De Remissione Peccatorum

His ergo qui in praesenti vita de malo in bonum fuerint immutati futurae mutationis retributio promittitur: qua fiet ut quisquis hic ad meliora conversus mutaverit vitam, in illa quoque mutatus retributione, donum potiatur aequalitatis angelicae; quam ipse Salvator, qui fidelis est in verbis suis, et sanctus in omnibus operibus suis¹, non iniquis aut impiis, sed solis promittit bene viventibus ac iustis. Quia nec iusti sunt qui bene non vivunt, nec iniuste punientur, qui Deum diligentes mandata eius contemnunt, quem illi diligunt, qui eius mandata custodiunt: sicut ipse Dominus dicit: Qui diligit me, mandata mea custodit². Deum igitur, qui nec iniuste diligi, nec iuste potest aliquando contemni, illi vere diligunt qui eius praeceptis obediunt. Isti sunt qui secundum sermonem Domini³ mutabuntur, et aequales angelis Dei, incorruptibiles scilicet atque immortales munere illius mutationis effecti, quorum non anima sola mutabitur in melius, ut iam peccare non possit, sed etiam caro quam corruptibilem atque mortalem habuerit, sic in resurrectione mutabitur, ut ipsa quidem sit quae nunc est, sed neque corruptibilis, neque mortalis possit esse, quod nunc est. Ac per hoc, caro et iniquorum et iustorum, quae nunc moritur, ipsa est resurrectura. Resurget autem iniquorum in aeterno dolore, iustorum vero in aeterna felicitate mansura. Et sicut illa resurget ad cruciatum, sic ista resurget ad gaudium. Illa ob hoc animabitur, ut in aeterna morte cum anima torqueatur; ad hoc ista vivet, ut cum anima perennis vitae beatitudine fruatur. Iustorum ergo corpus, secundum Apostoli praedicationem: Seminatur in corruptione, surget in incorruptione; seminatur in ignobilitate, surget in gloria; seminatur in infirmitate, surget in virtute; seminatur corpus animale, surget corpus spiritale⁴. Hoc ergo in eis agitur per gratiam, ut primum hic in eis per iustificationem, in qua spiritaliter resurgitur, mutatio divini muneris inchoetur, et postmodum in corporis resurrectione, qua iustificatorum immutatio perficitur, in aeternum manens perfecta glorificatio non mutetur. Ad hoc enim illos primum gratia iustificationis, deinde glorificationis mutat, ut in eis ipsa glorificatio incommutabilis aeternaque permaneat. Mutantur hic enim per primam resurrectionem, qua illuminantur ut convertantur; qua scilicet transeunt de morte ad vitam, de iniquitate ad iustitiam, de infidelitate ad fidem, de malis actibus ad sanctam conversationem. Ideo in illis secunda mors non habet potestatem. De talibus in Apocalypsi dicitur: Beatus et sanctus qui habet partem in resurrectione prima: in his secunda mors non habet potestatem⁵. In eodem rursus libro dicitur: Qui vicerit, a morte secunda non laedetur⁶. Sicut ergo in conversione cordis prima consistit resurrectio, sic mors secunda in supplicio sempiterno. Festinet itaque hic primae resurrectionis particeps fieri, omnis qui non vult secundae mortis aeterna punitione damnari. Si qui enim in praesenti vita timore divino mutati, transeunt a vita mala ad vitam bonam, ipsi transeunt de morte ad vitam, qui etiam postmodum de ignobilitate buntur in gloriam.