De Remissione Peccatorum

Non ergo in futuro tribuitur vita aeterna, nisi fuerit in hoc saeculo peccatorum donata remissio; neque hic accipiet remissionem peccatorum, nisi qui suis peccatis renuntiat, et ad Deum summum ac verum cordis vera conversione festinat. Illud etenim tempus non erit remissionis, sed retributionis. Non ibi misericordia iustificabit impium, sed iustitia discernet iustum et impium. Scriptum namque continetur in psalmo: Dominus interrogat iustum et impium¹. Et ut ostenderet in iniquitatibus perditionem esse animae, non salutem, sequitur dicens: Qui autem diligit iniquitatem, odit animam suam. Ne vero aliquam sibi misericordiam repromittant qui usque in finem praesentis vitae in iniquitate perdurant, subsequenter de Deo sic loquitur: Pluit super peccatores laqueos, ignis, sulphur et spiritus procellarum, pars calicis eorum: quoniam iustus Dominus iustitias dilexit, aequitatem vidit vultus eius². Quisquis igitur haec audiens in praesenti tempore misericordiam Dei noluerit per conversionem quaerere, in futuro eam nunquam poterit invenire. Hoc enim iustus iudex per beatum nobis apostolum Iacobum denuntiari praecepit, eodem dicente: Iudicium sine misericordia illi qui non fecerit misericordiam³. Ordo autem misericordiae continet, ut misericordiam quam homo impendere iubetur alteri, prius exhibeat sibi, dicente Scriptura: Miserere animae tuae placens Deo⁴. Proinde si quis placere Deo non vult, animae suae misericordiam denegat; et qui animae suae misericordiam in praesenti saeculo noluerit donare, nullatenus apud Deum misericordiam poterit invenire. Iudicium enim sine misericordia illi qui non fecit misericordiam. Ac per hoc, quod subsequenter dicitur: Superexaltat autem misericordia iudicium⁵, in illo fiet qui nunc miseretur animae suae placens Deo. Ipse namque Dominus dicit: Beati misericordes, quoniam ipsi misericordiam consequentur⁶. Nam cum beatus Apostolus moneat, ut omnia honeste et secundum ordinem fiant⁷, propter quod et in Cantico canticorum dicitur: Ordinate in me caritatem⁸: quomodo dicendus est aut caritatis aut misericordiae ordinem tenere, qui, non dico quemlibet hominem alium, sed ipse corpus suum reficit cibo, ne deficiat; munit indumento, ne algeat; dum est sanum, cavet ne infirmetur; dum est infirmum, satagit ut sanetur; carni suae alimentorum incessanter, vestimentorum, medicaminum ministrat sollicita intentione subsidium; et animae suae male vivendo conquirit interitum: carnem suam necessariis cibis nutrit, et animam suam operibus malis interficit; carni suae noxios cibos negat, et animae suae opera mala, tanquam venena mortifera subministrat; carni suae vitam prolongare desiderat, quae finitur diebus paucis, et animae suae procurat mortem, cuius in supplicio non erit finis? Ac per hoc qui animam suam odisse convincitur, etiam animae suae crudelis adversarius invenitur: quia sicut boni actus faciunt carnem cum anima coelesti beatitudine perfrui, sic opera mala faciunt aeterno igni animam cum carne torqueri. Ipse sibi ergo est perniciosissimus inimicus, quisquis male vivens, vitam non mutat antequam finiat.