qui diligit iniquitatem et odit animam suam? et si ille qui odit fratrem non habet vitam aeternam in se manentem, quomodo ille qui in dilectione iniquitatis odio animae suae finit istam vitam, pervenire poterit ad indulgentiam peccatorum, per quam venitur ad vitam? cum ipse Dominus noster evidenter ostendat qualiter ad vitam unusquisque perveniat, dicens: Si vis venire ad vitam, serva mandata³. Ille igitur veniet ad vitam qui mandata servat. Quis autem servat divina mandata, nisi qui ad Deum conversus ante finem vitae praesentis discesserit ab iniquitatibus pristinis? Propter quod beatus Paulus nos admonet, ut discedat ab iniquitate omnis qui invocat nomen Domini⁴. Hoc autem dicebat, sciens quia in hoc tempore poenitentia fructuose agitur, in quo poenitentibus indulgentia condonatur. Caeterum in futuro erit iniquorum poenitentia, sed fructuosa non erit: quia iniquorum conversio nulla erit. Mittentur enim in tenebras exteriores, ubi erit fletus et stridor dentium. Ibi sine fine cruciabuntur non solum gehennali supplicio animae simul et corpora, sed etiam ipsis tenebris pessimae voluptatis. Hic erit enim talibus mala ipsa voluptas ad supplicii cumulum, pro qua manet eorum sine fine tormentum. Spernunt enim nunc opportunitatem temporis accepti; et in die salutis non quaerunt divinitus adiuvari. Quod tempus ita Deus prophetico nobis insinuavit, eloquio, dicens: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adiuvi te: Hoc testimonium in Epistola sua cum beatus Apostolus indidisset, secutus adiunxit: Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis⁵. Hoc tempus alio loco sic evidenter idem commendat apostolus, ut quisquis divino illuminatus munere intente legerit et competenter intellexerit, non se decipiat, nec aliud sibi tempus conversionis aut remissionis inquirat: sciens quia quisquis in hoc tempore indulgentiam noluerit quaerere, nullatenus post istam vitam poterit invenire. Scribens ergo beatus Paulus ad Galatas haec loquitur: Nolite errare: Deus non irridetur. Quae enim seminaverit homo, haec et metet. Quoniam qui seminat in carne sua, de carne metet corruptionem; qui autem seminat in spiritu, de spiritu metet vitam aeternam. Bonum autem facientes, non deficiamus: tempore enim suo metemus non deficientes. Ergo dum tempus habemus, operemur bonum ad omnes; maxime autem ad domesticos fidei⁶. His Apostoli verbis quis piger ad operis boni non excitetur affectum? Quis errans a Deo non rectam viam tremefactus inquirat? Quis non seminationi bonae delectetur insistere, quando se non aliud quam quod seminat recepturum cognoscit in messe?